
Να... ξέρεις... είναι μερικές φορές, μερικοί άνθρωποι που λένε ή κάνουν μερικά πράγματα που μετά, δεν θες να τους ξανακοιτάξεις στα μάτια...
Το ξέρεις δα πως δεν έχεις τα μάτια της Davis...
Ε καλά... Άμα έχεις για μπαμπά τον Alan Vega τι περιμένεις; Ακόμα θυμάμαι τον τύπο στο δισκάδικο της Ηφαίστου που με χιλιοπαρακαλούσε να αγοράσω Suicide επειδή τους είχαν σε προσφορά. Ποτέ μου δεν μετάνιωσα που αγόρασα αυτόν τον δίσκο. 

Απέλπιδα έψαχνα ένα κομμάτι σήμερα για να ακούσω. Το μυαλό μου ήταν μπλοκαρισμένο εντελώς. Νομίζω πως κατά λάθος, έπαιξα το κομμάτι με, ίσως τον πιο κυνικό διάλογο στην ιστορία, για εισαγωγή. Και νομίζω πως την ώρα που το ακούγα δεν θα μπορούσε να με εκφράσει τίποτα περισσότερο... Τώρα που το αναλογίζομαι, τραβώντας τις τελευταίες τζούρες της ημέρας, δεν θέλω να ακούσω τίποτα άλλο. Έτσι πρέπει.