Skinny Puppy

Βγήκαμε με τον Β. έξω από το συναυλιακό χώρο παραπατώντας. Δεν είμασταν σε θέση να μιλήσουμε καλά-καλά. Έχουν περάσει τόσοι μήνες και ακόμα, όταν το συζητάμε, νιώθουμε πως αυτή η συναυλία μας σημάδεψε. Είκοσι και βάλε χρόνια τραβιόμαστε σε συναυλίες και κάτι τέτοιο δεν είχαμε ξαναδεί. Ήταν τόσο μηδενιστικό, που για ολόκληρες εβδομάδες μετά το φεστιβάλ, σκεφτόμασταν πως όλα είναι σκατά. Πως δεν έχουμε λόγο ύπαρξης σε έναν υπό αποσύνθεση κόσμο, που συνεχίζει ακάθεκτος την καθοδική πορεία του σε όλα τα επίπεδα. Ήταν τόσο σκληρό, που μας στέρησε για πολλές μέρες κάθε ποιητική διάθεση χαράς. Ήταν η σαπίλα που μας περιτριγυρίζει καθημερινά, έτσι όπως ωμά μας την πέταξαν κατά πρόσωπο οι Skinny Puppy, χωρίς ενοχές ή λεπτότητα. Αναγκαστήκαμε να αντιμετωπίσουμε τη σύψη κατά πρόσωπο και αυτό, μας έπεσε πολύ βαρύ. Δύσκολα πια παρακολουθείς συναυλίες που στο τέλος τους σε ωθούν σε υπαρξιακές αναζητήσεις.

Μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα -αφού έχω συνέλθει- τους έβλεπα ξανά, σχεδόν ευχαρίστως...

Pic

Martyrs

mar·tyr (märtr)
n.
1. One who chooses to suffer death rather than renounce religious principles.
2. One who makes great sacrifices or suffers much in order to further a belief, cause, or principle.
3.
a. One who endures great suffering: a martyr to arthritis.
b. One who makes a great show of suffering in order to arouse sympathy.


Είναι δύο ετών ταινία, αλλά κατάφερα να τη δω χθες το βράδυ. Δεν μπορώ να γράψω καμία άλλη λέξη. Μόνο : ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ.

The Wishing Game

Σε καταχωνιάζει μέσα σε μια ζοφερή ατμόσφαιρα κάποιου Αγγλικού αββαείου απ'όπου ανέλπιδα προσπαθείς να βγεις για υπερβολικά πολύ ώρα, από τη στιγμή που έχεις διαβάσει την τελευταία σελίδα.
Στενάχωρα, κλειστοφοβικά μελετητήρια σε συγκλονίζουν με τα πολυκαιρισμένα μυστικά τους και τη σιωπηλή βία που κρύβουν στα εντόσθιά τους.
Το υπερφυσικό, ο αρχέγονος τρόμος, υπάρχουν μόνο για να τονίσουν την τρομακτική αλήθεια που ξεδιπλώνεται, για τη σκληρότητα των Αγγλικών ιδιωτικών σχολείων αρρένων, με τους ομοιόμορφα καλοντυμένους μαθητές και τους επιφανειακά ατσαλάκωτους ακαδημαϊκούς.

Αναπάντεχα τρυφερό μέσα στη σκληρότητά του, καθρεφτίζει την αιώνια μάχη μεταξύ του καλού και του κακού με ισόπαλο αποτέλεσμα. Κτητικά, σχεδόν επεκτατικά, συναισθήματα μεταξύ των ηρώων στήνουν τα συρματοπλέγματά τους για να γκρεμιστούν θορυβωδώς στο τέλος. Ρέει τόσο αβίαστα που δεν θέλεις και δεν μπορείς να το αφήσεις.

Tilbury on Cloves & Killing Joke 8/10/2010

Μου αρέσουν οι Tilbury on Cloves. Είναι ατμοσφαιρικοί και τα φωνητικά θυμίζουν Robert Smith. Τους είχα ξαναδεί live στο Μικρό Μουσικό Θέατρο και είχα πάει αμέσως να αγοράσω το πρώτο τους cd. Χάρηκα που τους είδα ξανά.

Λίγο πριν βγουν στη σκηνή οι Killing Joke, το άκουσα. Κάθε φορά που το ακούω ανατριχιάζω. Έρχεται στο νου μου η μυστηριακή, ντυμένη στα κόκκινα αίθουσα. Κράτησα νοερή σημείωση να κατεβάσω επιτέλους το Masked Ball. Απορώ με την Jocelyn Pook. Ψέμματα. Δεν απορώ. Τη θαυμάζω. Το ίδιο είχα ακούσει λίγο πριν ξεκινήσει η συναυλία των Mission το 2005 στο Club 22.

Όταν εμφανίστηκαν οι Killing Joke, 30 χρόνια χώρεσαν μέσα σε 105 λεπτά, ασταμάτητης μουσικής. Δεν ήταν γλέντι. Ήταν πολιτική και κοινωνική τοποθέτηση. Ο Coleman φορούσε μια μαύρη φόρμα εργασίας και έκανε κωλοδάχτυλο στα ολοστρόγγυλα πενήντα του χρόνια. Νευρώδης, υπερκινητικός και άκρως θεατρικός, αποζημίωνε για όλα αυτά τα χρόνια της αναμονής που δεν ήταν μάταια.
Δεν μπορούσες παρά να νιώσεις δέος.

P.S. : Thanks once again Digger...

Tubercolusis 3

NTPIIIIIIIIN! NTPIIIIIIIN! NTPIIIIIIIIN!

G: Παρακαλώ;
Μ: Παρακάλα λίγο ακόμα!
G: Καλημέρα! Σχετικό βέβαια, τέτοια ώρα που θυμήθηκες να πάρεις! Πώς πέρασες χτες στο live, μικρό μου;
Μ: Ρε άσε τις γλύκες και κοίτα να δεις τι θα κάνεις με το soundtrack!
G: Tι έπαθε πάλι το soundtrack;
Μ: Ρε παπάρα, έχουμε το ίδιο soundtrack εδώ και μήνες! Θα το πάμε έτσι μέχρι το Πάσχα;
G: Γιατί; Τι έχει το Πάσχα δηλαδή; Σε χαλάει;
Μ: Άκου. Για να μη σε στείλω στη Γαύδο να γράφεις κλήσεις στα παρκόμετρα, βάλε νέο soundtrack, που θα μου βγάλεις και γλώσσα!
G: Έχει η Γαύδος παρκόμετρα;
Μ: Ας μην ανεβάσεις εσύ το soundtrack και θα δεις τι άλλο θα «φυτέψω» στη Γαύδο για να έχεις να ασχολείσαι! Μαλακοβιόλη!
G: Μα δεν έχω tracklist ρε κοπελιά...
Μ: Και τι νόμιζες πως κάνω εγώ, ρε ακατέργαστο βοοειδές; Μπρίκια κολλάω; Πάρε την tracklist, στην έστειλα στο mail σου. Βλήμα!
G: Για να δω.....

(μετά από 5 λεπτά)

G: Μαρί, εγώ δε τα έχω αυτά.
Μ: Στ' αρχίδια μου! Φάε τον κώλο σου να τα βρεις! Τι σε έχω για γραμματέα; Για να λιμάρεις τα νύχια σου;
G: Μα....
M: Μαρακαΐμπο! Που θα μου πεις και «μα»! Άντε, τρέχουμε τώρα και να τα έχεις έτοιμα το πολύ μέχρι το απόγευμα. Έχω κι άλλα πράγματα να γράψω στο blog και δε θα περιμένω την αφεντιά σου.
G: Γιες μι γουόντερφουλ μάνταμ....
Μ: Τράβα γαμήσου, αξύριστο κουνάβι!

ΤΣΙΚ! (κλείνει το τηλέφωνο)

G: Καριόλα!

ΝΤΡΙΙΙΙΙΝ! ΝΤΡΙΙΙΙΙΝ! ΝΤΡΙΙΙΙΙΝ!

G: Τι θες πάλι; Ψάχνω να βρω τα κωλοτράγουδά σου!
Μ: Σκάσε! Κι επειδή ξέρω ότι με σκυλόβρισες μόλις το κλείσαμε, θα σε τιμωρήσω βάζοντάς σε να γράψεις και κείμενο. Και κοίτα...μη τυχόν κι ανεβάσεις τη συνομιλία μας, παλιομαλάκα, γιατί θα έρθεις Αθήνα και θα σε ευνουχίσω με το ψαλιδάκι για τις βλεφαρίδες!
G: Καλά.....
M: Καλάμια! Τηλεφώνησε να μου πεις τι στο διάολο έκανες!
G: Ναι, αλλά-

ΤΣΙΚ!

G: .........Καριόλα!.........

TUBERCOLUSIS 3






Download Here

Treasures...

Μου έκλεισε πονηρά το μάτι καθώς βόλταρα αμέριμνη την Κυριακή, απολαμβάνοντας τη λιακάδα στο Μοναστηράκι. Ο δίσκος των Front 242 έτυχε και ήταν μπροστά-μπροστά στα καφάσια. Ο πλανόδιος πωλητής φώναζε : "Δύο ευρώ οι δίσκοι, δύο ευρώ!".
Κοίταξα τα δέκα, παρατεταγμένα σαν στρατιωτάκια καφάσια και ετοιμάστηκα. Οι Front 242 εξακολουθούσαν να μου κλείνουν πονηρά το μάτι. Πάνω από ένα καφάσι με δίσκους, είχαν τοποθετήσει και μια κομόντα. Το βάρος στους όρθιους δίσκους, θα πρέπει να ήταν δυσβάσταχτο. Έκατσα κάτω, μέσα στη μέση του δρόμου και άρχισα να ψάχνω. Τους είπα να βγάλουν την κομόντα που ακουμπούσε πάνω στα βινύλια, σχεδόν κλαίγοντας. "Παθαίνουν ζημιά!" τους είπα.

Θα πρέπει να ήταν αποθηκευμένοι σε κάποια υπόγα που πλημμύρισε. Τα εξώφυλλα ήταν βρεγμένα, κολλημένα μεταξύ τους και γεμάτα μούχλα. Εισέπνευσα τόση πενικιλίνη που δεν νομίζω ότι θα αρρωστήσω ποτέ ξανά στη ζωή μου. Με έπιασε βήχας. Τους έπιανα τρυφερά καθώς έψαχνα, σαν μικρά παιδιά που έχουν χτυπήσει. Πέρασε μια ώρα. Συνέχισα να ψάχνω, ενώ ο αριθμός αυτών που είχα βγάλει στην άκρη για να αγοράσω αυξανόταν σταθερά.
Από πάνω μου ήταν δύο τύποι που έψαχναν κι αυτοί. Μου έπιασαν την κουβέντα. Νευρίασα άσχημα. Μου χαλούσαν την ιεροτελεστία. Την αυτοσυγκέντρωση. Όταν έπιασα στα χέρια μου ένα δίσκο του David Sylvian ο ένας από αυτούς μου τον άρπαξε από τα χέρια.
-"Αυτόν θα τον πάρω εγώ. Έχω ολόκληρη τη δισκογραφία και μου λείπει μόνο αυτός" μου είπε.
Όρμηξα και τον πήρα πίσω.
- "Εγώ τον βρήκα και είναι δικός μου!" αγρίεψα.
Άρχισε τα παρακάλια για να του δώσω το δίσκο για καμιά ώρα ακόμα περίπου. Εγώ συνέχιζα να ψάχνω αγνοώντας τον και στο τέλος μου δημιούργησε τόσο πονοκέφαλο, που τον έβρισα. Τον δίσκο δεν του τον έδωσα. Δεν υπήρχε περίπτωση. Με είπε σκληρή κι εγώ έβαλα τα γέλια.

Ο πλανόδιος, άπλυτος πωλητής, ήθελε να τα μαζέψει και να φύγει. Εγώ σερνόμουν ακόμα ανάμεσα στα καφάσια και τη μούχλα βήχοντας σαν φθισικιά.
-"Κοπελιά, δώσε μου ένα πενηντάρικο και πάρτους και φύγε!" μου λέει.
Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. Μου είχαν μείνει τρία καφάσια που δεν είχα ψάξει. Ο άλλος ο τύπος, εξακολουθούσε να μου ζητάει το δίσκο του Sylvian. Δεν είχε καμία τύχη.

Πλήρωσα και πήρα τους θησαυρούς μου. Δύο ευρώ έκαστος. Τους έβαλα σαν νεογέννητα μωρά μέσα στο σπίτι. Πήρα ένα μαλακό πανί και άρχισα να καθαρίζω τη μούχλα.
Χαμογελούσα βήχοντας...

Pic

The Appalling

by Mistress Hyde

Γεμάτη αποτροπιασμό, αδυνατώντας να νιώσω έστω και την παραμικρή έμπνευση προερχόμενη από αυτή την ύπαρξη για να συντάξω μια -έστω αξιοπρεπή- πρόταση, άνοιξα το βαρύ δερματόδετο λεξικό μου στο άλφα, ελπίζοντας πως το στερητικό "α" δεν θα με απογοήτευε, έχοντας τη γνώση ότι αυτή η μορφή ζωής στερείται οποιαδήποτε βασική ανθρώπινη αρχή. Πράγματι, δεν απογοητεύτηκα. Βρήκα πολλές λέξεις, δοξάζοντας τον αστείρευτο πλούτο της Ελληνικής γλώσσας :

Ανεπανόρθωτα ακρωτηριασμένος, αδειάσιστα άδικος και αδιόρθωτος, αβυσσαλέα αδιάντροπος, αβάστακτα αβέβαιος και άβουλος, αιχμηρά αδίστακτος και αδυσώπητος, αναίσχυντα αιμοβόρος, άκομψος, αβαθής, αγενής, αγύρτης και αδαής, αδικαιολόγητα αδιοργάνωτος, ακάθαρτος και ακαλλιέργητος, άκοπα αλαζονικός και ασεβής, αναβλητικός και αναίσθητος, ανάλγητος και αναληθής, αναλλοίωτα άνανδρος, ανεκδιήγητα ανεπίδεκτος, ανεξάντλητα ανεύθυνος, αποκρουστικά ανόητος και ανίκανος, ανόσια αντεκδικητικός, αντιφατικός, ανυπόστατος και άξεστος, άσκοπα αρχομανής, απερίγραπτα αξιολύπητος και αναξιοπρεπής.

Φεύγοντας, εύχεσαι να εκλείψει από το σύμπαν ολόκληρο η συγκεκριμένη μορφή ύπαρξης και οπλίζεσαι κυριολεκτικά για να παραμείνεις ασφαλής από αυτό το είδος...

**********

by Dr. Beli

Στο συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου η ετικέτα «μαλάκας» θα ταίριαζε απόλυτα. Επειδή όμως ο μαλάκας έχει γενική εικόνα στις μέρες μας (όλοι είμαστε μαλάκες κατά καιρούς), έσπασα το κεφάλι μου να βρω ορισμένα σημεία που έχω συναντήσει σε τέτοιους τύπους κι εγώ όπως η Mistress. Η αρχική ιδέα της Mistress ήθελε να έχει τον τίτλο «Ο Άνθρωπος Πανούκλα», αλλά και πάλι δε μου κατέβαινε κάτι στον καρίτσαφλο να γράψω! Μετά από 2 ώρες ζαλάδας, κοιτάζοντας ένα άδειο wordpad ανοιχτό, και αφού έψαξα λίγο το θέμα στο διαδίκτυο, κατάλαβα πως αυτός ο τύπος ανθρώπου με τον όρο «πανούκλα» απλά χαραμίζεται! Κι έτσι έπεσα πάνω στις 10 πληγές του Φαραώ. «Πού κολλάνε αυτές;» θα με ρωτήσετε και θα σας απαντήσω. Δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερη παρομοίωση από αυτές! Ας ξεκινήσουμε τη διάγνωση-αντίστροφη μέτρηση λοιπόν!

10. Τα νερά του ποταμού Νείλου μετατράπηκαν σε αίμα.

Όχι, ο τύπος δεν είναι ο Χουντίνι για να πεις ότι μπορεί να το καταφέρει -ούτε καν ο Κόπερφιλντ δηλαδή, για να το πετύχει έστω μέσω παραισθήσεων! Όπως οι Αιγύπτιοι κατάντησαν να ξεμείνουν από πόσιμο νερό με αυτή την πληγή, έτσι κι ο τυπάς αυτός σου βγάζει την Παναγία με την όπισθεν προκειμένου να καταλάβεις τι θέλει από αυτή τη μίζερη ζωή (του) και τι σκατά θέλει να κάνει στη δική σου ζωή. Στην προκειμένη περίπτωση μουλαρώνει μέχρι αηδίας, στεκόμενος στη γωνίτσα του σαν μικρό παιδί και σου αλλάζει τον αδόξαστο μέχρι να το πάρεις απόφαση να πεταχτείς στο απέναντι φαρμακείο και να αρπάξεις με δημοκρατικές διαδικασίες ένα μπουκάλι αρσενικό και να το κατεβάσεις μονορούφι!

09. Βάτραχοι κάλυψαν όλη την επικράτεια της Αιγύπτου.

Χα! Μη περιμένετε να διαβάσετε για βάτραχους που μεταμορφώθηκαν σε πρίγκηπες, δεν ισχύουν αυτά στην πραγματική ζωή! Αυτό το είδος ανθρώπου ζει σε μια περίεργη κατάσταση. Θα μπορούσες να διακρίνεις τη διπολικότητα του χαρακτήρα του -στην παρούσα φάση θα λέγαμε «τη διπλή του προσωπικότητα»- η οποία κάνει πούδρα τα αρχίδια αλιγάτορα στο νότιο ημισφαίριο. Κι όπως ο βάτραχος κατατάσσεται στα αμφίβια ζωντανά αυτού του πλανήτη, έτσι κι ο λεγάμενος ζει για 2 πρόσωπα, καταστρέφοντας διπλά ό,τι πιάσει το χέρι/στόμα/μυαλό του. Πριν το παλέψετε να φιλήσετε αυτόν τον άνθρωπο για να μεταμορφωθεί σε κάτι καλό, σκεφτείτε αν όντως πάτε να φιλήσετε το σωστό άτομο κι όχι την ανύπαρκτη 2η υπόστασή του!

08. Ο αέρας της Αιγύπτου γέμισε με σκνίπες.

...Έκανα μια παύση 10 λεπτών προκειμένου να παρατηρήσω τη συμπεριφορά μιας σκνίπας που ήρθε να γευματίσει πάνω στον αγκώνα μου. Έρχεται, που λέτε, κουνιστή-λυγιστή-ιπτάμενη με μόνο εξοπλισμό αυτόν με τον οποίο την προίκισε η φύση. Κάθεται κυρία και με τα λεπτά της ποδαράκια παραμερίζει μια τρίχα μου γιατί μάλλον της χαλάει τη θέα! Σαν να βλέπω τώρα το σκηνικό ενός πικ-νικ στο πάρκο να εξελίσσεται μπροστά μου. Αφού έχει τακτοποιηθεί, βγάζει το...μετροπόντικά της να αρχίσει τη γεώτρηση. Αν και ο πόνος είναι σχεδόν αμυδρά ενοχλητικός, το κούνημα του χεριού μου δεν την πτεί αλλά εκείνη συνεχίζει ακάθεκτη το μπεκρούλιασμα κοντεύοντας να χωθεί στο δέρμα σαν στρουθοκάμηλος που έχει κλάσει μαλλί! Τελειώνοντας τον πρώτο γύρο από...Bloody Mary, τα μαζεύει όλα και την κάνει με ελαφρά. Κι όμως, κάπου πιο κάτω, της είπαν, υπάρχει μια καντίνα με...βρώμικο και βρίσκει την ευκαιρία να το επισκεφτεί αμέσως. Και στο τέλος αυτό που σου μένει -εκτός από ένα σπυρί στον αγκώνα- είναι (και) ένα σπυρί στον κώλο! Δε νομίζω πως πρέπει να επεκταθώ περισσότερο. Το πιάσατε το νόημα!

07. Σμήνη από αλογόμυγες εισέβαλλαν σε κάθε κατοικία.

Φανταστείτε μια μύγα καβάλα στο...άλογό της και φτιάξτε την κατάλληλη εικόνα με τον τύπο ανθρώπου της ιστορίας μας, με τη διαφορά πως το άλογο παραμένει άλογο κι ο δικός μας γίνεται η μύγα! Μετά την σκνίπα, η μύγα έρχεται απλώς για το καθάρισμα του τραπεζιού και να πάρει το πουρμπουάρ που άφησε η πρώτη μετά τον κανιβαλισμό στον αγκώνα μου! Αυτός ο τύπος, λοιπόν, είναι τόσο ενοχλητικός και σκατοχαρακτήρας συνάμα, που αποφασίζει ναι μεν να σου γίνεται στενός κορσές αλλά όταν δει τα δύσκολα μετοικίζει λίγο παρακάτω μέχρι να του αδειάσεις τη γωνιά και να επιστρέψει σε δευτερόλεπτα εκεί από όπου ξεκίνησε. Σε φτάνει σε τέτοιο σημείο να θες να τον σκοτώσεις αλλά είναι που βαριέσαι να σηκωθείς να αρπάξεις τη μυγοσκοτώστρα -κι όχι τίποτα άλλο, φοβάσαι μη τον σκοτώσεις την ώρα που είναι πάνω στο πόδι σου και πάθεις καμιά μόλυνση...

06. Βαριά επιδημία έπληξε όλα τα κοπάδια των Αιγυπτίων.

Ναι, καλά το καταλάβατε. Μιλάμε για την αρρωστημένη εικόνα που έχει για τον εαυτό του, θεωρώντας τον ίδιο μεγάλο και τρανό ενώ στην ουσία είναι «τα αρχίδια μας κουνιούνται», ένας μαλάκας με ISO 9001 και τέτοια παρεμφερή. Δεν θα τον πετύχεις ποτέ να υπερηφανεύεται για τα κάλλη του (και τους κάλους του), την ομορφιά του και τη γεμάτη γεύση του, αλλά όταν ο κολλητός/η κολλητή πει μια καλή κουβέντα γι' αυτόν, θα συμφωνήσει χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί «πώς να το κάνουμε; Μόλις με έφτιαξε ο Θεός, έσπασε το καλούπι μετά». Το θέμα είναι πως η κατάστασή του είναι άκρως κολλητική, ανίατη και ηλίθια σε βαθμό κακουργήματος κι οι επιστήμονες έχουν προ πολλού σηκώσει χέρια και πόδια ψηλά με το θέμα του.

05. Άνθρωποι και ζώα γέμισαν εξανθήματα...

Δε θα πω κάτι για τα ζώα, γιατί μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχω δει αντίκτυπο σε αυτά. Στους ανθρώπους μπορώ να σου πω όμως με ακρίβεια τι συμβαίνει. Η συμπεριφορά του σου προκαλεί αλλεργία, το σοκ μπορεί και να το γλυτώσεις. Αλλά πάντα θα υπάρχει κάποιος άσχετος που θα σου προσφέρει κάτι χωρίς να ξέρει σε τι είσαι αλλεργικός ή με ποια πράγματα βγάζεις καντύλες ακόμα και στο άκουσμά τους. Στην αρχή παλεύεται η κατάσταση. Λίγο με κανένα αντιβιωτικό, με καμιά θεραπεία... Η υπερβολική έκθεσή σου όμως σου προκαλεί βλάβες στο ανοσοποιητικό και το θέμα χρίζει πλέον ιατρικής παρακολούθησης! Το εξάνθημα γίνεται πληγή με το ξύσιμο και τελικά ζημειωμένος βγαίνεις εσύ.

04. Έπεσε βροχή από πολύ βαρύ χαλάζι.

Για να του κάνεις ένα αστείο, έτσι για να γελάσετε με την παρέα, μη το σκεφτείς ούτε για πλάκα! Αν και μερικές φορές έχει αίσθηση του χιούμορ, η αναίσθητη αντίδρασή του σε αστείο που δε το κατάλαβε ή -τάχα μου- τον προσέβαλε θα σου σπάσει τα νεύρα. Τέτοια «κρυοκωλίαση» δεν την έχεις ξαναδεί, πίστεψέ με, σε σημείο όπου μπορεί να κάθεται στον καναπέ, δίπλα ακριβώς από εσένα αλλά με μια μούρη κατεβασμένη να σφουγγαρίζει το παρκέ από τα νεύρα και με ένα ξερό «ναι» ή «όχι» σε κάθε ερώτηση που του κάνεις. Και καλά να γίνει κάτι τέτοιο...μένει εκεί και έχεις την ευκαιρία να το λύσετε. Να σε δω τι θα κάνεις μόλις ανοίξει την πόρτα εκεί που δε το περιμένεις και γίνει μπουχός! Αχ...και στο είπα ρε φίλε, αφού ξέρεις ότι κάνει 45 μέρες μετά να σε πάρει τηλέφωνο, τωρα πώς θα το συζητήσετε;

03. Σκοτείνιασε η γη της Αιγύπτου από τα σμήνη των ακρίδων.

Το καλύτερο so far! Όταν ήμουν πιο μικρός, με έβλεπε η μάνα μου να κάθομαι στo τραπέζι μαζί με τη θεία μου και να κάνουμε παπάρες στη σαλάτα και να εξαφανίζουμε το κρεμμύδι από προσώπου γης μέχρι να πεις «Ναβουχοδονόσορας», όπου και πεταγόταν από την κουζίνα σαν ελατήριο και φώναζε «Αμάν πια, θεία και ανηψιός! Σαν τις ακρίδες πέσατε στη σαλάτα και θα πρέπει να φτιάξω κι άλλη!» Δεν ξέρω αν μου έμεινε παιδικό απωθημένο αλλά since then σπάνια θα φάω σαλάτα! Αλλά αρκετά με εμένα! Ο άλλος ακριδόμορφος , τη στιγμή που μιλάμε, έχει ήδη μετακομίσει σε άλλο χωράφι και ετοιμάζεται να κατασπαράξει ό,τι βρει μπροστά του. Λογικό το βρίσκω για ακρίδα. Έφαγε ό,τι έφαγε από εσένα, καιρός να πάμε παρακάτω, που λέει και το άσμα!

02. Για τρεις ημέρες πυκνό σκοτάδι σκέπασε όλη την αιγυπτιακή επικράτεια.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αριθμός 3 είναι καθαρά συμβολικός αλλά καθόλου άσχετος. Δεν ξέρω μετά από μια συζήτηση, έναν καυγά, ένα λάθος συναίσθημα αν θα σε σκεπάσει πυκνό σκοτάδι αλλά σίγουρα θα πάρεις τα 3 του (εξού κι ο συμβολικός χαρακτήρας του αριθμού!) ως ένδειξη παραδειγματισμού. Μπορεί να μάθεις νέα του μετά από χρόνια κι ύστερα από έναν πυρηνικό πόλεμο όπου θα έχει αφανίσει όλον τον πλανήτη εκτός από αυτόν κι από εσένα, οπότε και θα δεις το όνομά του χαραγμένο στο κουφάρι καμιάς κατσαρίδας που απλά έτυχε να ήταν εν ζωή την ώρα που εκείνος αποφάσισε να αφήσει τα απομνημονεύματά του -αλλά δεν είχε εύκαιρο χαρτί και στυλό!

01. Πατάχτηκαν με θάνατο όλοι οι πρωτότοκοι γιοι των Αιγυπτίων...

...γιατί όχι κι αυτός;