Sunglasses...

Τις βλέπω κάθε μέρα στο λεωφορείο. Στο δρόμο, στα μαγαζιά... Είναι μια από εσάς. Και φοράει αυτά τα φρικτά, τεράστια γυαλιά ηλίου, ακολουθώντας αυτή τη γελοία μόδα που λανσαρίστηκε τα τελευταία χρόνια, πλασάροντας τεραστίων διαστάσεων πλαστικούς σκελετούς, που κρύβουν τα όμορφα γυναικεία πρόσωπα και μοιάζουν με μάσκες οξυγονοκόλλησης...
Φέτος το καλοκαίρι, θα ήθελα να δηλώσω ότι μισώ αφόρητα -ανάμεσα σε πολλά άλλα πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις και τραγούδια- τα Jackie O στυλ γυαλιά ηλίου.
Με κάνουν και γελάω. Ίσως όπως κάνω εγώ τους άλλους να γελάνε με τα δικά μου γυαλιά ηλίου, τα οποία μπορείτε να καμαρώσετε στη φωτό από πάνω. Τα ξετρύπωσα στη Γερμανία και νομίζω ότι με αυτά θα με θάψουν.
Όλοι οι οίκοι μόδας, θα πρέπει να έβγαλαν πολλά λεφτά με αυτά τα εκτρώματα που πουλάνε για γυαλιά. Όταν βλέπω τεράστιους κόκκινους σκελετούς ή άσπρους, με το ζόρι κρατιέμαι και δεν πέφτω κάτω από τα γέλια.
Συγνώμη κορίτσια...

Handful Of Snowdrops

Μεταξύ δύο καφέδων, όσο περίμενα χθες στα Εξάρχεια, πέρασα μια βόλτα από τον Θανάση. Εντάξει, δεν έχω πληρώσει ακόμα το ρεύμα, αλλά είχα πολύ καιρό να πάω και μου είχε λείψει. Όχι ο Θανάσης. Η αίσθηση του να κουβαλάς στο σπίτι κανούργια cd. Ο Θανάσης έβγαλε από το συρτάρι αυτό το cd και μου το έδωσε. Όταν κάνει έτσι, απλώς δεν μιλάω. Δεν κοιτάζω καν τι μου δίνει. Ξέρω πως απλά πρέπει να το πάρω.
Το άνοιξα σήμερα το πρωί καθώς έπινα καφέ, πολύ προσεχτικά, χρησιμοποιώντας το κοφτάκι μου για να μην χαλάσει η ζελατίνα και σκέφτηκα πως δεν πειράζει καθόλου που δεν έχω πληρώσει το ρεύμα. Άμα μου το κόψουν, θα ακούω μουσική στο φορητό αρχαίο cd player μου με μπαταρίες.
Τελικά χθες, κουβάλησα πίσω στο σπίτι πολύ ωραία πράγματα.

Preparations

Επιτέλους, μπαίνω σπίτι. Πετάω τις μπότες μου όπου βρω και τρέχω στην καφετιέρα. Μέχρι να γίνει ο αρωματικός καφές, ανάβω το θερμοσίφωνο και βάζω στο cd player ένα cd. Δεν θέλω να ξαναφύγω από το σπίτι. Είμαι κουρασμένη και δεν έχω κουράγιο να λούσω τα μαλλιά μου. Η μελωδίες που ακούγονται από τα ηχεία με κατευνάζουν. Ηρεμούν το μέσα μου και διώχνουν την ένταση που έχει συσσωρευτεί από τις 7 το πρωί στους μυς μου.

Κάθομαι για λίγο στον καναπέ μου απολαμβάνοντας το άρωμα του καφέ και προσπαθώ να ξεγελάσω τον αυχένα μου και να τον πείσω ότι δεν πονάει. Δεν θέλω να πάω. Μου το χαλάσανε. Αυτά τα χρόνια, αυτοί οι άνθρωποι... μου το χαλάσανε. Είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που νιώθω πως με τη μουσική είμαστε εχθροί. Δεν την θέλω. Ανάβω τσιγάρο στεναχωρημένη που νιώθω έτσι. Διαφωνώ με τον εαυτό μου ασθενικά. Προσπαθώ να τον πείσω πως κανένας δεν έχει τη δύναμη να με χωρίσει από την αγαπημένη μου συντρόφισα.
Δεν θέλω να πάω.

Κάνω μπάνιο στα γρήγορα, χωρίς κέφι, λες και ετοιμάζομαι να πάω να συναντήσω ένα κακό εραστή και λούζω τα μαλλιά μου. Εκνευρίζομαι με το πείσμα μου να κρατάω πάνω στο κεφάλι μου όλη αυτή τη μαλλούρα που θέλει τόσες ώρες φροντίδα. Φορώντας το μπουρνούζι μου και στάζοντας νερά, τσεκάρω τα mail μου για να δω τι ώρα πρέπει να είμαι εκεί και υπολογίζω την ώρα που μου έχει απομείνει. Δεν θέλω να πάω.

Κοιτάζοντας μέσα στην ντουλάπα, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ρούχα. Είναι όλα μαύρα. Πίσω στο βάθος ένα δαντελένιο φόρεμα μου κλείνει το μάτι. Δεν το έχω ξαναβάλει και σκέφτομαι πως οι δαντέλες και οι βικτωριανές μου καρφίτσες, ίσως μου φτιάξουν το κέφι.

- "Ποιά cd θα πάρεις μαζί σου;"
Κρατάει παραμάσχαλα την τσάντα μου και είναι έτοιμος να αρχίσει να τη γεμίζει ενθουσιασμένος. Χαμογελάω από μέσα μου με την τρυφερότητά του. Θα ψάχνει μια ώρα μέσα στις γυάλινες προθήκες να βρει τα cd που του λέω καθώς εγώ θα ετοιμάζομαι.
Δεν θέλω να πάω.

Αρχίζω να βάφομαι και σκέφτομαι πως τη μισώ αυτή τη διαδικασία. Δεν νομίζω ότι μπορώ να μισήσω κάτι περισσότερο από το να απλώνω σκιά πάνω στα μάτια μου, η οποία πάντα μου βγαίνει σαν μουτζούρα. Κοιτάζω τις ρυτίδες μου και εύχομαι σιωπηλά να μπορούσα να πω ότι είναι ρυτίδες γέλιου. Εύχομαι να είχα γελάσει τόσο πολύ στη ζωή μου ώστε να τις βλέπω περήφανη τώρα στον καθρέφτη, αναπολώντας ευχάριστες στιγμές. Δεν είναι ρυτίδες γέλιου όμως...
Δεν θέλω να πάω.

Βάζω το αγαπημένο μου άρωμα και γεμίζει το σπίτι ευωδιά. Αμέσως το μετανιώνω. Τόσο, που είμαι έτοιμη να μπω στη μπανιέρα ξανά, να πλυθώ, να φύγει η μυρωδιά και μετά να βάλω άλλο. Δεν έχω χρόνο όμως. Θυμάμαι αυτόματα, με αυτόν τον τρόπο που ανακαλούν εικόνες μέσα στο κεφάλι σου οι μυρωδιές και οι γεύσεις, τα Σαββατοκύριακα που έμενα μαζί του. Όταν πηγαίναμε στην κουζίνα για καφέ και μετά ανεβαίναμε πάλι στο δωμάτιο για να βγούμε στη μεγάλη βεράντα να τον πιούμε κοιτάζοντας τη θάλασσα, το δωμάτιο μύριζε ακριβώς έτσι. Κι εγώ χαιρόμουν κρυφά που θα έμενε κάτι από την παρουσία μου εκεί, ακόμα κι όταν θα είχα φύγει.
Μαλώνω τον εαυτό μου πολύ αυστηρά. Του υπενθυμίζω ότι δεν έχει κανένα νόημα να τα θυμάται αυτά και ξέρω ότι είμαι άδικη μαζί του γιατί δεν φταίει. Συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους να θυμούνται πράγματα με αφορμή, μυρωδιές, γεύσεις, ήχους και χρώματα. "Να αλλάξεις άρωμα!" του γκαρίζω σιωπηλά και μετά το μετανιώνω πάλι, γιατί κι αυτό είναι άδικο, επειδή του αρέσει πολύ αυτό το άρωμα και του ταιριάζει κιόλας. Καθώς στριμώχνω τα πόδια μου μέσα στις ψηλοτάκουνες μπότες, με ξαναμαλώνω, υπενθυμίζοντάς μου πως πρέπει να χαίρομαι για αυτές τις αναμνήσεις και πως πρέπει να είμαι ευγνώμων σε εκείνον που μου τις χάρισε. Που μου έδωσε τόσα πολλά καλά πράγματα να θυμάμαι. Άλλοι δεν ήταν άξιοι και ικανοί να μου χαρίσουν απολύτως τίποτα και μου δίδαξαν πόσο ενοχλητικό και δυσάρεστο είναι το συναίσθημα της αποστροφής και της περιφρόνησης. Δεν θέλω να πάω, αλλά θα παω!

Βγαίνω στη λεωφόρο για ταξί. Μόνη. Τα αυτοκίνητα περνάνε και μερικοί κορνάρουν καθώς με βλέπουν να περιμένω. Συνήθως από τα αυτοκίνητά τους ακούγονται πολύ δυνατά λαϊκά τραγούδια. Είναι τόσο γελοία εκνευριστικοί, που χαίρομαι όταν βρίσκω γρήγορα ταξί.

Μπαίνω στο μαγαζί. Μόνη. Ο Θ. είναι ήδη εκεί. Μια αέναη φιγούρα μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια. Αδιάβλητος και απαράλαχτος. Έχω καιρό να τον δω και χαίρομαι που βλέπω πως μερικά πράγματα, μερικοί άνθρωποι δεν αλλάζουν. Ανεβαίνουμε στα πλατό και βγάζουμε τα cd μας. Κι εκείνη την ώρα, όταν οι πρώτες νότες αρχίζουν να βγαίνουν από το cd που έχουμε βάλει εμείς, προκαλώντας δονήσεις στους τοίχους και τα σώματα, συνειδητοποιώ, πως τίποτα και κανένας δεν μπορούν να μου χαλάσουν τίποτα. Είναι δικά μου. Είναι κεκτημένα μου. Είναι τα χρόνια της ζωή μου. Είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μου. Κι απλώνω ένα τεράστιο χαμόγελο στα κοκκινοβαμμένα χείλια μου και βγάζω με κέφι cd μπροστά μας, γεμάτη σιγουριά για αυτό που είμαι εγώ και που ποτέ δεν θα γίνουν αυτοί. Βλέπω κάποιον στην άλλη άκρη του μαγαζιού και θυμάμαι την εποχή που σχεδόν παιδάκι ακόμα μάθαινα... Ο Γ. έρχεται, ανεβαίνει πάνω στα πλατό και με φιλάει τρυφερά στο κεφάλι. Ένας τεράστιος πανέμορφος άντρας γεμάτος piercing και tattoo που όλα αυτά τα χρόνια μου θυμίζει βράχο ακούνητο. Ο άλλος Γ. έρχεται και με φιλάει κι αυτός. "Κούκλα μου, σ'αγαπώ πολύ" μου λέει και ξέρω πως το εννοεί. Με εκτιμάει ακόμα και μετά από δύο ταξίδια στη Γερμανία που έχουμε κάνει παρέα, πεινασμένοι, κουρασμένοι να τρέχουμε από live σε live, μουρτζούφληδες το πρωί, σε υπερδιέγερση το βράδυ...
Έρχεται και ο Β. και με ρωτάει που ξαναπαίζω και πότε. Έρχεται κι ένας γλυκός πιτσιρικάς και μας ρωτάει για τους Tones On Tail.

"Dance Society έφερες;" με ρωτάει ο Θ. αυστηρά και νιώθω πως άμα δεν έχω φέρει, θα με μαλώσει. Κοιτάω τις συλλογές μου και του ανακοινώνω περήφανη πως έχω.
"Ωραία, για δώσε" λέει και του πασάρω το cd.

Καθώς κάνει την αλλαγή, φυσάω τον καπνό από το τσιγάρο μου, πίνω μια γουλιά από το ποτό μου και σκέφτομαι πως η μουσική είναι μια μοναχική διαδικασία. Σε καμία ώρα θα επαναλάβω αυτή την ατάκα σε κάποιον που θα μου κάψει τα ολοκαίνουρια δαντελένια μανίκια μου και θα συμφωνήσει μαζί μου. Και θα νιώθω, πως όλοι οι υπόλοιποι, δεν έχουν καμία θέση εκεί. Τίποτα δεν χάλασε. Ήμουν εκεί.

Sharp Objects

"Στεκόμουν κάποτε σε μια κρύα γωνιά του Σικάγου και περίμενα ν'ανάψει το φανάρι, όταν έφτασε δίπλα μου ένας τυφλός χτυπώντας το μπαστούνι του. Ποια είναι αυτή η διασταύρωση; ρώτησε και, όταν δεν του απάντησα, στράφηκε προς το μέρος μου και είπε: Είναι κανείς εδώ;

Εγώ είμαι εδώ είπα και ένιωσα εκπληκτική ανακούφιση με κείνες τις τρεις λέξεις. Όταν με πιάνει πανικός, τις λέω δυνατά στον εαυτό μου. Εγώ είμαι εδώ. Συνήθως δεν αισθάνομαι ότι είμαι. Αισθάνομαι σαν να πρόκειται να φυσήξει καταπάνω μου ένα ζεστό κύμα αέρα και να εξαφανίσει δια παντός, να μην απομείνει από μένα ούτε ένα τοσοδά νυχάκι. Είναι φορές που αυτή η σκέψη με γαληνεύει΄ είναι άλλες που μου παγώνει το αίμα.

Αυτή η αίσθηση έλλειψης βάρους προέρχεται, νομίζω, από το γεγονός ότι ξέρω ελάχιστα για το παρελθόν μου -ή τουλάχιστον, σ'αυτό κατέληξαν οι ψυχίατροι στην κλινική. Έχω εγκαταλείψει προ πολλού την προσπάθεια να ανακαλύψω οτιδήποτε για τον μπαμπά μου' όποτε τον φαντάζομαι, είναι μια γενική και αόριστη "πατρική" φιγούρα. Δεν αντέχω να τον σκεφτώ συγκεκριμένα, να τον φανταστώ να ψωνίζει για το σπίτι, ή να πίνει καφέ το πρωί, ή να γυρίζει από τη δουλειά. Λες καμιά μέρα να πέσω πάνω σε καμιά κοπέλα που να μου μοιάζει; Σαν παιδί, πάσχιζα να εντοπίσω μια φανερή ομοιότητα ανάμεσα σε μένα και στη μητέρα μου, κάτι που να αποδεικνύει ότι προήλθα από κείνη."

"Εγώ χαρακώνομαι, βλέπετε. Με ψαλίδια, με μαχαίρια, με κόφτες, με καρφιά. Είμαι πολύ ειδική περίπτωση. Έχω ένα σκοπό. Το απαιτεί το δέρμα μου, βλέπετε. Είναι όλο καλυμμένο από λέξεις -σκαρώνω, λουκούμι, γατούλα, μπούκλες-, λες και έμαθε να γράφει με μαχαίρι πάνω στη σάρκα μου ένα παιδάκι της πρώτης δημοτικού. Καμιά φορά, αλλά πολύ σπάνια, με πιάνουν τα γέλια. Εκεί που βγαίνω απ'την μπανιέρα και βλέπω με τη γωνία του ματιού μου γραμμένο από πάνω προς τα κάτω στο πλάι του μηρού μου: μπεϊμπιντόλ. Εκεί που φοράω ένα πουλόβερ και, σαν αστραπή, στον καρπό μου: βλαβερό. Γιατί αυτές ειδικά οι λέξεις; Χιλιάδες ώρες θεραπείας έχουν αποφέρει κάποιες ιδέες στους καλούς μου τους γιατρούς. Συχνά είναι λέξεις που εκφράζουν θηλυκότητα, του στιλ χαδιάρα γατούλα, Ντικ και Τζέιν σε ροζ εκδοχή. Ή, άρνηση πέρα για πέρα. Αριθμός συνωνύμων του αγωνιώ που έχω χαραγμένα στο δέρμα μου: έντεκα."



Βραβεία CWA Ian Fleming Steel Dagger και CWA New Blood Fiction Dagger.

Dark Places

"Σκοτεινός Τόπος" έγραφε στο εξώφυλλο με σεμνή γραμματοσειρά και από κάτω, "Αστυνομικό Μυθιστόρημα". Την Gillian Flynn δεν την ήξερα ως συγγραφέα, αλλά στο εξώφυλλο είχε το εξής σχόλιο από τον μέγα Stephen King :

"H Τζίλιαν Φλιν με το δεύτερο βιβλίο της αποδεικνύει πως είναι πραγματικά σπουδαία συγγραφέας. Η γραφή της διαθέτει σφρίγος, διεισδυτικότητα και μια υπνωτιστική τάση προς το μακάβριο."

"Πίπες!" σκέφτηκα -συγνώμη κιόλας μαιτρ- αλλά εγώ όταν βλέπω τη φράση "Αστυνομικό Μυθιστόρημα" και ανάλογα με την εικόνα στο εξώφυλλο, φαντάζομαι πως το βιβλίο περιέχει στην καλύτερη περίπτωση, ήρωες σαν τον υπομονετικά στωικό Dr. Watson και τον εξευγενισμένο Holmes, ή στη χειρότερη περίπτωση, τίποτα σκληρούς, μισοαλκοολικούς σκληρόπετσους ντετέκτιβ, εργαζόμενους σε αστυνομικά τμήματα της Αμερικής πηγμένα στα κουτιά από μισοφαγωμένα ντόνατς και πλαστικά κύπελα καφέ.
Στο οπισθόφυλλο έγραφε :

"Η Λίμπι Ντέι ήταν επτά όταν η μητέρα και οι δύο αδελφές της δολοφονήθηκαν στην αποκαλούμενη Σατανιστική Σφαγή του Κίνακι. Εκείνη κατάφερε να διαφύγει και να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του δεκαπεντάχρονου αδελφού της τον δολοφόνο. Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα η δυσλειτουργική Λίμπι, προκειμένου να επιβιώσει, πουλά την ιστορία της. Έτσι αναγκάζεται να ανατρέξει στο παρελθόν, να ξαναζήσει τα γεγονότα από την αρχή, βήμα προς βήμα, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πως τελικά η σωτηρία της απέχει πολύ ακόμη."

Και :

"Εγώ την κακία την έχω μέσα μου, υπάρχει, το νιώθω. Ξεκοίλιασέ με και δεν αποκλείεται να γλιστρήσει έξω σαν ζωντανό όργανο, σαρκώδες και μαυριδερό, να πέσει χάμω να το πατήσεις να το λιώσεις. Κάτι έχει το αίμα των Ντέι. Κάτι δεν πάει καλά. Ποτέ δεν υπήρξα καλό κοριτσάκι και χειροτέρεψα μετά τους φόνους…"

Είχε επίσης, κάτι κριτικές από την Κέιτ Άτκινσον (συγγραφέας) και τις εφημερίδες Chicago Sun-Times και The New York Times, όλες καλές. Σιγά μην έβαζαν τις κακές κριτικές στο οπισθόφυλλο...

Έκανα "χμ..." από μέσα μου και το πέταξα απερίσκεπτα μέσα στο καλάθι με τα υπόλοιπα ψώνια. "Δεν γαμιέται!" σκέφτηκα. "Καλό θα είναι για να το διαβάζω μέσα στο λεωφορείο το πρωί". Συνήθως δεν αγοράζω με αυτόν τον τρόπο βιβλία. Ως έφηβη και μετά στη σχολή, πήγαινα στην Πρωτοπορία και καθόμουν εκεί μέσα ολόκληρη την ημέρα. Στο τέλος έφευγα με τα χέρια γεμάτα σακούλες και τις τσέπες τόσο άδειες που δεν είχα να πάρω ούτε τσιγάρα. Αργότερα, κάτω από το γραφείο μου είχε τοποθετημένα πολύ βολικά ένα βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης και είχα επί 17 συναπτά έτη την αγαπημένη μου Χαρούλα που με ήξερε από την καλή και από την ανάποδη, να μου προτείνει, να ψάχνει να μου βρει αυτά που ήθελα στο εξωτερικό και γενικά να με καλεί για καφέ μετά το σχόλασμα κάτω στο βιβλιοπωλείο. Διάλεγα πίνοντας καφέ και συζητώντας χαρούμενα με τη Χαρούλα που είναι όνομα και πράγμα.

Αυτή τη φορά βρισκόμουν μέσα σε ένα σούπερ μάρκετ με τον Βαγγέλη. Συνεχίσαμε αμέριμνοι τα ψώνια μας ενώ μέσα στο καλάθι πετάξαμε μαζί με το βιβλίο, μια σιδερώστρα, κουλουράκια, καφέ, ζάχαρη, αρωματικά κεριά, ένα σίδερο ταξιδίου -πανακριβο το είχαν οι μαλάκες!- και άλλα διάφορα.

Ξεκίνησα να το διαβάζω νυσταγμένα ένα πρωί μέσα στην εβδομάδα που μας πέρασε, μέσα στο λεωφορείο. Έχασα δύο στάσεις. Τελικά δεν είχε μέσα σκληροτράχηλους Αμερικανούς ντετέκτιβ της Αστυνομίας, ούτε φυσικά κάποιο αξιολάτρευτο φλεγματικά βικτωριανό δίδυμο όπως ο Dr. Watson με τον Holmes. Αντιθέτως, είχε σακατεμένους, αληθινούς χαρακτήρες. Παρουσίαζε την Αμερικανική κοινωνία σε όλο το μεγαλείο της σύψης της, ειδικά σε μια δεκαετία που μου φάνηκε τρομακτικά γνώριμη και οικεία. Η Flynn γράφει με στρωτό, καθαρό ύφος για όλα αυτά που κρύβονται πίσω από τους καλοκουρεμένους θάμνους και τα ακριβά αυτοκίνητα του απατηλού Αμερικανικού ονείρου, σαν σκελετοί κρυμμένοι μέσα στη ντουλάπα.
American gothic και white trash. Σε απομονωμένες φάρμες, παρέα με την πείνα, την εξαθλίωση και πολλές μπύρες.

Σε κάθε χώρα, σε κάθε τόπο, είτε σε κακοφωτισμένα διαμερίσματα πολυκατοικιών, είτε σε ξεχαρβαλωμένα αγροκτήματα διαπράττονται καθημερινά ένα σωρό εγκλήματα. Από τα πιο αναίμακτα, έως τα πιο ειδεχθή. Οι χαρακτήρες της Flynn είναι γοητευτικοί γιατί είναι πραγματικοί. Δεν είναι άμεμπτοι, και δεν ντρέπονται να το παραδεχτούν. Ανεπαρκείς, ανασφαλείς, ενοχικοί, καταθλιπτικοί, κλεπτομανείς, παθολογικοί ψεύτες, αλκοολικοί, ναρκομανείς, μπλέκονται σε μια ιστορία τόσο δραματική αλλά και τόσο συναρπαστική που σε κάνει να ξεχνάς σε ποιά στάση πρέπει να κατέβεις από το λεωφορείο. Η Flynn σε προκαλεί απροκάλυπτα, να συμπαθήσεις τους ήρωές της ή να τους μισήσεις, επειδή έχουν ελαττώματα. Επειδή είναι ανθρώπινοι. Ξεδιπλώνει την ιστορία της με τόσο αριστοτεχνικό τρόπο, που δεν θέλεις να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Δεν έχει μέσα βαρύγδουπες φράσεις, φιλοσοφίες και οδυνηρές εσωτερικές αναζητήσεις. Όλοι οι ήρωές της είναι πραγματιστές. Ρεαλιστές με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο. Τα κίνητρά τους, δεν είναι πασπαλισμένα με άχνη ζάχαρη.

Το τελείωσα χτες το βράδυ αργά και ήδη από το απόγευμα είχα παραγγείλει το πρώτο της βιβλίο. Τώρα πρέπει να βολεύομαι με το βιβλιοπωλείο "Ποθητός" που κάνει λέει δωρεάν παράδοση στο χώρο σου. Σαν μασάζ μου ακούγεται και μου λείπει η Χαρούλα.

Happy Fucking Birthday

ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΕΩ!!!

Χρονια πολλα (για τις 13/04 βέβαια, αλλά δεν κρατιόμουν!!!)

Heart Attack

Είναι φορές που κάτι τραγούδια, σε "χτυπάνε" κατευθείαν στην καρδιά.

God is an Astronaut - From Dust To The Beyond