One great day to put my others to shame

No-one can help me
No-one can stop me
It takes everything I've got
To stop from doing something stupid
I'm under you

Even when I'm feeling on top of the world
And I'm looking for you in my night sky
You knocked me out so I'm seeing stars
Under you

We wake up and we go to sleep
We live and die and all we really keep
Is one great day
Under you I feel that way
One great day to put my others to shame

You won't hurt me like they hurt you
You won't break me like they broke you
Can you see what I'd like to do
Under you

No-one can help me no-one can stop me
It takes everything I've got to stop from saying
Something stupid
I'm under you

Damned if I know how to reach you,
Damned if I know what to do
Damned if I know how to get through to you
And damned even if I do

Never Ending Dream

Καθόταν ακριβώς δίπλα μου στο "Διπλό" στα Εξάρχεια, αλλά ήταν κρυμμένος και δεν τον είχα προσέξει. Μου έκλεισε το μάτι κάνοντας διακριτικά αισθητή την παρουσία του, επιθυμώντας να τραβήξει την προσοχή μου. Στο μυαλό μου ήρθαν όλα τα Sante άφιλτρα κασετίνα που κάπνισα πριν σχεδόν δύο δεκαετίες για να κάνω οικονομία και η ανάμνηση αυτή, μου έκαψε τον λαιμό. Ήταν βαριά τα άφιλτρα. Μπορώ ακόμα όμως να τα καπνίσω. Διατηρούσε τη γοητεία μιας περασμένης εποχής που καθόλου δεν την βρίσκω πολυκαιρισμένη. Έπρεπε να τον πάρω. Στο σπίτι μου τον άλειψα με λάδι και ύστερα τον σκούπισα με ένα μαύρο βελούδινο μαλακό πανί. Είναι το καινούργιο μου μωρό και ήθελα να το φροντίσω. Το πρωί που σηκώθηκα να πάω στη δουλειά, του εκλείσα εγώ αυτή τη φορά το μάτι χαρούμενη, παρά το γεγονός ότι δεν είχα προλάβει -πάλι- να πιω καφέ. Με διαβεβαίωσε ότι θα με περιμένει στο σπίτι μέχρι να γυρίσω. Η παρουσία του στο μικρό μου πολυθρονάκι, θα ήταν θαρρώ, το πιο ωραίο καλωσόρισμα.

Για να τον γνωρίσετε καλύτερα, πατήστε εδώ : Film Noir : Never Ending Dream γιατί εγώ θα σας ταράξω στα ποιητικά και είμαι και προκατειλημμένη.

P.S. Όταν δεν έβαζε στίχους η Wipe Out στα εσώφυλλα, γινόντουσαν τα νεύρα μου κρόσσια!

Cuuuut!

Είναι η επώδυνα εμπύρετη κατάσταση που με κρατάει και θα με κρατήσει για μερικές μέρες ακόμα, μακριά από δω...
Το κεφάλι μου έχει γίνει όπως ακριβώς φαίνεται στη φωτογραφία, αν και νομίζω ότι το κεφάλι μου πάντα είναι έτσι, ειδικά όταν ψάχνω ένα τραγούδι και δεν το βρίσκω. Είχα να ακούσω μουσική από την Τρίτη το πρωί και άκουσα λίγο σήμερα το βράδυ. Έπαθα κρίση στέρησης όπως τα πρεζόνια.
Ευτυχώς που έχουμε και γιατρό σε αυτό το σανατόριο παύλα ίδρυμα...

... Θα επιστρέψω άμα τελειώσει η αναρρωτική...


Pic

Never Let Me Go

Η ταινία πραγματεύεται ένα σκληρό θέμα με συγκινητική τρυφερότητα. Είναι ίσως η απόλυτη απάντηση για ένα ερώτημα που έχει βασανίσει την ανθρωπότητα ολόκληρες δεκαετίες και μια ρεαλιστική ματιά στο μέλλον. Ίσως και μια προειδοποίηση...
Η Carey Mulligan είναι μαγευτική σε αυτό το ρόλο. Την είχα θαυμάσει το 2005 στην μεταφορά του Bleak House του Charles Dickens από το BBC. Την είχα δει επίσης στο Northanger Abbey το 2007 επίσης του BBC. Κλασσικοί ρόλοι στους οποίους ήταν πολύ καλή. Τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει όμως για την εκπληκτική ερμηνεία της στο Never Let Me Go. Ούτε το Pride and Prejudice στο οποίο συμμετείχε πάλι με την Keira Knightley. Νομίζω πως αυτή τη φορά πρέπει να την τιμήσουν με το πολυπόθητο βραβείο και να μην μείνει στις υποψηφιότητες όπως στο An Education.

Η φωτογραφία της ταινίας είναι μαγευτική και το soundtrack της Rachel Portman απλώς ένα αριστούργημα το οποίο έχω ήδη κατατάξει ανάμεσα στα πιο αγαπημένα μου.

(...)

Ο Tommy είναι ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΠΑΣ!

London Calling-Μy-Αsh

Το Λονδίνο της σκωροφαγωμένης δεκαετίας που ονειρευόμουν, έχει πεθάνει. Αυτή η διαπίστωση δημιουργεί ένα σωρό ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια, ήταν τα βικτωριανά κτίρια που σου ψιθύριζαν για άλλες εποχές, θυμίζοντας λίγο Κάρολο Ντίκενς μαγεύοντάς σε και από την άλλη, ένα αταίριαστο λούστρο, που σε έκανε να μπερδεύεσαι. Και μέσα σε αυτή τη σύγχιση, δίπλα σε κακόγουστα αναμνηστικά σουβενίρ για τους τουρίστες, έρχεται και η θλιβερή διαπίστωση πως underground δεν υπάρχει πια. Όχι, εντάξει ο υπόγειος λειτουργεί κανονικότατα. Για το άλλο underground λέω. Αυτό που ήμουν τόσο αστεία να πιστεύω πως θα υπάρχει ακόμα εκεί και θα έβλεπα κλώνους της Siouxsie να κυκλοφορούν στους δρόμους.

Η pub ήταν σαφώς κλασσική, με πολύ κόσμο, καλή και φτηνή μπύρα, σουρωμένους άγγλους που δεν θυμόντουσαν το όνομά τους και κλεφτρόνια. Σου βουτάνε την τσάντα σου εν ψυχρώ εκεί μέσα και σηκώνονται να φύγουν. Κι όταν τους "μαγκώνεις" κάνουν και τις πάπιες... Καμία λεβεντιά, ούτε στην κλεψιά τους...

Το club ήταν μια άθλια, ξεπεσμένη καρικατούρα υποτιθέμενης υποκουλτούρας, με κακογουστιά, ψιλο-άκομψο φλερτ, ποτό με τη μεζούρα -τα κοκτέιλ αποκλείονται- βρωμιά και κακή διακόσμηση. Για το play list καλύτερα να μην μιλήσω. Αν εξαιρέσεις δύο παλικάρια-απομεινάρια- αυτής της σκωροφαγωμένης δεκαετίας που λέγαμε, ήταν ένα άθλιο -παίζω-ότι-να'ναι-από-το-laptop-αλλά-φοράω-ωραίο-pvc... Κοινωνιολογική παρατήρηση να την πω τώρα αυτή; Όπως και να'χει, οι γυναίκες είναι άκρως αποκρουστικές όταν πίνουν του σκασμού και είναι λιώμα. Σίγουρα. Από τις παλιές "ένδοξες" εποχές, είδα μόνο ένα πανέμορφο λόρδο, με μπροκάρ γιλέκο, ρεντικότα και κομψό μπαστουνάκι αλλά εντελώς φευγαλέα γιατί μάλλον την "έκανε" από κει μέσα στα γρήγορα... Δεν ήταν μέρος για λόρδους αυτό...

Ακόμα και το Σόχο μου θύμισε λίγο Γκάζι. Λίγο, όχι πολύ, γιατί τουλάχιστον εκεί είχε πολύ καλό κινέζικο φαγητό αν μη τι άλλο και πολλές θεατρικές παραστάσεις -κυρίως μιούζικαλ- που μπορούσες να παρακολουθήσεις. Και πολλά ξεκάλτσωτα πόδια. Δύο μέτρα, αγγλικό, γυναικείο πόδι, χωρίς καλσόν και με ψηλοτάκουνα πέδιλα παρά τους μείον κάτι βαθμούς. Είναι τρελοί αυτοί οι Άγγλοι!

Από την άλλη τα μουσεία ήταν ένα όνειρο. Γεμάτα κλεψιμαίικα. Αίγυπτος, Ελλάδα, Κίνα, Ιταλία, Ιαπωνία... δεν έχουν αφήσει κολυμπιθρόξυλο αυτοί οι Άγγλοι... Φυσικά και ΔΕΝ πήγα στον τομέα με τα Ελληνικά μάρμαρα. Με ρώτησε ένας Άγγλος στην είσοδο αν θα πάω να τα δω και του απάντησα ότι θα τα δω όταν επιστρέψουν εκεί που ανήκουν. Σε δέκα χρόνια μου είπε... Τότε θα έχουμε την κατάλληλη υποδομή εμείς οι Έλληνες. Έκανα να του φέρω την τσάντα μου στο κεφάλι, αλλά μετά σκέφτηκα πως θα δημιουργήσω διπλωματικό επεισόδιο και κρατήθηκα.

Όσο για το decadence που επιδιώκω να ζήσω πάντα στα ταξίδια μου, αυτή τη φορά τα κατάφερα μεγαλειωδώς... Σε κάποιο βαγόνι του μετρό, στριμωγμένη μέσα στον πολύ κόσμο, μου άνοιξαν την τσάντα και μου πήραν όλα τα λεφτά. ΟΛΑ όμως. Έτσι κατάφερα να μείνω εντελώς άφραγκη σε μια ξένη χώρα -δεν είχα λεφτά ούτε για ένα καφέ- αφού είχα όμως ευτυχώς αγοράσει καμιά 30αριά βινύλια και άλλα τόσα βιβλία. Ο κλέφτης είχε την ευαισθησία να μου αφήσει την ταυτότητά μου, για να μπορέσω να γυρίσω στην πατρίδα.

Αν θα ξαναπήγαινα; Φυσικά και θα ξαναπήγαινα. Έχει ένα σωρό ιστορικά πράγματα που δεν πρόλαβα να δω. Την επόμενη φορά όμως θα έχω τα χρήματά μου κρεμασμένα σε πουγκί στο λαιμό μου και μέσα στο πορτοφόλι μου ένα σημείωμα που θα λέει : PISS OFF SUCKER!

THIR13EN GHOSTS

13 months ago...

Mistress : Καλωσορίσατε στο νέο μας μέγαρο. Αφήσαμε τα ΜΠΙΝΕΛΙΚΩΜΑΤΑ με πόνο καρδιάς...
Doctor : Σιγά κοπελιά το δράμα, με το μαλακό...
Mistress : Σκάσε ζώον, μιλάω! Τι έλεγα; Α ναι! Με πόνο καρδιάς αφήσαμε τα ΜΠΙΝΕΛΙΚΩΜΑΤΑ και δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση...
Doctor : Ναι σφιχτήκαμε πολύ είναι αλήθεια...
Mistress : ΘΑ ΣΚΑΣΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ; Λοιπόν...

Present Day...

Δεν είναι τυχαίο που θυμηθήκαμε μετά από 13 μήνες ότι κλείσαμε ένα χρόνο (και κάτι πλέον) σ' αυτό το ιατρείο. Θα μπορούσαμε βέβαια να είχαμε κάνει αυτή την ανάρτηση στην ώρα της, την Πρωτοχρονιά δηλαδή, αλλά αναρωτιόμεθα ποιος θα μας διάβαζε Πρωτοχρονιάτικα, αν αναλογιστεί κανείς τη ζόρικη χρονιά που πέρασε; Οι περισσότεροι από εσάς (όπως κι εμείς άλλωστε) θα ήσαστε στο τρίτο όνειρο!

Νέος χρόνος=νέα πράγματα. Σ' αυτό το ιατρείο δεν άλλαξε κάτι όλον αυτόν τον χρόνο. Εντάξει, κάτι ψιλομαλακιουλίτσες στα soundtrack, κάτι που η Mistress την είχε δει «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» και, πριν προλάβεις να εμπεδώσεις τη μια ανάρτηση, ερχόταν και σου κάρφωνε την επόμενη, αλλά σε γενικές γραμμές παραμείναμε πιστοί στην παράδοση -κατάλοιπα από τα ΜΠΙΝΕΛΙΚΩΜΑΤΑ, βλέπετε!
Α, ναι, σωστά...αλλάξαμε το template, αλλά αυτό κοιτάξτε να το συνηθίσετε, γιατί με την τρέλα που κουβαλάμε εδώ μέσα, δεν έχετε δει τίποτα ακόμα!

Θα σας πω όμως κάτι κι ας ακουστεί μελοδραματικό. Από την περασμένη χρονιά, μου λείπουν πράγματα, άνθρωποι, καταστάσεις. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, δεν υπάρχει λόγος. Αυτό που θέλω να πω είναι πως μέσα από αυτό το blog-ιατρείο κατάφερα να γεμίσω αρκετά τα κενά μου -εκτός από να σπάω τα νεύρα της Mistress! Έμαθα, μαθαίνω κι εύχομαι να συνεχίσω να μαθαίνω νέα πράγματα, να ακούω νέους ήχους και να μου αρέσουν χωρίς να με πιέζει κανείς (οι βουρδουλιές που τρώω από τη Mistress είναι φετίχ, μη δίνετε σημασία!).
Περισσότερο όμως μοιράστηκα και μοιράζομαι ορισμένες σκέψεις παρέα με μια αξιολάτρευτη, κατά τα άλλα, Αφέντρα, οι οποίες έχουν έρθει στο μυαλό και των δυο μετά από ώρες κουβεντολογιού στο τηλέφωνο, με βρισίδια, φωνές, χαλασμένες καφετιέρες και τρυπημένους φούρνους, σουβλάκια, πίτσες και καπνό χωμένο στο πληκτρολόγιο (σε σημείο που αν ρίξεις νερό, αποκτάς την ολόδική σου καπνοβιομηχανία στο λεπτό!) κι οι οποίες, φυσικά, έχουν αναρτηθεί εδώ για παραδειγματισμό!


Mistress : Κατά τα λοιπά, μπορείτε να εκφράζετε ελεύθερα τη γνώμη σας -όσο σας παίρνει- και...
Doctor : … να γελάτε ασυστόλως και χωρίς αιδώ με τα άνοστα αστεία μας.
Mistress : Στόχος μας είναι να περνάμε εμείς καλά.
Doctor : Τώρα άμα θέλετε να περάσετε κι εσείς καλά...
Mistress : Ε ακόμα καλύτερα...!


Σκοπός μας δεν ήταν και δεν είναι να φτάσουμε ένα αστρονομικό αριθμό αναγνωστών. Λίγοι και καλοί, άτομα με την ίδια τρέλα στον εγκέφαλο και πολύ χαίρομαι για αυτούς που μας ακολούθησαν σε αυτό το νέο εγχείρημα. Εδώ η Mistress θα πεταγόταν να πει «Ποιο νέο εγχείρημα, ρε παπάρα; Τις ίδιες μαλακίες γράφεις με πριν, μόνο εγώ διατελώ έργο εδώ μέσα!», αλλά την έχω χεσμένη, με τον δικό μου τρόπο -αυτόν που δε με πιάνει από το μαλλί να με φέρει 5 σβούρες! Άλλωστε, η εισαγωγή που κάναμε πριν 13 μήνες τα λέει όλα:

Doctor : H Mistress δεν ονομάστηκε τυχαία, Hyde, πήρε την άσχημη πλευρά μια κι αυτή είναι το καθίκι εδώ μέσα...
Mistress : Και ο Doctor δεν είναι τυχαία ο Jekkyl. Αυτός πήρε την καλή πλευρά μια και διατελεί κοινωνικό έργο και μόνο με την παρουσία του...

Αλλά για μένα, ας μιλήσουν αυτοί που με ξέρουν. Σας εύχομαι τα καλύτερα, να περνάτε καλά, να είστε όπως είστε γιατί έτσι το θέλετε εσείς!

Δωράκι από εμάς για εσάς, το επόμενο soundtrack!

Tuberculosis 7
13 months of Tuberculosis
Anniversary Edition

Download Here

Thelma & Louise

Φορούσα ένα άθλιο, σκισμένο μαύρο φούτερ και ταλαιπωρημένες αρβίλες. που δεν είχαν κορδόνια αλλά παραμάνες. Φορούσε ροζ, καλοσιδερωμένο πουκαμισάκι μάρκας και ακριβά πληρωμένο, επιμελώς-look-like-μεταχειρισμένο τζήν. Προερχόταν από αξιοσέβαστη αστική οικογένεια και εγώ περιφρονούσα κάθε είδους μπουρζουαζία. Φαινόταν συγκροτημένη και καλοζωισμένη κι εγώ χύμα, ταλαίπωρο ρεμάλι. Σύχναζα στη Rebound κι εκείνη -στην χειρότερη- στο Επιτόκιο. Κάθε πρωί, μέσα στο αμφιθέατρο της σχολής, βλέπαμε η μια την άλλη και γυρίζαν τα άντερά μας ανάποδα. Έτσι και αποφασίζαμε να πλακωθούμε στις μπουνιές, θα με έστελνε στο ΚΑΤ με βαριά κατάγματα και κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Την πλησίασα ένα πρωί με τον καφέ στο χέρι -για να μπορώ στην ανάγκη να της τον πετάξω στη μούρη- σήκωσα το κεφάλι μου για να την κοιτάξω κατάφατσα, (ήταν και δύο μέτρα η αφιλότιμη) και της είπα : "Το ξέρω ότι δεν με γουστάρεις." "Ναι, ούτε κι εσύ γουστάρεις εμένα." μου απάντησε.
Τουλάχιστον συμφωνούσαμε σε κάτι.
Μάλλον ήταν τα καθάρια πράσινα μάτια της. Δεν είχαν ίχνος δόλου μέσα τους. Μου άρεσε αυτή η ειλκρίνεια. Την βρήκα καθησυχαστική.
Έγινε η Θέλμα μου κι εγώ η Λουίζ της. Σε όλα τα σημαντικά πράγματα της ζωής μου ήταν δίπλα μου, αλλά ακόμα κι αν δεν ήταν, βρισκόταν πάντα εκεί με κάποιο τρόπο. Χτυπήσαμε μαζί το πρώτο μας τατουάζ. Άμα μου έλεγαν πως με αυτό το καλοβαλμένο νεαρό κορίτσι θα έτρεχα παρέα στα tattoo στούντιο και θα τρυπιόμασταν με βελόνες, θα έβαζα τα γέλια.

Φέτος κλείσαμε 20 χρόνια με κάτι διακοπές λόγω εκρηκτικών ταπεραμέντων, αλλά έχουμε το ακαταλόγιστο πιστεύω...

Είμαι περήφανη για τη γυναίκα που έχει γίνει μέσα σε αυτά τα 20 χρόνια.