Das Kabinette

Είναι 90 ετών κι όμως αποτελεί αστείρευτη πηγή έμπνευσης όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να χάνει καθόλου από την εξπρεσιονιστική αίγλη της.
Γυρίστηκε το 1920 με τον Robert Wiene στη σκηνοθεσία και τους Hans Janowitz και Carl Mayer στο σενάριο.

Θεωρήθηκε ως μια από τις μεγαλύτερες ταινίες τρόμου του βωβού κινηματογράφου.

Είναι επίσης, η πρώτη ταινία που εισήγαγε την μορφή ανατροπής στο σενάριο που πρόσφατα είδαμε σε ταινίες όπως το The Shutter Island.

Εμένα πάντως, το Shutter Island μου θύμησε το The Cabinet of Dr. Caligari, (Das Kabinett des Doktor Caligari) τουλάχιστον όσον αφορά τη σύληψή του.

Η ΤΑΙΝΙΑ :

Όσον αφορά το στόρυ, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να αποτυπωθεί με περισσότερη διαύγεια από αυτή των Das Kabinette που κυκλοφόρησαν το 1983 στην KLOSETTE RECORDS το εξαιρετικό The Cabinet :

The mysterious Doctor Sonol
Over the asylum now presides
And his alias is Doctor Caligari
The fairground's a dark place to hide
In the cabinet lies Cesare
Who has slept these 25 years
Cesare knows all secrets
Ask him to look into your future

How long shall I live?
Until Dawn
How long shall I live?
Until Dawn

In the cabinet of Doctor Caligari
Lies Cesare with his black leaded eyes
The somnambulist awaits the Doctor's commands
And obeys as another man dies
In Doctor Caligari's cabinet
Cesare knows all secrets
In Doctor Caligari's cabinet
Cesare knows all secrets

Over the rooftops of Holstenwall
Ceasare carries off a girl named Jane
The ensuing downfall of the Doctor comes
When they find that he himself is insane
In the cabinet

Until Dawn
Over the rooftops of Holstenwall
Cesare carries off a girl named Jane
The ensuing downfall of the Doctor comes
When they find that he himself is insane
In the cabinet

How long shall I live?
Until Dawn
How long shall I live?
Until Dawn

Until Dawn

To 1996 οι In The Nursery (click for more info) επενδύουν ηχητικά εκ νέου ολόκληρη την ταινία και το αποτέλεσμα είναι απλώς μαγευτικό.

Το 2005 (αυτή είναι η σωστή ημερομηνία κυκλοφορίας του και όχι το 2006), γίνεται ένα re-make της ταινίας σε σκηνοθεσία του David Lee Fisher που όμως έχει κρατήσει την αρχική μουσική επένδυση του 1920 καθώς και τα σκηνικά τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί σκαναρισμένα. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς αυτή την εκδοχή, αφού η ταινία έχει πλέον κανονικότατους διαλόγους. Η ταινία απέσπασε στο ScreamFest Film Festival τρία βραβεία :
- Audience Choice Award
- Best Cinematography
- Best Special Effects

Έως τα 100 χρόνια από την

κυκλοφορία της αρχικής ταινίας, έχουμε ακόμα μια δεκαετία. Ποιός ξέρει πόσα άλλα αξιόλογα έργα θα δούμε/ακούσουμε με αυτή την αφορμή;

Chromatics - Runing Up That Hill

Δεν έχει ούτε μια νότα παραπάνω, αλλά ούτε και μια λιγότερη απ'όσες πραγματικά χρειάζεται. Ούτε πρόκεται για μια αλαζονική φανφάρα. Είναι το ιδανικό soundtrack για τις νυφάδες του χιονιού που πέφτουν έξω από το παράθυρό μου. Αυτή η οικονομία στις νότες, με γεμίζει αισιοδοξία. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί το δράμα, υποβόσκει κάπου πολύ πιο πίσω, εκεί στη λιτή κιθάρα ή στη σεμνή απλότητα της εισαγωγής με τα σχεδόν αιθέρια ξεψυχισμένα φωνητικά.

Μου ήρθε από εκεί που δεν το περίμενα και όταν μου έστειλαν το link και διάβασα τον τίτλο, σκέφτηκα πως θα το μισήσω. Ποιοί είναι αυτοί οι τυχάρπαστοι Chromatics που θα μου διασκευάσουν και Kate;
Όλα αυτά μέχρι να πατήσω το Play και να γεμίσω με μια ευπρόσδεκτα γαλήνια ευφορία. Τόσο λιτά και απέριττα αγγίζουν τα όρια της κομψότητας. Ποιός θα το περίμενε από ένα συγκρότημα που προέρχεται από το Oregon...

Τρεις δίσκοι οι οποίοι υποψιάζομαι πως έχουν εκδοθεί με πολύ κόπο, με τελευταία κυκλοφορία το 2007.
Και να σκεφτείς ότι με βοήθησαν να τους ανακαλύψω, την ίδια σχεδόν στιγμή που άρχιζε το live τους στην Αθήνα...

Thanks to John Blue

Ruth - Polaroid/Roman/Photo

Όταν κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος από την Paris Records το 1985, πούλησε μόλις 50 κόπιες και μετά έπεσε στα αζήτητα. Όταν άρχισε να εμφανίζεται το Polaroid/Roman/Photo σε bootlegs και συλλογές στις αρχές του 2000, μετατράπηκε σε cult κλασσική ποπ επιτυχία... (σαρκαστικό χαμόγελο εδώ), πράγμα που οδήγησε με τη σειρά του, να κοστίζει μια original κόπια του δίσκου στο e-bay, περίπου 300 Αγγλικές λίρες.

Επιτέλους όμως -γαμώ την αρρώστια μου- στις 22 Νοεμβρίου κυκλοφόρησε μια επετειακή για τα 25 χρόνια από την αρχική κυκλοφορία του, έκδοση σε 12'' βινύλιο με booklet δώδεκα σελίδων που περιλαμβάνει στίχους και φωτογραφίες.

Όχι ότι ο Thierry Müller έκατσε να σκάσει για τις 50 μόνο κόπιες που πούλησε τότε... Πέρα από τις γραφικές τέχνες με τις οποίες ένθερμα ασχολήθηκε, είχε ήδη τους Ilitch από το 1975 περίπου και την ίδια περίοδο με τους Ruth, δούλευε ακόμα άλλο ένα project ονόματι Crash παρέα με τον Philippe Doray.

Εγώ λέω πάλι καλά, που -παρά τον απαράβατο σχεδόν κανόνα- τα αριστουργήματα να αναγνωρίζονται μετά θάνατον, επιτέλους έγινε αντιληπτό τι έκανε αυτός ο άνθρωπος 25 χρόνια πριν με τους Ruth. Σπεύδω να προμηθευτώ κόπια γιατί 300 Αγγλικές λίρες για να χτυπήσω δημοπρασία στο e-bay δεν έχω και ήμουν έτοιμη να αρχίσω να βγάζω στο σφυρί τα μαχαιροπήρουνα της γιαγιάς...

Body 11 - Fire

Το συγκρότημα προέρχεται από τη Γερμανία και το 7'' EP με τίτλο Mind κυκλοφόρησε το 1988 από την Cash For Trash σε βινύλιο φυσικά. Καθαρό minimal που μερικοί ίσως έλεγαν ότι ακροπατάει και στην industrial σκηνή. Εγώ θα διαφωνούσα εντελώς. Βρίσκω τα φωνητικά τρομακτικώς ντάρκικα και η εισαγωγή μου θυμίζει Die Form. Δεν μπορoύσα να περιμένω τίποτα λιγότερο από μια κυκλοφορία εκείνης της εποχής.

Αλήθεια, ποιός βγάζει σήμερα τέτοιους δίσκους;

Track List :
01 Wasteland II
02 Fire
03 Hearts
04 Attack

Pic : Carolee Schneemann, Eye Body, 1963

Lagartija Nick

Όποιος έχει τη διάθεση, την υπομονή και την επιμονή αλλά και την αν(τ)οχή να ασχοληθεί να με γνωρίσει, ξέρει πως το πιο αγαπημένο μου τραγούδι από τους Bauhaus είναι το Lagartija Nick. Νομίζω ότι όλοι όσοι άκουγαν και ακούν Bauhaus έχουν άλλα αγαπημένα τραγούδια. Εγώ έχω αυτό. Από τότε που ήμουν έφηβη. Ήταν το soundtrack όταν έκανα μόνη μου τις τρύπες στα αυτιά μου με καμένες παραμάνες και μισό ποτήρι Cutty Sark που είχαμε στο σπίτι και που καθόλου δεν μου άρεσε, αλλά δεν είχαμε τίποτα άλλο...

Τέσσερις τρύπες έκανα παρέα με τον Νικόλα. (Την τρύπα στο νερό την έκανα πολύ αργότερα...).
Είμαστε συναισθηματικά δεμένοι με τον τύπο.
Φαντάσου λοιπόν το σοκ, την έκπληξη και τη ντροπή μου όταν ανακάλυψα ότι το έχουν διασκευάσει οι Invincible Spirit το 1989!

Με έπιασα τόσο αδιάβαστη και ντράπηκα τόσο πολύ για τις μισερές γνώσεις μου, που θα κάνω πάρα πολύ καιρό να το ξεπεράσω. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά πρόκειται για μια εξαιρετική διασκευή. Μοναδική δικαιολογία μου, είναι πως αγαπώ τόσο πολύ αυτό το τραγούδι που αρνούμαι να ακούσω οτιδήποτε άλλο σχετικά με αυτό, αλλά αυτές είναι δικαιολογίες του κώλου και το ξέρω...

Αγαπημένε μου Αϊ-Βασίλη,

τη χρονιά που μας πέρασε προσπάθησα πολύ σκληρά να είμαι καλό κορίτσι αλλά δεν τα πολυκατάφερα. Εξακολουθώ να είμαι ωμή, κυνική και ανάποδη, αλλά σου ορκίζομαι ότι η προσπάθειά μου ήταν ειλικρινής και επίπονη. Μπορώ να έχω δώρο φέτος τα Χριστούγεννα αυτό το βινύλιο σε παρακαλώ, με την υπόσχεση ότι του χρόνου, μπορεί και να τα καταφέρω να γίνω καλύτερη; Λεπτομέρειες για αυτόν τον δίσκο, σου γράφω παρακάτω.
Σίγουρη ότι δεν θα με απογοητεύσεις,
Μistress Hyde

Υ.Γ. Άμα μου φέρεις αυτό το δίσκο σου υπόσχομαι ότι θα φοράω για ένα μήνα κόκκινα και θα πέσω με τα μούτρα στο γιορτινό πνεύμα των Χριστουγέννων...

Invincible Spirit, The - Aou!
Label:Last Chance Records
Catalog#:LCR 018
Format:Vinyl, 12"

Country:Germany
Released:1989
Genre:Electronic
Style:Industrial
Credits
Engineer - Reinhold Wendel (tracks: A1 to B1) , Thomas Lüdke (track: B2)
Producer - Thomas Lüdke
Written-By - Bauhaus (track: B1) , Thomas Lüdke (tracks: A1, A2, B2)
Notes
A1 to B1 recorded at Studio 55, Mülheim.
B2 recorded at Invincible Spirit Studio, Dortmund.

Tracklist

A1 Aou! 2:18
A2 Oh God! 4:00
B1 Lagartija Nick 2:49
B2 Nosy Now 4:57


Pic

Anonymous

Τον κυνήγησα λυσσαλέα. Με το παθιασμένο πείσμα που δημιουργεί η επιθυμία της κτήσης. Μόνο σε αυτές τις περιπτώσεις μου επιτρέπω να κυνηγώ έτσι πια. Έγινα σαν μια απαιτητική σκύλα που χτυπώντας το πόδι της κάτω φώναζε σιωπηλά :

"Τον θέλω! Δικό μου!".

Τον έψαξα σε Γερμανία, Βέλγιο και Ολανδία χωρίς να έχω την παραμικρή τύχη. Ο διακαής πόθος μου, μετατράπηκε σε πίκρα που με τη σειρά της μεταφράστηκε σε παράπονο σε ένα φίλο μου, έξω από κάποιο μαγαζί ξημερώματα, παρέα με ποτά στο χέρι που ήδη μας είχαν ζαλίσει ευχάριστα και ευεργετικά.
Έγινε δικός μου μερικές εβδομάδες αργότερα, με τη συνδρομή του φίλου μου. Είχε το κόκκινο χρώμα του πάθους με το οποίο τον έψαχνα και ήταν τόσο γυαλιστερό και αψεγάδιαστο που μόλις τον άγγιξα, ανατρίχιασα.
Έχω ξαναγράψει για αυτόν σε τούτο το μέρος αλλά για άλλο τραγούδι.
Τώρα, ξεθάβω προσεκτικά από μέσα του αυτό :

και σκέφτομαι πως με εκφράζει απόλυτα και αμετάκλητα.

I've got no home
got no place
got no name
I got no face
I'm anonymous...

Αγαπώ τις κιθάρες που διακριτικά σου υπενθυμίζουν πως είναι να φτιάχνεις μουσική με πραγματικά μουσικά όργανα, τον δυναμισμό των ντραμς και τα -επικά σχεδόν- καθαρά, φωνητικά. Αγαπώ και τους στίχους.

... Πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο, άκρως ιδιοτελή έρωτα μια και είχε πάντα μέσα του την κτήση, που αντίθετα όμως με όλους τους υπόλοιπους έρωτες, δεν πέρασε, ούτε μειώθηκε μετά την απόκτηση...

Omens

Θα έπρεπε να το έχω καταλάβει. Αφού είχα να ακούσω σχεδόν μια δεκαετία αυτό το τραγούδι και έκατσε να το ακούμε στο αυτοκίνητο χτες το βράδυ. Θα έπρεπε να έχω ψυχανεμισθεί το τι θα ακολουθήσει. Ούτε καν υποψιάστηκα. Πρέπει να δίνω περισσότερη προσοχή στους οιωνούς των τραγουδιών άλλη φορά. Θα είμαι πιο προετοιμασμένη. Θα έχω τουλάχιστον φρεσκάρει το κραγιόν μου...

You can reach
But you can't grab it
You can hold it, control it
No, you can't bag it

You can push
But you can't direct it
Circulate, regulate, oh no
You cannot connect it

You know you're chewing bubblegum
You know what it is
But you still want some
'Cause you just can't get enough
Of that lovie dovie stuff

You get confused
But you know it
Yeah, you hurt for it, work for it, love
You don't always show it

Let go
Let's go
Let's go
Discotheque
(Hi, come on child)

Oh oh
Let go
Let go
Discotheque

You want to be the one
But you know you're someone else instead
You want to be the song
Be the song that you hear in your head

Love...
Ooo, love...
Love...

It's not a trick
'Cause you can't learn it
It's the way you don't pay, that's okay
'Cause you can't earn it (yeah)

You know you're chewing bubblegum
You know what it is
But you still want some
You just can't get enough
Of that lovie dovie stuff

Let go
Let go
Oh oh oh
Discotheque
(Come on, come on)

Go girl
Go girl
Ah ha ha
Discotheque
(I want you)
(I want you)

You're looking for the one
But you know you're somewhere else instead
You want to be the song
Be the song that you hear in your head
Love...

You want heaven in your heart
Heaven in your heart
The sun, the moon, and the stars

But you take what you can get
'Cause it's all that you can find
But you know there's something more
But tonight, tonight, tonight

Ah, high

Pic