Sounds Of Revelation

 

 

Αυτά κάνει το overdose.  Παίρνεις μεγάλη δόση από τη "φυλή" και γυρίζεις την πλάτη σου και φεύγεις, χωρίς να κοιτάξεις ξανά πίσω...  Παίρνεις μεγάλη δόση από λευκό και αποζητάς το μαύρο κι άραχνο, διερωτώμενη τι στην ευχή σε έπιασε εξ'αρχής με το άσπρο...  Παίρνεις μεγάλη δόση από τη δουλειά και νιώθεις τον εγκέφαλό σου τόσο πυρακτωμένο που λαχταράς διακαώς μια βόλτα στα παλιά, καλά, decadence Εξάρχεια -που τώρα με την κρίση ξαναβρήκαν επιτέλους τον κακομοιριασμένο, γραφικά eighties cult χαρακτήρα τους- έτσι για να ξαναθυμηθείς ποιά είσαι κάτω από τη "στολή" εργασίας...

Σε μια τέτοια βόλτα στα παλιά λημέρια βρήκα προς μεγάλη μου ευχαρίστηση το δίσκο των Cinemascope και με την πρώτη νότα που ακούστηκε στο κλειστοφοβικών διαστάσεων δισκάδικο, ένιωσα αυτό το παλιό, αγαπημένα γνώριμο συναίσθημα που σηκώνονται οι τρίχες στο σβέρκο σου και θέλεις να αρπάξεις στα χέρια σου το cd και να μην αφήσεις να το πιάσει ξανά, ποτέ, κανένας άλλος...  Γιατί είναι δικό σου!

Πίσω από τους Cinemascope βρίσκεται ο Λεωνίδας Σκιαδάς.  Χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες.  Δεν περίμενα κάτι άλλο, το ομολογώ.  Μετά από τόσα χρόνια που έχει φάει τη ζωή του να παλεύει τη "φυλή", τα ατελείωτα ξενύχτια πίσω από τα πλατώ και πάνω από όλα την αδιάκοπη, αέναη εξερεύνησή του στη μουσική, περίμενα ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα.  Ένα ζεστό, σαν καλοκαιρινή βροχή, δίσκο.  Γεμάτο συναίσθημα, λυρισμό, καθησυχαστικές μελωδίες -τουλάχιστον μέχρι να διαβάσεις του στίχους- αναμενόμενα λυπημένο, τρυφερό, μεστό και άρτιο (αφού έχει βάλει το χεράκι του και ο Πρινιωτάκης).  

Περίεργος άνθρωπος αυτός ο Σκιαδάς.  Μάλλον μετά από τόσα χρόνια συναναστροφής με τη "φυλή", βούτηξε ένα συρματόπλεγμα, τυλίχτηκε με αυτό ένα γύρο και αυτό ήταν.  Μπορεί να κάνω λάθος.  Σάμπως ξέρω;  Σάμπως ήξερε ποτέ κανένας πραγματικά κανένα μέσα από τη "φυλή";  Δεν έχει σημασία όμως.  Μοναδικό, αδιαμαρτύρητα σοβαρό γεγονός, είναι αυτός ο δίσκος.  Έχει φτιαχτεί με σκόνες μοναξιάς, ψύγματα πόνου και μελαγχολίας, αλλά και κάπου στο βάθος ίσως και χαράς.  Γιατί είναι ωραίο να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να ξεκινάς με μεγάλα βήματα να πας μπροστά.  Να αλλάξεις μονοπάτι.  Να πας εκεί που δεν έχουν πάει άλλοι, αφήνοντας την ασφάλεια της πεπατημένης και να χαράξεις το δικό σου δρόμο.

Όχι δεν είναι ο μόνος που αποφάσισε να βγάλει δίσκο.  Φυσικά και όχι.  Έβγαλε όμως -όπως φαίνεται από τα ακούσματα- ένα δίσκο πρώτα από όλα για πάρτη του και όλως περιέργως ξεγυμνώνοντας διακριτικά το μέσα του.  Μπορεί και πάλι να κάνω και λάθος αλλά ακόμα κι έτσι να είναι, το ψεύτικο συναίσθημα που χαρίζει είναι τουλάχιστον αξιοπρεπές ψεύτικο.  Θαρρώ όμως, πως όταν αποφασίζεις να εκτεθείς -γιατί όλες οι μορφές τέχνης είναι έκθεση- ειδικά μέσα στη σκληρή, κουτσομπόλα, θλιβερά δήθεν επιλεκτική "φυλή", θέλει θάρρος και λεβεντιά.  Δεν έχεις περιθώρια να είσαι ψεύτικος.  

Είχα καιρό να πιάσω δίσκο στα χέρια μου που μου έχει κολλήσει ένα κομμάτι συγκεκριμένο και το παίζω συνεχώς μέχρι να λιώσουμε παρέα.  Είχα ξεχάσει πως είναι αυτό το συναίσθημα.   Εύχομαι να είναι αληθινός αυτός ο δίσκος, γιατί αν είναι θα ακολουθήσουν κι άλλοι.  Όχι σύντομα, όχι για να ικανοποιήσουν μια αδηφάγα ματαιοδοξία, αλλά για να προβάλουν από μέσα προς τα έξω, ένα μυστικό, καινούργιο κόσμο.

Εύγε.

This is the sea...

 

Πολύ χάρηκα που ξαναείδα την θάλασσα.  Στο μυαλό μου ποτέ δεν με αναγνώριζα ως θαλασσινό άνθρωπο.  Πιο πολύ του βουνού με είχα.  Να όμως που άμα σου λείψει κάτι πολύ, το πεθυμείς, το λαχταράς και το θέλεις...  Μας πήγε στη θάλασσα λοιπόν και ήταν τόσο όμορφα γαλάζια και ζεστή που άλλος άνθρωπος έγινα.

... Κι ύστερα με έπιασε μια μελαγχολία για όλα τα καλά πράγματα που έχω στη ζωή μου, γιατί σκεφτόμουν πως θα μου είναι πολύ δύσκολο να ξεσυνηθίσω χωρίς αυτά έτσι και χρειαστεί...  Περίεργα πράγματα που κάνει μερικές φορές η ζωή...  Τόσο περίεργα που δεν τολμάω να ανοίξω άλλο blog, πιο χαρούμενο, πιο φωτεινό για να γράφω συνταγές και να τραβάω καλλιτεχνικές φωτογραφίες δήθεν...

Καλύτερα να κάτσω στα αυγά μου....

 

Stripped Down To The Bone

Θαρρώ πως ο τραγουδοποιός, όταν έγραφε αυτούς τους στίχους, είχε στο μυαλό του να ξεγυμνώνεσαι μπροστά στον άλλο, να του τα λες όλα, επειδή θα σε καταλάβει.  Ακόμα και τις πιο σκοτεινές σου σκέψεις, ξέροντας ότι αυτός θα στις διασκεδάσει.  Να απλώνεις τον εαυτό σου μπροστά του, επειδή θα σε δεχτεί για αυτό που είσαι και δεν θα πάψεις να τον μαγεύεις και να μαγεύεσαι.  Να βγάζεις το μέσα, έξω σου, χωρίς να νιώθεις ντροπή ή ενοχές για τίποτα.  Να μένεις εντελώς γυμνός μπροστά του, χωρίς να σε κρίνει, χωρίς να περιμένει περισσότερα, χωρίς να έχει συγκεκριμένες νόρμες συμπεριφοράς στο μυαλό του.  Να μένεις τόσο ξεγυμνωμένος ώστε τις περισσότερες φορές, να είναι μέσα στο κεφάλι σου και να καταλαβαίνει μόνο από την αύρα σου, από τον τρόπο που ανασαίνεις αν είσαι καλά ή όχι... 

Δεν είχα ζήσει ποτέ κάτι τέτοιο για αυτό και δεν είχα εκτιμήσει τόσο πολύ τους στίχους.  Επειδή όμως τώρα το ζω, κόλλησα σήμερα και το ακούω συνέχεια.  Και νιώθω ευγνώμων...

Mistakes...

Necessary Response

Κοιτούσα τις στατιστικές του blog και οι άνθρωποι που το επισκέπτονται πιο συχνά, είναι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία.  Πολύ το χάρηκα.  Όχι για τους Αμερικανούς, αλλά για τους Ρώσους.  Και επειδή δεν μπαίνουν μερικοί από αυτούς που έμπαιναν στο παλιό blog.  Σα να έπιασε το κατσαριδοκτόνο...  

Εκτός από το ντάπα-ντούπα που προτείνω παρακάτω, προτείνω επίσης, να κάνετε μια βόλτα Σάββατο πρωί -που θα είναι ανοικτό και το βιβλιοπωλείο- στον Εκδοτικό Οίκο Άγκυρα στη Σόλωνος.  Εκτός από πολύ καλές προσφορές στα βιβλία θα μπορέσετε να απολαύσετε και καφέ ή γλυκά του κουταλιού στο ανακαινισμένο νεοκλασσικό που στεγάζεται ο οίκος.  Εμείς πήγαμε και περάσαμε πολύ ωραία με τον καλό μου.  Ήταν ένας όμορφος πίνακας.

Οι υπόλοιποι μακριά αν και εξασκούμαι στο να αναγνωρίζω το δικαίωμά τους να υπάρχουν...

Mademoiselle Victorine

 

Τη βρήκα μια ηλιόλουστη Κυριακή μέσα σε κάποιο γοητευτικά σκονισμένο παλαιοβιβλιοπωλείο στο Μοναστηράκι, να ποζάρει με θράσος στο εξώφυλλο του βιβλίου, χωρίς  να νοιάζεται για τη γύμνια της, ανάμεσα σε πορνοπεριοδικά, περιοδικά αυτοκινήτου και δερματόδετα, παμπάλαια γαλλικά βιβλία.  Η προκλητικότητα στο βλέμμα της, δεν δήλωνε τίποτα περισσότερο από την αποδοχή ενός επιβεβλημένου ρόλου, με μια παγερή αξιοπρέπεια.

Η Δεσποινίς Βικτωρίν, στο Παρίσι του 19ου αιώνα, εποχή των μεγάλων ιμπρεσιονιστών ζωγράφων, έχει μια και μοναδική φιλοδοξία για να μπορέσει να ζήσει μια άνετη ζωή : να γίνει η ερωμένη ενός πλούσιου παντρεμένου μεγαλοαστού.  Θα γνωριστεί με τον ανερχόμενο ζωγράφο Εντουάρ Μανέ και θα γίνει το πιο αγαπημένο του μοντέλο, πράγμα που της ανοίγει τις πόρτες για τα ανώτερα κοινωνικά και πολιτικά στρώματα.

Σ'ένα Παρίσι που κοχλάζει συναρπαστικά από τη θέρμη των τεχνών αλλά και των κοινωνικο-πολιτικών αλλαγών, διακοσμημένο από ακριβό ταφτά, κρινολίνα και δαντέλα, μεθυσμένο από αψέντι και γλυκόπιοτη σαμπάνια, μέσα σε γραφικά, κομψά καφέ, ξετυλίγεται η ζωή της Δεσποινίς Βικτωρίν, του Μανέ, του Μποντλέρ αλλά και ολόκληρου του πολιτικού συστήματος ενός δημιουργικού αιώνα, διόλου αθώου...

Resistance

Όλοι για τα αποτελέσματα των εκλογών μιλάνε!  Ξαφνικά και αντί αυτό να γίνει προεκλογικά, ένας καταιγισμός από mail, σχόλια, ερασιτεχνικές συζητήσεις, καταστροφολογίες, με έχει κατακλύσει τόσο ασφυκτικά, που νομίζω ότι δεν μπορώ να ανασάνω.  Και με κάνει να βαριέμαι αφόρητα.  Είναι τόσο δύσκολο να σκεφτεί κάποιος το αυτονόητο;  Το προφανές;  

Βαρέθηκε ο κόσμος τα τσιφλίκια, τον δήθεν εσωτερικό τσαμπουκά των λαοπλάνων, δημαγωγών που κυβερνούσαν τόσα χρόνια τη χώρα.  Βαρέθηκε ο κόσμος να βλέπει φουσκωμένες κοιλιές και προγούλια με τη λεζάντα "ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ" να αναβοσβήνει σαν πινακίδα νέον του Las Vegas.  Βαρέθηκε ο Έλληνας να βλέπει αυτό το γόνιμο χωραφάκι που λέγεται Ελλάδα, να στερεύει, να ξεπουλιέται, να γίνεται επαρχία των Καπαδόκων, που ευελπιστούν να αρπάξουν ένα κομμάτι από τον ήλιο μας, τη γαλάζια μας θάλασσα και τη αξιοπρέπειά μας.  Βαρέθηκε ο Έλληνας να είναι επαίτης, να παρακαλάει χωρίς ίχνος υπερηφάνειας, σακάτης, για την ελεημοσύνη των δυνατών και των αυτόνομων.

Είναι τόσο απλό, αλλά δεν εννοεί να το καταλάβει κανένας από όλους αυτούς τους Φαρισαίους, που ντύνουν την αγανάκτηση του κόσμου με τα ταφταδένια ενδύματα των πολιτικών αναλύσεων, απειλώντας έμμεσα με μια γελοία καταστροφολογία, για το ποιό θα είναι το μέλλον μας χωρίς την επαιτεία...

Στο Μεσαίωνα η επαιτεία ήταν επάγγελμα.  Ακρωτηρίαζαν τον επαγγελματία επαίτη από πολύ μικρή ηλικία για να προκαλεί τον οίκτο με την αναπηρία του και τον εκπαίδευαν έτσι ώστε να εκτελεί το επάγγελμά του με επιτυχία, έξω από εκκλησίες, πανηγύρια και γιορτές.

Κάπως έτσι μας ακρωτηρίασαν όλα αυτά τα χρόνια -και κυρίως τον τελευταίο καιρό- για να γίνουμε επιτυχημένοι επαίτες.  Δούλοι, υποταγμένοι σε ένα άλλο λαό που δεν είναι η πρώτη φορά που ρημάζει τον τόπο μας.

Δεν πιστεύω ότι ο Έλληνας είναι φασίστας.  Πιστεύω πως απλώς βαρέθηκε να του στερούν την ελευθερία του οι ανά τους αιώνες επίδοξοι "μνηστήρες", "σωτήρες", φιλέσπλαχνοι γείτονες...

Και καλά έκανε που βαρέθηκε.  ΚΑΙΡΟΣ ΗΤΑΝ!