Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Plague. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Plague. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Μαΐου 11, 2012

Resistance






Όλοι για τα αποτελέσματα των εκλογών μιλάνε!  Ξαφνικά και αντί αυτό να γίνει προεκλογικά, ένας καταιγισμός από mail, σχόλια, ερασιτεχνικές συζητήσεις, καταστροφολογίες, με έχει κατακλύσει τόσο ασφυκτικά, που νομίζω ότι δεν μπορώ να ανασάνω.  Και με κάνει να βαριέμαι αφόρητα.  Είναι τόσο δύσκολο να σκεφτεί κάποιος το αυτονόητο;  Το προφανές;  

Βαρέθηκε ο κόσμος τα τσιφλίκια, τον δήθεν εσωτερικό τσαμπουκά των λαοπλάνων, δημαγωγών που κυβερνούσαν τόσα χρόνια τη χώρα.  Βαρέθηκε ο κόσμος να βλέπει φουσκωμένες κοιλιές και προγούλια με τη λεζάντα "ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ" να αναβοσβήνει σαν πινακίδα νέον του Las Vegas.  Βαρέθηκε ο Έλληνας να βλέπει αυτό το γόνιμο χωραφάκι που λέγεται Ελλάδα, να στερεύει, να ξεπουλιέται, να γίνεται επαρχία των Καπαδόκων, που ευελπιστούν να αρπάξουν ένα κομμάτι από τον ήλιο μας, τη γαλάζια μας θάλασσα και τη αξιοπρέπειά μας.  Βαρέθηκε ο Έλληνας να είναι επαίτης, να παρακαλάει χωρίς ίχνος υπερηφάνειας, σακάτης, για την ελεημοσύνη των δυνατών και των αυτόνομων.

Είναι τόσο απλό, αλλά δεν εννοεί να το καταλάβει κανένας από όλους αυτούς τους Φαρισαίους, που ντύνουν την αγανάκτηση του κόσμου με τα ταφταδένια ενδύματα των πολιτικών αναλύσεων, απειλώντας έμμεσα με μια γελοία καταστροφολογία, για το ποιό θα είναι το μέλλον μας χωρίς την επαιτεία...

Στο Μεσαίωνα η επαιτεία ήταν επάγγελμα.  Ακρωτηρίαζαν τον επαγγελματία επαίτη από πολύ μικρή ηλικία για να προκαλεί τον οίκτο με την αναπηρία του και τον εκπαίδευαν έτσι ώστε να εκτελεί το επάγγελμά του με επιτυχία, έξω από εκκλησίες, πανηγύρια και γιορτές.

Κάπως έτσι μας ακρωτηρίασαν όλα αυτά τα χρόνια -και κυρίως τον τελευταίο καιρό- για να γίνουμε επιτυχημένοι επαίτες.  Δούλοι, υποταγμένοι σε ένα άλλο λαό που δεν είναι η πρώτη φορά που ρημάζει τον τόπο μας.

Δεν πιστεύω ότι ο Έλληνας είναι φασίστας.  Πιστεύω πως απλώς βαρέθηκε να του στερούν την ελευθερία του οι ανά τους αιώνες επίδοξοι "μνηστήρες", "σωτήρες", φιλέσπλαχνοι γείτονες...

Και καλά έκανε που βαρέθηκε.  ΚΑΙΡΟΣ ΗΤΑΝ!




Σάββατο, Ιουλίου 09, 2011

The Beautiful People


... Καλά το έλεγα πριν από μερικές αναρτήσεις. Είναι πλέον επιβεβαιωμένο. Η "φυλή" μου προκαλεί εμετό. Σοβαρά. Ακόμα και μετά από τόσο καιρό αποχής...


Πέμπτη, Ιουνίου 30, 2011

Revolution


Ή που δεν θα γράφουμε καθόλου εδώ μέσα, ή που θα ξεσκιζόμαστε στις αναρτήσεις. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει. Πιθανώς θέλουμε να νομίζουμε ότι είμαστε ακραίοι. Καλά κάνουμε! Όπως πολύ συχνά λέμε με τον Αντρέα, δικό μας είναι το blog, άμα θέλουμε βάζουμε φωτιά και το καίμε!

Έχω πει πως δεν θέλω να σχολιάσω την πολιτικοοικονομική κατάσταση της χώρας. Όλοι απόψεις εκφράζουν με βαρύγδουπες, ακατανόητες ορολογίες που υποδηλώνουν υψηλή πανεπιστημιακή κατάρτιση και απύθμενη μαλακία μια και η ουσία είναι ότι ο κοσμάκης αναστενάζει. Τα ελληνικά νοικοκυριά στερούνται πλέον βασικών αγαθών λόγω των περικοπών, οι συνταξιούχοι, απορώ πως δεν έχουν βγει με γιαούρτια και αυγά στα χέρια -προφανώς οι περισσότεροι είναι πολύ εξασθενημένοι από την πείνα και εκτός των άλλων, δεν έχουν να αγοράσουν ούτε γιαούρτια ούτε αυγά- οι άνεργοι πτυχιούχοι εκτός από τα πτυχία τους σε λίγο θα φάνε και την κορνίζα με την οποία τα έχουν κορνιζάρει -μετά δεν ξέρω τι θα αρχίσουν να τρώνε μην με ρωτάτε - και οι αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα προσκομίζονται σε κοντινά ιατρεία.

Για την ντροπή μας έχω πει έτσι δεν είναι; Γαμώ τον φιλελευθερισμό μας, τη λεβεντιά μας, την πίστη μας στη Δημοκρατία και γαμώ τις βίλες στην Εκάλη και όλα τα λοιπά Β.Π.

Για αυτό το λόγο, η λύση που προτείνω είναι η παρακάτω :





Ακραία;

Ε και;

Πέμπτη, Μαΐου 19, 2011

Just Murder

Ο έρωτας είναι η τελευταία επαναστατική πράξη που έχει απομείνει στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Κι ο έρωτάς μου τόσα χρόνια για τη "φυλή" ήταν μια επαναστατική πράξη διαπιστώνω. Κι όπως όλες οι επαναστάσεις, έφτασε σε ένα ανέλπιδο τέλμα. Για χρόνια, βλέπεις τη σκουριά της ανθρώπινης βλακείας να διαβρώνει το ιδεατά ιδανικό αλλά το παλεύεις όσο το αντέχεις. Μέχρι που φτάνεις σε ένα σημείο που δεν θες να συμμετέχεις πια σε όλο αυτό, ούτε καν ως παρατηρητής γιατί η πίστη στο διαφορετικό που σε κρατούσε τόσα χρόνια, έχει κλονιστεί. Αυτό μπορεί να λέγεται και διαύγεια. Να βλέπεις δηλαδή το προφανές, που ήταν τόσο καιρό μπροστά στα μούτρα σου. Γίνεσαι ένας "Λύκος της Στέπας" και είναι νομίζω, η πιο σοφή απόφαση που μπορείς να πάρεις... Άλλωστε ξέρεις πως καμία μα καμία επανάσταση δεν είναι αναίμακτη.



Pic

Σάββατο, Μαΐου 14, 2011

Murder in the graveyard


Όταν είδα το αυτοκίνητό μου βανδαλισμένο, γαμημένο για την ακρίβεια, με τα καθίσματα ξεβιδωμένα, τα φανάρια να λείπουν και στη θέση του λεβιέ ταχυτήτων να μην υπάρχει τίποτα απολύτως, δεν ήμουν καθόλου μακριά από το να διαπράξω ειδεχθή φόνο. Ούτε καν στο νεκροταφείο, αλλά μέσα στη μέση του δρόμου. Η αστυνομία ήρθε, είδε, και απήλθε μεγαλοπρεπώς. Ο Αντρέας παρέμενε σιωπηλός. Ευτυχώς υπάρχουν και μερικοί άνθρωποι που ξέρουν πότε να το βουλώνουν γιατί μερικοί άλλοι...
Μετά την τσαντίλα, με έπιασε το μαλακισμένο πείσμα που με πιάνει συνήθως και έπραξα τα δέοντα παρέα με τον Αντρέα που με έτρεχε υπομονετικά από δω κι από κει Πασχαλιάτικα και τελικά το αυτοκίνητο έγινε του κουτιού. Ευτυχώς υπάρχουν επίσης άνθρωποι που με εκτιμούν πάρα πολύ στη γειτονιά που μένω -περίεργο αν σκεφτεί κανείς ότι από πιτσιρίκα ήμουν εξωφρενική- και μου το σενιάρισαν, το φρόντισαν με όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος και μου το έδωσαν χτες λαμπερό και όμορφο σαν καινούργιο.

Εν τω μεταξύ όμως, είχα μάθει τα νέα για τον άλλο φόνο. Αυτόν που είχε ως κίνητρο κάτι λιγότερης αξίας από ένα αυτοκίνητο. Σκέφτηκα πως όταν το παιδάκι που γεννήθηκε το ίδιο βράδυ που σκότωσαν τον μπαμπά του, θα έχει, όταν μεγαλώσει με το καλό, γεννέθλια, θα θυμάται πάντα τον νεκρό πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ και που τον σκότωσαν μέσα στη μέση του δρόμου σαν σκυλί για μία ψωροκάμερα...

Δεν μιλάω τόσο καιρό. Αποφεύγω να κάνω βαρύγδουπες κοινωνιολογικοπολιτικές αναλύσεις. Δεν μου αρέσουν. Άσε που υπάρχουν τόσοι πολλοί για να το κάνουν αυτό, που εγώ περισσεύω νομίζω...

Τώρα όμως θα πω απλά πως είμαστε γελοίοι. Σαν κράτος, σαν χώρα, σαν άνθρωποι. Γιατί φταίμε κι εμείς. Τους καραγκιόζηδες που μας κυβερνούν και κυβερνούσαν τη χώρα τόσα χρόνια και τελικά την έκαναν πουτάνα, εμείς τους ψηφίσαμε.

Δεν μπορύμε να ζούμε σε μια χώρα όπου θα φοβόμαστε να κατέβουμε να πάρουμε τσιγάρα από το περίπτερο. Είναι ανεπίτρεπτο και τα παιδιά μας δεν μπορούν να μεγαλώσουν έτσι. Οι βανδαλισμοί και οι φόνοι και οι κλεψιές, θα ενταθούν γιατί η χώρα και το κράτος καταρρέουν.

Είμαστε γελοίοι σας λέω!

Πέμπτη, Μαρτίου 10, 2011

Σάββατο, Ιανουαρίου 22, 2011

Hunger


Πήγαινα στη δουλειά τυλιγμένη στη θαλπωρή του μαύρου παλτού μου. Στα αυτιά μου έπαιζαν οι αγαπημένες μου μελωδίες, σε μια απέλπιδη προσπάθεια να κλείσουν απέξω τους ήχους της πρωινής Αθήνας που ξυπνούσε. Καθώς περπατούσα μέσα στο μουντό, γκρίζο πρωινό με την ανάσα μου να φτιάχνει παγωμένα συννεφάκια χωρίς σχήμα, την είδα έξω από ένα σούπερ μάρκετ. Κρατούσε το τσαντάκι της και φορούσε ένα πολυφορεμένο αλλά πεντακάθαρο παλτό. Ήταν χωμένη μέσα στους κάδους σκουπιδιών του σούπερ μάρκετ με όση αξιοπρέπεια της επέτρεπαν τα άσπρα της μαλλιά, τα 60 και βάλε χρόνια της και το παστρικά σιδερωμένο παλτό της. 'Εψαχνε, καταπίνοντας την ντροπή της μαζί με την αποφορά που ανέδιδαν τα σκουπίδια, για τα απομεινάρια της προηγούμενης ημέρας. Φαντάστηκα το σπίτι της, καθαρό και νοικοκυρεμένο με άσπρα πλεκτά πετσετάκια και κάποιον παππού -ίσως και κατάκοιτο- να την περιμένει για να βάλει την κατσαρόλα να βράσει. Έναν παππού που δούλεψε σκληρά σε αυτή τη χώρα για χρόνια πολλά, μέχρι που ρόζιασαν τα χέρια του.

Αυτή είναι η Ελλάδα κυρίες και κύριοι το σωτήριον έτος 2011. Πάλι καλά που δεν μας έχουν πει ακόμα πως αφού δεν έχουμε να φάμε ψωμί, να πάμε να φάμε παντεσπάνι...






I want there to be no peasant in my kingdom so poor that he is unable to have a chicken in his pot every Sunday.
--Henri IV-- [Henry of Naverre] (1553-1610)
King of France [1589-1610].
In Hardouin de Péréfixe -Histoire de Henry le Grand - [1681].

Pic : Henry Raleigh, 1880-1945

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 23, 2010

The Appalling




by Mistress Hyde

Γεμάτη αποτροπιασμό, αδυνατώντας να νιώσω έστω και την παραμικρή έμπνευση προερχόμενη από αυτή την ύπαρξη για να συντάξω μια -έστω αξιοπρεπή- πρόταση, άνοιξα το βαρύ δερματόδετο λεξικό μου στο άλφα, ελπίζοντας πως το στερητικό "α" δεν θα με απογοήτευε, έχοντας τη γνώση ότι αυτή η μορφή ζωής στερείται οποιαδήποτε βασική ανθρώπινη αρχή. Πράγματι, δεν απογοητεύτηκα. Βρήκα πολλές λέξεις, δοξάζοντας τον αστείρευτο πλούτο της Ελληνικής γλώσσας :

Ανεπανόρθωτα ακρωτηριασμένος, αδειάσιστα άδικος και αδιόρθωτος, αβυσσαλέα αδιάντροπος, αβάστακτα αβέβαιος και άβουλος, αιχμηρά αδίστακτος και αδυσώπητος, αναίσχυντα αιμοβόρος, άκομψος, αβαθής, αγενής, αγύρτης και αδαής, αδικαιολόγητα αδιοργάνωτος, ακάθαρτος και ακαλλιέργητος, άκοπα αλαζονικός και ασεβής, αναβλητικός και αναίσθητος, ανάλγητος και αναληθής, αναλλοίωτα άνανδρος, ανεκδιήγητα ανεπίδεκτος, ανεξάντλητα ανεύθυνος, αποκρουστικά ανόητος και ανίκανος, ανόσια αντεκδικητικός, αντιφατικός, ανυπόστατος και άξεστος, άσκοπα αρχομανής, απερίγραπτα αξιολύπητος και αναξιοπρεπής.

Φεύγοντας, εύχεσαι να εκλείψει από το σύμπαν ολόκληρο η συγκεκριμένη μορφή ύπαρξης και οπλίζεσαι κυριολεκτικά για να παραμείνεις ασφαλής από αυτό το είδος...

**********

by Dr. Beli

Στο συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου η ετικέτα «μαλάκας» θα ταίριαζε απόλυτα. Επειδή όμως ο μαλάκας έχει γενική εικόνα στις μέρες μας (όλοι είμαστε μαλάκες κατά καιρούς), έσπασα το κεφάλι μου να βρω ορισμένα σημεία που έχω συναντήσει σε τέτοιους τύπους κι εγώ όπως η Mistress. Η αρχική ιδέα της Mistress ήθελε να έχει τον τίτλο «Ο Άνθρωπος Πανούκλα», αλλά και πάλι δε μου κατέβαινε κάτι στον καρίτσαφλο να γράψω! Μετά από 2 ώρες ζαλάδας, κοιτάζοντας ένα άδειο wordpad ανοιχτό, και αφού έψαξα λίγο το θέμα στο διαδίκτυο, κατάλαβα πως αυτός ο τύπος ανθρώπου με τον όρο «πανούκλα» απλά χαραμίζεται! Κι έτσι έπεσα πάνω στις 10 πληγές του Φαραώ. «Πού κολλάνε αυτές;» θα με ρωτήσετε και θα σας απαντήσω. Δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερη παρομοίωση από αυτές! Ας ξεκινήσουμε τη διάγνωση-αντίστροφη μέτρηση λοιπόν!

10. Τα νερά του ποταμού Νείλου μετατράπηκαν σε αίμα.

Όχι, ο τύπος δεν είναι ο Χουντίνι για να πεις ότι μπορεί να το καταφέρει -ούτε καν ο Κόπερφιλντ δηλαδή, για να το πετύχει έστω μέσω παραισθήσεων! Όπως οι Αιγύπτιοι κατάντησαν να ξεμείνουν από πόσιμο νερό με αυτή την πληγή, έτσι κι ο τυπάς αυτός σου βγάζει την Παναγία με την όπισθεν προκειμένου να καταλάβεις τι θέλει από αυτή τη μίζερη ζωή (του) και τι σκατά θέλει να κάνει στη δική σου ζωή. Στην προκειμένη περίπτωση μουλαρώνει μέχρι αηδίας, στεκόμενος στη γωνίτσα του σαν μικρό παιδί και σου αλλάζει τον αδόξαστο μέχρι να το πάρεις απόφαση να πεταχτείς στο απέναντι φαρμακείο και να αρπάξεις με δημοκρατικές διαδικασίες ένα μπουκάλι αρσενικό και να το κατεβάσεις μονορούφι!

09. Βάτραχοι κάλυψαν όλη την επικράτεια της Αιγύπτου.

Χα! Μη περιμένετε να διαβάσετε για βάτραχους που μεταμορφώθηκαν σε πρίγκηπες, δεν ισχύουν αυτά στην πραγματική ζωή! Αυτό το είδος ανθρώπου ζει σε μια περίεργη κατάσταση. Θα μπορούσες να διακρίνεις τη διπολικότητα του χαρακτήρα του -στην παρούσα φάση θα λέγαμε «τη διπλή του προσωπικότητα»- η οποία κάνει πούδρα τα αρχίδια αλιγάτορα στο νότιο ημισφαίριο. Κι όπως ο βάτραχος κατατάσσεται στα αμφίβια ζωντανά αυτού του πλανήτη, έτσι κι ο λεγάμενος ζει για 2 πρόσωπα, καταστρέφοντας διπλά ό,τι πιάσει το χέρι/στόμα/μυαλό του. Πριν το παλέψετε να φιλήσετε αυτόν τον άνθρωπο για να μεταμορφωθεί σε κάτι καλό, σκεφτείτε αν όντως πάτε να φιλήσετε το σωστό άτομο κι όχι την ανύπαρκτη 2η υπόστασή του!

08. Ο αέρας της Αιγύπτου γέμισε με σκνίπες.

...Έκανα μια παύση 10 λεπτών προκειμένου να παρατηρήσω τη συμπεριφορά μιας σκνίπας που ήρθε να γευματίσει πάνω στον αγκώνα μου. Έρχεται, που λέτε, κουνιστή-λυγιστή-ιπτάμενη με μόνο εξοπλισμό αυτόν με τον οποίο την προίκισε η φύση. Κάθεται κυρία και με τα λεπτά της ποδαράκια παραμερίζει μια τρίχα μου γιατί μάλλον της χαλάει τη θέα! Σαν να βλέπω τώρα το σκηνικό ενός πικ-νικ στο πάρκο να εξελίσσεται μπροστά μου. Αφού έχει τακτοποιηθεί, βγάζει το...μετροπόντικά της να αρχίσει τη γεώτρηση. Αν και ο πόνος είναι σχεδόν αμυδρά ενοχλητικός, το κούνημα του χεριού μου δεν την πτεί αλλά εκείνη συνεχίζει ακάθεκτη το μπεκρούλιασμα κοντεύοντας να χωθεί στο δέρμα σαν στρουθοκάμηλος που έχει κλάσει μαλλί! Τελειώνοντας τον πρώτο γύρο από...Bloody Mary, τα μαζεύει όλα και την κάνει με ελαφρά. Κι όμως, κάπου πιο κάτω, της είπαν, υπάρχει μια καντίνα με...βρώμικο και βρίσκει την ευκαιρία να το επισκεφτεί αμέσως. Και στο τέλος αυτό που σου μένει -εκτός από ένα σπυρί στον αγκώνα- είναι (και) ένα σπυρί στον κώλο! Δε νομίζω πως πρέπει να επεκταθώ περισσότερο. Το πιάσατε το νόημα!

07. Σμήνη από αλογόμυγες εισέβαλλαν σε κάθε κατοικία.

Φανταστείτε μια μύγα καβάλα στο...άλογό της και φτιάξτε την κατάλληλη εικόνα με τον τύπο ανθρώπου της ιστορίας μας, με τη διαφορά πως το άλογο παραμένει άλογο κι ο δικός μας γίνεται η μύγα! Μετά την σκνίπα, η μύγα έρχεται απλώς για το καθάρισμα του τραπεζιού και να πάρει το πουρμπουάρ που άφησε η πρώτη μετά τον κανιβαλισμό στον αγκώνα μου! Αυτός ο τύπος, λοιπόν, είναι τόσο ενοχλητικός και σκατοχαρακτήρας συνάμα, που αποφασίζει ναι μεν να σου γίνεται στενός κορσές αλλά όταν δει τα δύσκολα μετοικίζει λίγο παρακάτω μέχρι να του αδειάσεις τη γωνιά και να επιστρέψει σε δευτερόλεπτα εκεί από όπου ξεκίνησε. Σε φτάνει σε τέτοιο σημείο να θες να τον σκοτώσεις αλλά είναι που βαριέσαι να σηκωθείς να αρπάξεις τη μυγοσκοτώστρα -κι όχι τίποτα άλλο, φοβάσαι μη τον σκοτώσεις την ώρα που είναι πάνω στο πόδι σου και πάθεις καμιά μόλυνση...

06. Βαριά επιδημία έπληξε όλα τα κοπάδια των Αιγυπτίων.

Ναι, καλά το καταλάβατε. Μιλάμε για την αρρωστημένη εικόνα που έχει για τον εαυτό του, θεωρώντας τον ίδιο μεγάλο και τρανό ενώ στην ουσία είναι «τα αρχίδια μας κουνιούνται», ένας μαλάκας με ISO 9001 και τέτοια παρεμφερή. Δεν θα τον πετύχεις ποτέ να υπερηφανεύεται για τα κάλλη του (και τους κάλους του), την ομορφιά του και τη γεμάτη γεύση του, αλλά όταν ο κολλητός/η κολλητή πει μια καλή κουβέντα γι' αυτόν, θα συμφωνήσει χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί «πώς να το κάνουμε; Μόλις με έφτιαξε ο Θεός, έσπασε το καλούπι μετά». Το θέμα είναι πως η κατάστασή του είναι άκρως κολλητική, ανίατη και ηλίθια σε βαθμό κακουργήματος κι οι επιστήμονες έχουν προ πολλού σηκώσει χέρια και πόδια ψηλά με το θέμα του.

05. Άνθρωποι και ζώα γέμισαν εξανθήματα...

Δε θα πω κάτι για τα ζώα, γιατί μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχω δει αντίκτυπο σε αυτά. Στους ανθρώπους μπορώ να σου πω όμως με ακρίβεια τι συμβαίνει. Η συμπεριφορά του σου προκαλεί αλλεργία, το σοκ μπορεί και να το γλυτώσεις. Αλλά πάντα θα υπάρχει κάποιος άσχετος που θα σου προσφέρει κάτι χωρίς να ξέρει σε τι είσαι αλλεργικός ή με ποια πράγματα βγάζεις καντύλες ακόμα και στο άκουσμά τους. Στην αρχή παλεύεται η κατάσταση. Λίγο με κανένα αντιβιωτικό, με καμιά θεραπεία... Η υπερβολική έκθεσή σου όμως σου προκαλεί βλάβες στο ανοσοποιητικό και το θέμα χρίζει πλέον ιατρικής παρακολούθησης! Το εξάνθημα γίνεται πληγή με το ξύσιμο και τελικά ζημειωμένος βγαίνεις εσύ.

04. Έπεσε βροχή από πολύ βαρύ χαλάζι.

Για να του κάνεις ένα αστείο, έτσι για να γελάσετε με την παρέα, μη το σκεφτείς ούτε για πλάκα! Αν και μερικές φορές έχει αίσθηση του χιούμορ, η αναίσθητη αντίδρασή του σε αστείο που δε το κατάλαβε ή -τάχα μου- τον προσέβαλε θα σου σπάσει τα νεύρα. Τέτοια «κρυοκωλίαση» δεν την έχεις ξαναδεί, πίστεψέ με, σε σημείο όπου μπορεί να κάθεται στον καναπέ, δίπλα ακριβώς από εσένα αλλά με μια μούρη κατεβασμένη να σφουγγαρίζει το παρκέ από τα νεύρα και με ένα ξερό «ναι» ή «όχι» σε κάθε ερώτηση που του κάνεις. Και καλά να γίνει κάτι τέτοιο...μένει εκεί και έχεις την ευκαιρία να το λύσετε. Να σε δω τι θα κάνεις μόλις ανοίξει την πόρτα εκεί που δε το περιμένεις και γίνει μπουχός! Αχ...και στο είπα ρε φίλε, αφού ξέρεις ότι κάνει 45 μέρες μετά να σε πάρει τηλέφωνο, τωρα πώς θα το συζητήσετε;

03. Σκοτείνιασε η γη της Αιγύπτου από τα σμήνη των ακρίδων.

Το καλύτερο so far! Όταν ήμουν πιο μικρός, με έβλεπε η μάνα μου να κάθομαι στo τραπέζι μαζί με τη θεία μου και να κάνουμε παπάρες στη σαλάτα και να εξαφανίζουμε το κρεμμύδι από προσώπου γης μέχρι να πεις «Ναβουχοδονόσορας», όπου και πεταγόταν από την κουζίνα σαν ελατήριο και φώναζε «Αμάν πια, θεία και ανηψιός! Σαν τις ακρίδες πέσατε στη σαλάτα και θα πρέπει να φτιάξω κι άλλη!» Δεν ξέρω αν μου έμεινε παιδικό απωθημένο αλλά since then σπάνια θα φάω σαλάτα! Αλλά αρκετά με εμένα! Ο άλλος ακριδόμορφος , τη στιγμή που μιλάμε, έχει ήδη μετακομίσει σε άλλο χωράφι και ετοιμάζεται να κατασπαράξει ό,τι βρει μπροστά του. Λογικό το βρίσκω για ακρίδα. Έφαγε ό,τι έφαγε από εσένα, καιρός να πάμε παρακάτω, που λέει και το άσμα!

02. Για τρεις ημέρες πυκνό σκοτάδι σκέπασε όλη την αιγυπτιακή επικράτεια.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αριθμός 3 είναι καθαρά συμβολικός αλλά καθόλου άσχετος. Δεν ξέρω μετά από μια συζήτηση, έναν καυγά, ένα λάθος συναίσθημα αν θα σε σκεπάσει πυκνό σκοτάδι αλλά σίγουρα θα πάρεις τα 3 του (εξού κι ο συμβολικός χαρακτήρας του αριθμού!) ως ένδειξη παραδειγματισμού. Μπορεί να μάθεις νέα του μετά από χρόνια κι ύστερα από έναν πυρηνικό πόλεμο όπου θα έχει αφανίσει όλον τον πλανήτη εκτός από αυτόν κι από εσένα, οπότε και θα δεις το όνομά του χαραγμένο στο κουφάρι καμιάς κατσαρίδας που απλά έτυχε να ήταν εν ζωή την ώρα που εκείνος αποφάσισε να αφήσει τα απομνημονεύματά του -αλλά δεν είχε εύκαιρο χαρτί και στυλό!

01. Πατάχτηκαν με θάνατο όλοι οι πρωτότοκοι γιοι των Αιγυπτίων...

...γιατί όχι κι αυτός;

Κυριακή, Φεβρουαρίου 07, 2010

Dirt

Dirt

Aghast amidst the grim procession
Of hateful traits in your possession
And there's nowhere to hide when the waves come crashing in

The silence hums behind your eyes
A veil that shields you from your lies
But when the truth rains down, it'll drown you like a flood


Enough is enough is too much and it's getting old
You keep looking for reasons you're stuck out in the cold
You're tainted by the company you keep
You're lower than the dirt beneath my feet

The pretense is the provocation
That drives need for retaliation
Destiny is not your friend tonight

And now you find yourself alone
Where you must reap what you have sown
You brought this bitter harvest on yourself