The Game - Walk Away

Memorabilia

Σε αυτή τη maxi μιξαρισμένη εκτέλεση ακούω τη χορωδιακή εισαγωγή με το πιανάκι και λέω από μέσα μου "Ώπα παιδιά, πάμε να βάλουμε τα λαμέ και να πάμε στη ντίσκο να πεθάνουμε από γλυκαναλατίαση...!" Μέχ

ρι που σκάει μύτη το μπάσο και ο τρελός πιανίστας σολάρει σαλταρισμένος... Όταν αρχίζουν να βαράνε και τα ντραμς, αρχίζω να οσμίζομαι το άρωμα -σήμα κατατεθέν- της αυτο- κατεστραμμένης δεκαετίας...
Η γνωστή παρελθοντολολαγνεία με κατακλίζει (ναι ρε! Γουστάρω και μ'αρέσει!), όταν ακούω τα αμιγώς New Wave φωνητικά και το ηθικό μου (μπορεί και το ανήθικο) αναπτερώνεται με τις χαρούμενες κιθάρες. (Παίζει και ξυλόφωνο ή μου φαίνεται;).
Ελαφρώς δραματοποιημένη, ευκολόπεπτη ποπ να την πω; Δεν έχει σημασία θαρρώ. Είναι απλώς ένα από τα κομμάτια που σου θυμίζει την πενταήμερη και τις ταινίες με τον Andrew Mccarthy.
Είναι το κομμάτι που ύστερα από μια εικοσαετία και βάλε, το παίζεις ένα Σαββατιάτικο πρωινό και βάζεις ηλεκτρική σκούπα να καθαρίσεις το σπίτι, χορεύοντας ταυτόχρονα, ενώ οι γείτονες από δίπλα, κοπανάνε τα ντουβάρια για να κάνεις ησυχία...

Spiral Of Silence - She's Like Suppo

"Spiral of Silence" is a theory about the understanding of public opinion as it has been developed by Elisabeth Noelle-Neumann. Public opinion is conceived as a social phenomenon, as opinions or behavior which people can publicly perform without exposing themselves to the threat of negative sanctions by other members of the society. Especially in value-laden areas of social life the individual unconciously looks about which behaviour or opinion is accepted by others, and which is not. The individual will avoid to perform inaccepted behaviour in public and will remain silent if he feels his opinion to belong to the minority or to be losing ground.

Πάρτα στα μούτρα! Ναι, έτσι! Βγάλε το σκασμό και άκου! Όταν παίζει τέτοιο μπάσο, ο πλανήτης πρέπει να σταματάει να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του. Πρέπει να παραμένει στάσιμος για τρία λεπτά και εικοσιεννέα δευτερόλεπτα που κρατάει η αγωνιώδης ευχαρίστηση της ακρόασης.
Πάρτα στα μούτρα για να'χεις! Άκου τα αλα Curtis φωνητικά και κάνε δύο - τρεις μετάνοιες στον Tom Van Troyen που είναι η μετεμψύχωση του Ίαν...
Κι άμα δεν γουστάρεις, ΕΞΩ ΑΠΟ ΔΩ!

Γιατί εδώ, δεν φοβόμαστε για να παραμείνουμε σιωπηλοί...

Midnight Call - The Sea

Γεννήθηκαν από τους J. Undel, J. Johnson και Shawn Keve το 1991 στη Βοστόνη.

(ΒΟΣΤΟΝΗ; ΠΟΙΟΣ ΑΚΟΥΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΣΤΗ ΒΟΣΤΟΝΗ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;)

Το πρώτο τους single παίχτηκε αξιοπρεπή αριθμό φορών σε κολεγιακούς σταθμούς. (Τέτοια χαϊβάνια είναι μερικές φορές οι Αμερικάνοι!). Πιο πολύ τους άκουγαν στη Ρωσία, Σουηδία και Γερμανία.

(ΜΑ ΒΟΣΤΟΝΗ; ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;)

Μετά από ενάμιση χρόνο ο J. Johnson αφήνει την μπάντα και τη θέση του παίρνει ο αδελφός του Shawn, Lance Keve.

Εκτός από δύο 7'' και ένα CD-R Demo δεν έχουν κυκλοφορήσει τίποτα άλλο.

(ΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗ ΒΟΣΤΟΝΗ;)

Εγώ, εκτός από το να τα πάρω στο κρανίο που δεν κυκλοφορεί δίσκο αυτό το συγκρότημα, μπορώ επίσης να πω ότι ευχαρίστως θα τους γυάλιζα τα παπούτσια καθημερινώς, φτάνει να έγραφαν τραγούδια σαν το παρακάτω.
Είναι ποίηση, ρευστή γλύκα που κυλάει αβίαστα μέσα σου και ανακατεύεται αρμονικά με το αίμα σου, προκαλώντας σου απανωτές ανατριχίλες. Αν μπορούσε κάτι να σε κάνει να θέλεις να απλώσεις τα χέρια και να αγκαλιάσεις τον ουρανό ολόκληρο, είναι αυτό το κομμάτι. Κι όταν τελειώνει, στη σωστή στιγμή, με τη σωστή νότα, σε αφήνει με την πιο γαλήνια ευδαιμονία για συντροφιά.

ΘΕΛΩ ΔΙΣΚΟ!

In My Rosary

Εγώ δεν τα πάω καλά με τη neo-folk, και τα εμβατήρια or whatever... 'Εχω θέμα. Είναι καθαρά ιδεολογικό. Ψιλοβαριέμαι κιόλας...

Διαβάζω πως έβγαλαν καινούργιο δίσκο οι In My Rosary, πριν μερικούς μήνες. Και έκαναν λέει, ύστερα από 18 χρόνια, μια στροφή γύρω από τον εαυτό τους φτιάχνοντας ένα δίσκο όπως ακριβώς ήταν οι δίσκοι που έκαναν όταν πρωτοξεκίνησαν τη μουσική καριέρα τους. Για αυτό το λόγο υποψιάζομαι ότι τον ονόμασαν Retro. Έχουν λέει και πολλούς guests και δε συμμαζεύεται...
Χμ... Δεν ξέρω...
Εγώ θέλω πιο ξεκάθαρα πράγματα. Όχι πισωγυρίσματα. Δεν είναι για καλό τα πισωγυρίσματα. Δείχνουν μια ασυνέπεια...
Θα ακούσω όλο το δίσκο με πολύ μεγάλη επιμέλεια. Το ορκίζομαι. Και ανοιχτό μυαλό επίσης. Κάτι μου λέει όμως, πως θα παραμείνω πιστή στο αγαπημένο μου κομμάτι των In My Rosary και δεν θα ξεκολλήσω.

Δεν είναι θέμα δικής μου συνέπειας. Είναι απλά ότι παραμένω πιστή σε ότι με συναρπάζει. Δεν το βαριέμαι ποτέ. Αν κάτι δεν με συναρπάσει εξ'αρχής, αδιαφορώ πλήρως...
Να δω αν θα είναι μέσα στη λίστα με τα 50 καλύτερα ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ... Είμαι πολύ περίεργη...

Εγώ πάντως, παραμένω εδώ :

Das Kabinette

Είναι 90 ετών κι όμως αποτελεί αστείρευτη πηγή έμπνευσης όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να χάνει καθόλου από την εξπρεσιονιστική αίγλη της.
Γυρίστηκε το 1920 με τον Robert Wiene στη σκηνοθεσία και τους Hans Janowitz και Carl Mayer στο σενάριο.

Θεωρήθηκε ως μια από τις μεγαλύτερες ταινίες τρόμου του βωβού κινηματογράφου.

Είναι επίσης, η πρώτη ταινία που εισήγαγε την μορφή ανατροπής στο σενάριο που πρόσφατα είδαμε σε ταινίες όπως το The Shutter Island.

Εμένα πάντως, το Shutter Island μου θύμησε το The Cabinet of Dr. Caligari, (Das Kabinett des Doktor Caligari) τουλάχιστον όσον αφορά τη σύληψή του.

Η ΤΑΙΝΙΑ :

Όσον αφορά το στόρυ, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να αποτυπωθεί με περισσότερη διαύγεια από αυτή των Das Kabinette που κυκλοφόρησαν το 1983 στην KLOSETTE RECORDS το εξαιρετικό The Cabinet :

The mysterious Doctor Sonol
Over the asylum now presides
And his alias is Doctor Caligari
The fairground's a dark place to hide
In the cabinet lies Cesare
Who has slept these 25 years
Cesare knows all secrets
Ask him to look into your future

How long shall I live?
Until Dawn
How long shall I live?
Until Dawn

In the cabinet of Doctor Caligari
Lies Cesare with his black leaded eyes
The somnambulist awaits the Doctor's commands
And obeys as another man dies
In Doctor Caligari's cabinet
Cesare knows all secrets
In Doctor Caligari's cabinet
Cesare knows all secrets

Over the rooftops of Holstenwall
Ceasare carries off a girl named Jane
The ensuing downfall of the Doctor comes
When they find that he himself is insane
In the cabinet

Until Dawn
Over the rooftops of Holstenwall
Cesare carries off a girl named Jane
The ensuing downfall of the Doctor comes
When they find that he himself is insane
In the cabinet

How long shall I live?
Until Dawn
How long shall I live?
Until Dawn

Until Dawn

To 1996 οι In The Nursery (click for more info) επενδύουν ηχητικά εκ νέου ολόκληρη την ταινία και το αποτέλεσμα είναι απλώς μαγευτικό.

Το 2005 (αυτή είναι η σωστή ημερομηνία κυκλοφορίας του και όχι το 2006), γίνεται ένα re-make της ταινίας σε σκηνοθεσία του David Lee Fisher που όμως έχει κρατήσει την αρχική μουσική επένδυση του 1920 καθώς και τα σκηνικά τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί σκαναρισμένα. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς αυτή την εκδοχή, αφού η ταινία έχει πλέον κανονικότατους διαλόγους. Η ταινία απέσπασε στο ScreamFest Film Festival τρία βραβεία :
- Audience Choice Award
- Best Cinematography
- Best Special Effects

Έως τα 100 χρόνια από την

κυκλοφορία της αρχικής ταινίας, έχουμε ακόμα μια δεκαετία. Ποιός ξέρει πόσα άλλα αξιόλογα έργα θα δούμε/ακούσουμε με αυτή την αφορμή;

Chromatics - Runing Up That Hill

Δεν έχει ούτε μια νότα παραπάνω, αλλά ούτε και μια λιγότερη απ'όσες πραγματικά χρειάζεται. Ούτε πρόκεται για μια αλαζονική φανφάρα. Είναι το ιδανικό soundtrack για τις νυφάδες του χιονιού που πέφτουν έξω από το παράθυρό μου. Αυτή η οικονομία στις νότες, με γεμίζει αισιοδοξία. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί το δράμα, υποβόσκει κάπου πολύ πιο πίσω, εκεί στη λιτή κιθάρα ή στη σεμνή απλότητα της εισαγωγής με τα σχεδόν αιθέρια ξεψυχισμένα φωνητικά.

Μου ήρθε από εκεί που δεν το περίμενα και όταν μου έστειλαν το link και διάβασα τον τίτλο, σκέφτηκα πως θα το μισήσω. Ποιοί είναι αυτοί οι τυχάρπαστοι Chromatics που θα μου διασκευάσουν και Kate;
Όλα αυτά μέχρι να πατήσω το Play και να γεμίσω με μια ευπρόσδεκτα γαλήνια ευφορία. Τόσο λιτά και απέριττα αγγίζουν τα όρια της κομψότητας. Ποιός θα το περίμενε από ένα συγκρότημα που προέρχεται από το Oregon...

Τρεις δίσκοι οι οποίοι υποψιάζομαι πως έχουν εκδοθεί με πολύ κόπο, με τελευταία κυκλοφορία το 2007.
Και να σκεφτείς ότι με βοήθησαν να τους ανακαλύψω, την ίδια σχεδόν στιγμή που άρχιζε το live τους στην Αθήνα...

Thanks to John Blue

Ruth - Polaroid/Roman/Photo

Όταν κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος από την Paris Records το 1985, πούλησε μόλις 50 κόπιες και μετά έπεσε στα αζήτητα. Όταν άρχισε να εμφανίζεται το Polaroid/Roman/Photo σε bootlegs και συλλογές στις αρχές του 2000, μετατράπηκε σε cult κλασσική ποπ επιτυχία... (σαρκαστικό χαμόγελο εδώ), πράγμα που οδήγησε με τη σειρά του, να κοστίζει μια original κόπια του δίσκου στο e-bay, περίπου 300 Αγγλικές λίρες.

Επιτέλους όμως -γαμώ την αρρώστια μου- στις 22 Νοεμβρίου κυκλοφόρησε μια επετειακή για τα 25 χρόνια από την αρχική κυκλοφορία του, έκδοση σε 12'' βινύλιο με booklet δώδεκα σελίδων που περιλαμβάνει στίχους και φωτογραφίες.

Όχι ότι ο Thierry Müller έκατσε να σκάσει για τις 50 μόνο κόπιες που πούλησε τότε... Πέρα από τις γραφικές τέχνες με τις οποίες ένθερμα ασχολήθηκε, είχε ήδη τους Ilitch από το 1975 περίπου και την ίδια περίοδο με τους Ruth, δούλευε ακόμα άλλο ένα project ονόματι Crash παρέα με τον Philippe Doray.

Εγώ λέω πάλι καλά, που -παρά τον απαράβατο σχεδόν κανόνα- τα αριστουργήματα να αναγνωρίζονται μετά θάνατον, επιτέλους έγινε αντιληπτό τι έκανε αυτός ο άνθρωπος 25 χρόνια πριν με τους Ruth. Σπεύδω να προμηθευτώ κόπια γιατί 300 Αγγλικές λίρες για να χτυπήσω δημοπρασία στο e-bay δεν έχω και ήμουν έτοιμη να αρχίσω να βγάζω στο σφυρί τα μαχαιροπήρουνα της γιαγιάς...