I could be frequently picked and was I ever I could say beautiful things yet I was not so clever I doubt if I had ever been a young thing with a sad face I had my own natural wit the sad thing was that I meant it
I took this more or less as my personal load my very own to struggle with down eternity road as far as I know I was the first and I was somehow the only as far as I know I won't be the last it's better to be lonely
Πήγαινα στη δουλειά τυλιγμένη στη θαλπωρή του μαύρου παλτού μου. Στα αυτιά μου έπαιζαν οι αγαπημένες μου μελωδίες, σε μια απέλπιδη προσπάθεια να κλείσουν απέξω τους ήχους της πρωινής Αθήνας που ξυπνούσε. Καθώς περπατούσα μέσα στο μουντό, γκρίζο πρωινό με την ανάσα μου να φτιάχνει παγωμένα συννεφάκια χωρίς σχήμα, την είδα έξω από ένα σούπερ μάρκετ. Κρατούσε το τσαντάκι της και φορούσε ένα πολυφορεμένο αλλά πεντακάθαρο παλτό. Ήταν χωμένη μέσα στους κάδους σκουπιδιών του σούπερ μάρκετ με όση αξιοπρέπεια της επέτρεπαν τα άσπρα της μαλλιά, τα 60 και βάλε χρόνια της και το παστρικά σιδερωμένο παλτό της. 'Εψαχνε, καταπίνοντας την ντροπή της μαζί με την αποφορά που ανέδιδαν τα σκουπίδια, για τα απομεινάρια της προηγούμενης ημέρας. Φαντάστηκα το σπίτι της, καθαρό και νοικοκυρεμένο με άσπρα πλεκτά πετσετάκια και κάποιον παππού -ίσως και κατάκοιτο- να την περιμένει για να βάλει την κατσαρόλα να βράσει. Έναν παππού που δούλεψε σκληρά σε αυτή τη χώρα για χρόνια πολλά, μέχρι που ρόζιασαν τα χέρια του.
Αυτή είναι η Ελλάδα κυρίες και κύριοι το σωτήριον έτος 2011. Πάλι καλά που δεν μας έχουν πει ακόμα πως αφού δεν έχουμε να φάμε ψωμί, να πάμε να φάμε παντεσπάνι...
I want there to be no peasant in my kingdom so poor that he is unable to have a chicken in his pot every Sunday. --Henri IV-- [Henry of Naverre] (1553-1610) King of France [1589-1610]. In Hardouin de Péréfixe -Histoire de Henry le Grand - [1681].
Η αγαπημένη μου mermyblue μου το πρότεινε να το ακούσω. Και ύστερα ήταν ο Βασίλης που το πόσταρε στο fb. Την πρώτη φορά που το άκουσα, σκέφτηκα πως σε μερικά σημεία η φωνή μου θυμίζει την Siouxsie. Σε μερικά σημεία. Όχι σε όλα γιατί η Siouxsie Sioux είναι μια θεά και δεν νομίζω ότι θα αγαπήσω ποτέ τόσο απόλυτα, οριστικά και αμετάκλητα άλλη γυναικεία φωνή σε αυτό το είδος μουσικής.
Αφού το άκουσα καμία δεκαριά φορές, αποφάσισα πως μου αρέσει. Έχει ατμόσφαιρα, πάθος και ωραίους στίχους. Με τέτοιες συνθέσεις και φωνή, δεν νομίζω να υπάρχει μεγάλη ανάγκη να προβαίνεις σε στυλιστικές ακρότητες και να φοράς φτερά, πούπουλα και πλαστικά ρούχα. Είναι περιττές θαρρώ.
Βεβαίως είναι μια κούκλα αυτή η Πόρτμαν. Και σαφώς κράτησε όλη την ταινία στην πλάτη της. Όσο για το μπαλέτο ήταν ένα σκέτο όνειρο. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο κείμενο για τη Λίμνη των Κύκνων. Υπάρχει και ένα δεύτερο τέλος, κατά το οποίο οι δύο ερωτευμένοι πεθαίνουν στο τέλος και αυτή η εκδοχή ήταν που ακολουθήθηκε και στην ταινία, κάνοντας την Οντέτ ακόμα πιο τραγική φιγούρα. Πήρε τη χρυσή σφαίρα της λοιπόν η Πόρτμαν αν και εγώ για να πω την αμαρτία μου, ενώ χάρηκα τις σκηνές μπαλέτου, τα όμορφα κουστούμια και την μυστηριακή ατμόσφαιρα της ταινίας, ξενέρωσα στο τέλος παντελώς. Δεν ξέρω γιατί. Είναι πολύ παράξενο γιατί μου αρέσουν τα δράματα. Πολύ σικέ το βρήκα μάλλον. Ίσως και πομπώδες...
Από την άλλη, κάνω πάρτυ για τη χρυσή σφαίρα που κέρδισε ο Trent Reznor (ναι από Nine Inch Nails μεριά...), για τη μουσική επένδυση που έκανε στην ταινία The Social Network. Ο άνθρωπος είναι μια ιδιοφυϊα και χαίρομαι απίστευτα που ο κόσμος άρχισε να ξεστραβώνεται και να το αναγνωρίζει. Τα κομμάτια "μυρίζουν" από δέκα χιλιόμετρα μακριά Trent. Κατά τη γνώμη μου, αυτός είναι, ένας πραγματικός μαύρος κύκνος...
Ούτε που θυμάμαι πόσο κράτησε αυτή η αναμονή. Ήταν τόσος πολύς ο καιρός που περίμενα να ακούσω για καινούργιο δίσκο τους, που νομίζω ότι είχα εγκαταλείψει πλέον την ιδέα... Μετά από κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα, η αναμονή παύει να είναι γλυκειά. Να όμως, που τελικά στις 22 Δεκεμβρίου, κυκλοφόρησαν ένα EP με τίτλο Ralletears και η τόσο μεγάλη αναμονή, έκανε αυτό το νέο ακόμα πιο χαρμόσυνο. Το Rallentears κυκλοφορεί μόνο σε 250 κόπιες βινυλίου και περιλαμβάνει τρία νέα κομμάτια μαζί με ένα τέταρτο που είναι η πιο πρόσφατη εκδοχή του Wait For Nothing.
Δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα η χρονιά.
Βιντεάκι δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα αλλά το παρακάτω είναι μια γεύση από τα παλιά (και αγαπημένα...).
(αργεί να το σηκώσει... ή κοιμάται ή ψάχνει -πάλι- τη συσκευή κάτω από τις 32.076 κούκλες της)
Μ: (με νυσταγμένη φωνή) Ναι;....... Δρ: Να τα πούμε; Μ: Που να στα πει ο παπάς στ' αυτί, παλιομαλάκα! Στον ύπνο σου με έβλεπες; Δρ: Καλημέρα και σε εσένα, μικρό μου! Καλή χρονιά! Μ: Να το χέσω! Θα πεις κι άλλα, γιατί μόλις ξύπνησα και δεν έχω πιει καφέ! Δρ: Τράβα φτιάξε, περιμένω... Μ: (σιγομουρμουρίζοντας) Την καριόλα μου μέσα, με τους παπάρες που έχω μπλέξει...
Από το ακουστικό ακούγονται τα βήματα στο ξύλινο πάτωμα, σαν να μας την «έπεσε» η Γκεστάπο για ανάκριση. Λίγα δευτερόλεπτα μετά κάτι πέφτει στο πάτωμα και ακούγεται ένα «Άντε γαμήσου κι εσύ!». Προφανώς βρίζει την κρεμάστρα με τα πουκάμισά της, την οποία την έχει τοποθετημένη στην πετούγια της πόρτας...την τελευταία φορά που την είδα εκεί θα ήταν δε θα ήταν τότε που ο Νώε μάντρωνε όλο το ζωικό σύστριγγλο για την επερχόμενη πλημμύρα! Η πρωινή μουρμούρα συνεχίζεται με χαρούμενες γιορτινές εκφράσεις τύπου «Πωωωωωω! Μπουρδέλο πάλι το σπίτι!», «Σ' αυτό το πλυντήριο πιάτων, αφού δε μου έχει ρίξει 5 φάσκελα και δεν έχει ειδοποιήσει την αστυνομία ακόμα, πρέπει να στήσω... άγαλμα στο Σύνταγμα» και «Ποιος κατεβαίνει στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα...». Έπειτα αρχίζει η ηχορύπανση: Βάζει στην καφετιέρα-κομπρεσέρ τα απαραίτητα υλικά, την βάζει μπροστά και σηκώνει 5 ορόφους και 45 διαμερίσματα στο πόδι! Για την ακρίβεια, στα υπόλοιπα 44 διαμερίσματα έχουν ήδη ξυπνήσει κι εκείνη απλά κάνει αισθητή την παρουσία της, σαν να τους λέει «Μαλάκες, ξύπνησα και θα σας γαμήσω το κέρατο, με μισάνοιχτο το μάτι!»... Ακούγονται πάλι βηματισμοί στο ξύλινο πάτωμα. Επέστρεψε, κάθεται στο γραφείο της κι ανοίγει το pc.
Μ: Τι ώρα είναι; Δρ: Κοντεύει 12. Μ: (ακούγεται σαν να το επεξεργάζεται) Μάλιστα.... Τσιγάρα δεν έχω, γουλιά καφέ δεν έχω πιει, ακόμα κοιμάμαι, ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΣΕ ΕΠΙΑΣΕ ΡΕ ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΑ ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΩΡΑ; Δρ: Ε, ξύπνα πια. Μεσημέριασε! Μ: Μα να μη μπορεί ένας γαμημένος άνθρωπος να κοιμηθεί 47 ώρες με την ησυχία του σ' αυτό το σπίτι, ρε πούστη μου! Τι αμαρτίες πληρώνω; Δρ: Πληρώνεις και μερικές προκαταβολικά, για την επόμενη ζωή! Μ: Ρε άει στο διάολο, που μου πουλάς και πνεύμα πρωί πρωί. Έλα, λέγε τι θες, μην τα ακούσεις εσύ τώρα! Δρ: Ε, να, Πρωτοχρονιά είναι. Σκεφτόμουν να βάζαμε τίποτα στο blog, έτσι για να καλωσορίσουμε το νέο έτος και να ευχηθούμε στους αναγνώστες μας. Μ: Στους αναγνώστες να ευχηθείς εσύ ρε, που οι άνθρωποι γράφουν ένα σχόλιο και για να απαντήσεις πρέπει να σου τάξω το Ζούμπερι και τη Νέα Μάκρη! Παλιο-ηλίθιε!
(Αυτό ήταν! Τέρμα οι καλοσύνες!) Δρ: Μωρ' δε πα να φτύσεις τα μπούτια σου; Αφού δεν προλαβαίνω! Είμαι πολυάσχολο άτομο εγώ! Μ: (ειρωνικό γέλιο) Αχαχαχα! Σιγά, μωρή Μαντάμ Κιουρί, μη σκίσεις καμιά δαντέλα με το δοκιμαστικό σωλήνα! Λοιπόν, άντε, σκέψου τι θα βάλουμε γιατί τώρα που με ξύπνησες δε λειτουργώ. (Καλά, εσύ έχεις πεθάνει κι απλώς έχουν ξεχάσει να στο πούν, σκατοαπωλίθωμα!) Δρ: ΟΚ. Κλείνω και θα σου τηλεφωνήσω αργότερα. Μ: Κάνε ό,τι θες. Αν δεις ότι δε το σηκώνω με την 3η φορά, μην επιμείνεις. Θα κοιμάμαι! Δρ: Α, καλά... Ό,τι να 'ναι κι εσύ. Μ: Ναι, έλα, κλείσε τώρα γιατί πολλά μας τα 'κανες. Θέλω να στείλω και το μικρό στο περίπτερο να μου πάρει τσιγάρα. Άντε γεια!
Πριν προλάβω να κλείσω το τηλέφωνο, μια κραυγή αγωνίας πετάγεται από τις τρύπες του ακουστικού: ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!
