Revolution

Ή που δεν θα γράφουμε καθόλου εδώ μέσα, ή που θα ξεσκιζόμαστε στις αναρτήσεις. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει. Πιθανώς θέλουμε να νομίζουμε ότι είμαστε ακραίοι. Καλά κάνουμε! Όπως πολύ συχνά λέμε με τον Αντρέα, δικό μας είναι το blog, άμα θέλουμε βάζουμε φωτιά και το καίμε!

Έχω πει πως δεν θέλω να σχολιάσω την πολιτικοοικονομική κατάσταση της χώρας. Όλοι απόψεις εκφράζουν με βαρύγδουπες, ακατανόητες ορολογίες που υποδηλώνουν υψηλή πανεπιστημιακή κατάρτιση και απύθμενη μαλακία μια και η ουσία είναι ότι ο κοσμάκης αναστενάζει. Τα ελληνικά νοικοκυριά στερούνται πλέον βασικών αγαθών λόγω των περικοπών, οι συνταξιούχοι, απορώ πως δεν έχουν βγει με γιαούρτια και αυγά στα χέρια -προφανώς οι περισσότεροι είναι πολύ εξασθενημένοι από την πείνα και εκτός των άλλων, δεν έχουν να αγοράσουν ούτε γιαούρτια ούτε αυγά- οι άνεργοι πτυχιούχοι εκτός από τα πτυχία τους σε λίγο θα φάνε και την κορνίζα με την οποία τα έχουν κορνιζάρει -μετά δεν ξέρω τι θα αρχίσουν να τρώνε μην με ρωτάτε - και οι αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα προσκομίζονται σε κοντινά ιατρεία.

Για την ντροπή μας έχω πει έτσι δεν είναι; Γαμώ τον φιλελευθερισμό μας, τη λεβεντιά μας, την πίστη μας στη Δημοκρατία και γαμώ τις βίλες στην Εκάλη και όλα τα λοιπά Β.Π.

Για αυτό το λόγο, η λύση που προτείνω είναι η παρακάτω :

Ακραία;

Ε και;

Συγνώμη που πηδάω έτσι ασύστολα την προηγούμενη ανάρτηση της Mistress και τα συμπονετικά σχόλια του Ten Thousand Eyes, αλλά έκανα ένα βαψιματάκι και μια αλλαγούλα στο blog, έτσι για να κάνω το μυαλουδάκι σας να στροφάρει περισσότερο.

Όπως θα παρατηρήσατε, εκτός του σκηνικού του ιατρείου, προσθέσαμε μια νέα καρτέλα

-ΠΑΝΩ ΚΟΙΤΑ, ΑΧΡΗΣΤΕ!-

Σε αυτή θα μπαίνουν όλα τα soundtrack, τα links για κατέβασμα, οι tracklists και τα σχετικά. Για την ώρα δεν έχουμε πειράξει κάτι στα προηγούμενα, αλλά αυτό δεν είναι κάτι το οποίο έχει να κάνει με τη θεραπεία σας. Τώρα, αν δείτε πως κάποιο Link δε δουλεύει, παρακαλείστε να ενημερώσετε τη γραμματεία (εμένα) άμεσα μέσω comment (γιατί τα mail μας έχουν τιγκάρει στο spam από Viagra, και καπότες με γεύση γκουαρανά), ώστε να διορθωθεί η κατάσταση.

Αυτά, καλή συνέχεια!

Untitled

Είμαι μέσα σε ένα αυτοκίνητο που όλο, όλο τρέχει και που θα σταματήσει;
Όλη μέρα σήμερα αυτό σκέφτομαι. Στη ζωή, λίγο πριν τα σαράντα, πρέπει να παίρνεις ότι σου δίνουν χωρίς πολλές ερωτήσεις και προβληματισμούς. Κι ύστερα... Ύστερα σκέφτομαι, πως αφού δεν μπορώ να έχω τα πράγματα όπως τα θέλω, μπορώ να έχω ότι θέλω.
Γιατί δηλαδή, οι αρχές που με τόση μεγάλη μανία υποστήριζα όλα αυτά τα χρόνια, τι καλό μου πρόσφεραν; Τις θεωρούσα ως υπέρτατη ένδειξη πολιτισμού, αλλά ανεχόμουν το καφριλίκι του καθένα αδιαμαρτύρητα, στερώντας από τον εαυτό μου, βασικές απολαύσεις, τηρώντας ένα σχεδόν μοναστηριακό κώδικα που με έβγαζε και στο τέλος πάντα χρεωμένη.

Η εσωτερική τούμπα που έφαγα ήταν ανάποδη τελικά. Τόσο ανάποδη που τρομάζω να με αναγνωρίσω. Από την άλλη όμως μου αρέσω έτσι. Μπορώ να κάνω ότι θέλω, όπως το θέλω και λογαριασμό έχω να δώσω μόνο στην πάρτη μου. Κι αν της δώσω κι αυτηνής, γιατί μου την έσπασε τόσα χρόνια, να αναμασάει τόση συναισθηματική αναπηρία που την νόμιζε για ευφράδεια...

Θα κάνω ότι θέλω και για το λογαριασμό, περάστε από το ταμείο...

Across

TUBERCULOSIS 9 Sin City

Χαίρετε!

Μερικά tips για αυτό το post...

1. Εδώ και κάνα δίμηνο έχουμε φτάσει στο σημείο παράκρουσης και σχιζοφρένειας με το θέμα των soundtracks! Η Mistress θέλει αυτό, εγώ θέλω το άλλο, καταλήγοντας για ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο, λογομαχώντας για το αν θα πρέπει εκείνη να συνεχίσει να τηγανίζει τις πατάτες μαζί με τα αυγά στο ίδιο λάδι και για το αν εγώ θα αφήσω τις φάρμες και τα κοτέτσια στο facebook και να βρω καμιά γκόμενα να ξελαμπικάρει το μυαλό μου (γιατί τα υπόλοιπα τα έχω υπό έλεγχο, τρομάρα μου)!

2. Ο καιρός το πήγαινε καλά στην αρχή και είχαμε ετοιμάσει ένα δυναμικό soundtrack. Μετά μας τα χάλασε και γίναμε Ταϋλάνδη λόγω βροχών, όπου και πάλι αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε soundtrack. Τελικά κάποιος εκεί πάνω, σε ΣΙΓΟΥΡΗ συνεργασία με κάποιον εκεί κάτω, έχει βαλθεί να μας κάνει τα νεύρα Moulin Rouge, καθιστώντας μας ανίκανους ακόμα και για να κάνουμε τσιχλόφουσκες!

3. Συνεχίζοντας την από πάνω φλυαρία, να σας ενημερώσω πως έχουμε κάβα καμιά 10αριά soundtrack, στην περίπτωση που μας τύχουν διάφορες ιδιάζουσες περιπτώσεις, ήτοι: "The Brain Dead" soundtrack, για άτομα που το έχουν «κάψει» εδώ και χρόνια αλλά κανείς δεν τους το έχει πει, "Cookie Diary" soundtrack, για εκείνες που ακόμα τα «γράφουν» όλα εκεί που δεν πιάνει μελάνι και το "F***K me, I'm Famous" soundtrack, όπου το F***K stands for FREAK, το οποίο είχαμε ετοιμάσει για την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου αλλά μάλλον το κόβω να το ακούω μόνο εγώ!

4. Δεν θα δικαιολογηθούμε γιατί δε γράψαμε τόσο καιρό. ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΑΜΕ! Εσείς κάντε λοβοτομή στο "ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΑΜΕ" κι απλά συμπληρώστε το κενό με το "ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΛΕΙΨΟΥΜΕ" (τα καλάμια που καβαλάμε είναι προσφορά των καταστημάτων Leroy Merlin, Εξοπλισμός Κήπου, περίπτερο 5, άνετο parking και τα σχτικά!)

5. Έχουμε ένα θέμα με τους file hosters, γι' αυτό και βλέπετε τα links μας μια εδώ, μια εκεί, μια στην Καραϊβική! Σκεφτόμεθα (ναι, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες) να ανεβάζουμε πλέον στο SkyDrive για να μην ψαχνόμαστε, αλλά πρώτον χρειαζόμεθα τη συναίνεσή σας και δεύτερον -από όσο φαντάζομαι- χρειαζόμαστε τα mail σας. Είδωμεν, ως τότε...

6. Αυτά. Πάω να μαγειρέψω, η Mistress θα πέσει ξερή από την κούραση σε λίγο, οπότε και θα της τηλεφωνήσω για να κάνω την ψυχοσύνθεσή της Angry Birds!

Καλή ακρόαση!

PS> Υπό κανονικές συνθήκες, θα ακολουθούσε tracklist, αλλά σκέφτομαι να κάνω τη ζωή της Mistress κόλαση (και τα δικά σας νεύρα ακορντεόν) και δε θα ποστάρω τη λίστα- καθαρά για άσχετους λόγους (τους οποίους ακόμα δεν έχω σκεφτεί). Κατεβάστε κι ακούστε. Όλα εγώ θα τα κάνω πια;

Download Here

Post It

"Όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Αντρέα στη ζωή μου, τους υπόλοιπους τους έχω γραμμένους στ'αρχίδια μου."

Είναι κανας μήνας που θέλω να το γράψω αυτό, κι όλο ξεχνιέμαι...

The Wild Ones

- "Τα σημερινά παιδιά δεν στρώνουν πετσετάκια!"
- "Για να μην ξεσκονίζουν, πλένουν και σιδερώνουν το κάνουν..."
(Παδιά, τα πετσετάκια δεν πάνε με τη μίνιμαλ επίπλωση!)

Περιμένω 15η στην ουρά για να με δει γιατρός του ΙΚΑ. Μια εβδομάδα άρρωστη το παλεύω χωρίς φάρμακα γιατί σε δέκα μέρες έχω αιμοδοσία και δεν πρέπει να έχω πιεί χάπια. Σήμερα δεν άντεξα. Έχω εξαντληθεί. Σέρνομαι, δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου και το πιο πιθανό είναι στα χάλια που είμαι, τόσο αδύναμη, να μην μου πάρουν αίμα τελικά. Οπότε περιμένω στην αυλή μιας μονοκατοικίας που χτίστηκε γύρω στο 1950, τον αξιότιμο Ιατρό -που μας έστησε 1 ώρα- παρέα με ένα σωρό χαριτωμένα γεροντάκια που καθώς περιμένουν έχουν πιάσει ψιλοκουβέντα. Η αυλή είναι σαν ζούγκλα από τη βλάστηση και γεμάτη κουνούπια. Μέρα μεσημέρι και μου έχει επιτεθεί ήδη ένα ολόκληρο σμήνος. Τα γερόντια δεν τα τσιμπάνε. Δεν ξέρω γιατί.

- "Έβγαλα τα μάτια μου μια ζωή να πλέκω και τελικά, ο γιός μου με πληροφόρησε πως δεν τα θέλει τα πετσετάκια!"
- "Έτσι είναι οι νέες νοικοκυρές! Βαριούνται να κάνουν δουλειές και τα πετσετάκια είναι μπελάς!"
Σκοτώνω ένα κουνούπι που έχει κάνει έφοδο στο μπράτσο μου.
(Παιδιά τα πετσετάκια δεν είναι πια της μόδας...)
- "Ο γιός μου δεν είναι νοικοκυρά!"
(Καλά τη σήμερον ημέρα μην παίρνεις και όρκο...)
- "Ε καλά! Αλλά οι νέες νοικοκυρές δεν το θέλουν το ωραίο..."
- "Τα πετσετάκια του γιατρού πάντως από μέσα τα κλέψανε. Τώρα έχει βάλει πλαστικά."
(Παναγία μου μεγαλόχαρη θα κάνω εμετό!)
- "Ε καλά είναι και τα πλαστικά!"
(Τα ακουστικά μου ρε γαμώτο τα έφερα ή τα ξέχασα στο σπίτι;)
- "Και τα πλαστικά θα τα κλέψουνε!"
(Μα τον Άγιο Νεκτάριο... Υπάρχει κάποιος που να θέλει να κλέψει πλαστικά πετσετάκια;)
- "Και τι να τα κάνουν τα πλαστικά πετσετάκια;"
(Άει γειά σου!)
- "Ξέρω γω; Πάντως ο γιατρός έβαλε κάμερα και τώρα μας καταγράφει!"

Κοιτάζουν όλοι επάνω. Κοιτάζω κι εγώ το κουτί του συναγερμού που καθόλου δεν μοιάζει με κάμερα και σκοτώνω άλλο ένα κουνούπι. Μέχρι να φύγω από δω, δεν θα μου έχει μείνει αίμα για την αιμοδοσία.

- " Και τι; Η κάμερα γράφει ότι λέμε;"
- "Αμέ!"
(Ευτυχώς όχι!)

Ψάχνω για ένα χαρτομάνδηλο μέσα στην τσάντα μου για να φυσήξω τη μύτη μου και βλέπω το μαύρο στυλό μου. Χαμογελάω αδύναμα, ανάβω ένα τσιγάρο (κάπου άκουσα ότι ο καπνός διώχνει και τα κουνούπια), πνίγομαι στο βήχα και απλώνω ένα τσαλακωμένο κομμάτι χαρτί που έχω στην τσάντα μου. Σταματούν να κοιτάζουν την "κάμερα"΄και στρέφονται όλοι προς το μέρος μου. Με κοιτάζουν καθώς ξεκινάω να γράφω τις πρώτες γραμμές, λες και έχω βγει από το ίδρυμα. Με τόσο πυρετό φοβήθηκα πως θα ξεχάσω τις ατάκες. Κακώς καλώ γιατρό στο σπίτι όταν αρρωσταίνω. Χάνω πολύ μεγάλα γλέντια...