Ήταν... χμ... Αναπάντεχο κι απρόσμενο σαν καλοκαιρινή βροχή. Απαλό και ανάλαφρο σαν χνούδι. Τρυφερό σαν χάδι από ζεστό ρούχο. Δροσερό σαν μια βουτιά σε καλοκαιρινή θάλασσα. Πολύτιμο σαν πετράδι τορνευτό που στραφταλίζει... ... κι αθώο σαν νεογέννητο που μόλις ανοίγει τα μάτια του στον κόσμο...
Το άρθρο μιλάει για μια έκθεση φωτογραφίας που έγινε πριν δύο χρόνια την οποία δεν θα μπορούσα να δω έτσι κι αλλιώς. Δεν μπόρεσα όμως να μην λατρέψω τις φωτογραφίες έστω και διαδικτυακά. Κι αυτό γιατί μου ψιθυρίζανε για απόλυτη ερήμωση. Έτσι μοιάζει και η παραίτηση. Δεν με πειράζει που δεν έχουν καθόλου ανθρώπους και πρόσωπα αυτές οι φωτογραφίες. Οι άνθρωποι είναι πιστεύω, σαν δωμάτια.
Τις απόλαυσα βάζοντάς τους την παρακάτω μουσική επένδυση και ήταν συγκλονιστικά όμορφες.
No-one can help me No-one can stop me It takes everything I've got To stop from doing something stupid I'm under you
Even when I'm feeling on top of the world And I'm looking for you in my night sky You knocked me out so I'm seeing stars Under you
We wake up and we go to sleep We live and die and all we really keep Is one great day Under you I feel that way One great day to put my others to shame
You won't hurt me like they hurt you You won't break me like they broke you Can you see what I'd like to do Under you
No-one can help me no-one can stop me It takes everything I've got to stop from saying Something stupid I'm under you
Damned if I know how to reach you, Damned if I know what to do Damned if I know how to get through to you And damned even if I do
Καθόταν ακριβώς δίπλα μου στο "Διπλό" στα Εξάρχεια, αλλά ήταν κρυμμένος και δεν τον είχα προσέξει. Μου έκλεισε το μάτι κάνοντας διακριτικά αισθητή την παρουσία του, επιθυμώντας να τραβήξει την προσοχή μου. Στο μυαλό μου ήρθαν όλα τα Sante άφιλτρα κασετίνα που κάπνισα πριν σχεδόν δύο δεκαετίες για να κάνω οικονομία και η ανάμνηση αυτή, μου έκαψε τον λαιμό. Ήταν βαριά τα άφιλτρα. Μπορώ ακόμα όμως να τα καπνίσω. Διατηρούσε τη γοητεία μιας περασμένης εποχής που καθόλου δεν την βρίσκω πολυκαιρισμένη. Έπρεπε να τον πάρω. Στο σπίτι μου τον άλειψα με λάδι και ύστερα τον σκούπισα με ένα μαύρο βελούδινο μαλακό πανί. Είναι το καινούργιο μου μωρό και ήθελα να το φροντίσω. Το πρωί που σηκώθηκα να πάω στη δουλειά, του εκλείσα εγώ αυτή τη φορά το μάτι χαρούμενη, παρά το γεγονός ότι δεν είχα προλάβει -πάλι- να πιω καφέ. Με διαβεβαίωσε ότι θα με περιμένει στο σπίτι μέχρι να γυρίσω. Η παρουσία του στο μικρό μου πολυθρονάκι, θα ήταν θαρρώ, το πιο ωραίο καλωσόρισμα.
Για να τον γνωρίσετε καλύτερα, πατήστε εδώ : Film Noir : Never Ending Dream γιατί εγώ θα σας ταράξω στα ποιητικά και είμαι και προκατειλημμένη.
P.S. Όταν δεν έβαζε στίχους η Wipe Out στα εσώφυλλα, γινόντουσαν τα νεύρα μου κρόσσια!
Είναι η επώδυνα εμπύρετη κατάσταση που με κρατάει και θα με κρατήσει για μερικές μέρες ακόμα, μακριά από δω... Το κεφάλι μου έχει γίνει όπως ακριβώς φαίνεται στη φωτογραφία, αν και νομίζω ότι το κεφάλι μου πάντα είναι έτσι, ειδικά όταν ψάχνω ένα τραγούδι και δεν το βρίσκω. Είχα να ακούσω μουσική από την Τρίτη το πρωί και άκουσα λίγο σήμερα το βράδυ. Έπαθα κρίση στέρησης όπως τα πρεζόνια. Ευτυχώς που έχουμε και γιατρό σε αυτό το σανατόριο παύλα ίδρυμα...
Η ταινία πραγματεύεται ένα σκληρό θέμα με συγκινητική τρυφερότητα. Είναι ίσως η απόλυτη απάντηση για ένα ερώτημα που έχει βασανίσει την ανθρωπότητα ολόκληρες δεκαετίες και μια ρεαλιστική ματιά στο μέλλον. Ίσως και μια προειδοποίηση... Η Carey Mulligan είναι μαγευτική σε αυτό το ρόλο. Την είχα θαυμάσει το 2005 στην μεταφορά του Bleak House του Charles Dickens από το BBC. Την είχα δει επίσης στο Northanger Abbey το 2007 επίσης του BBC. Κλασσικοί ρόλοι στους οποίους ήταν πολύ καλή. Τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει όμως για την εκπληκτική ερμηνεία της στο Never Let Me Go. Ούτε το Pride and Prejudice στο οποίο συμμετείχε πάλι με την Keira Knightley. Νομίζω πως αυτή τη φορά πρέπει να την τιμήσουν με το πολυπόθητο βραβείο και να μην μείνει στις υποψηφιότητες όπως στο An Education.
Η φωτογραφία της ταινίας είναι μαγευτική και το soundtrack της Rachel Portman απλώς ένα αριστούργημα το οποίο έχω ήδη κατατάξει ανάμεσα στα πιο αγαπημένα μου.
Ήταν... χμ...
Το άρθρο μιλάει για μια έκθεση φωτογραφίας που έγινε πριν δύο χρόνια την οποία δεν θα μπορούσα να δω έτσι κι αλλιώς. Δεν μπόρεσα όμως να μην λατρέψω τις φωτογραφίες έστω και διαδικτυακά. Κι αυτό γιατί μου ψιθυρίζανε για απόλυτη ερήμωση. Έτσι μοιάζει και η παραίτηση. Δεν με πειράζει που δεν έχουν καθόλου ανθρώπους και πρόσωπα αυτές οι φωτογραφίες. Οι άνθρωποι είναι πιστεύω, σαν δωμάτια. 
Είναι η επώδυνα εμπύρετη κατάσταση που με κρατάει και θα με κρατήσει για μερικές μέρες ακόμα, μακριά από δω...
Η ταινία πραγματεύεται ένα σκληρό θέμα με συγκινητική τρυφερότητα. Είναι ίσως η απόλυτη απάντηση για ένα ερώτημα που έχει βασανίσει την ανθρωπότητα ολόκληρες δεκαετίες και μια ρεαλιστική ματιά στο μέλλον. Ίσως και μια προειδοποίηση...
