Bones...

Ακόμα δεν είμαι σίγουρη εάν πρέπει να το ομολογήσω.  Ωστόσο, αυτό ακριβώς νιώθω τούτη τη στιγμή και είναι ένα συναίσθημα που δεν μου προέκυψε έτσι αυθόρμητα, το σκέφτομαι σχεδόν μια τριετία.  Γιατί θέλω να είμαι σίγουρη : 

Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που έχω γνωρίσει.  Καθόλου.  Κοιτάζοντας πίσω από τόση απόσταση και για τόσο καιρό, παύεις να τα βλέπεις όλα σαν μέσα σε καλειδοσκόπιο.  Κατακαθίζουν όλα και μετά ξεκαθαρίζουν σαν τον ορίζοντα μετά από μια μεγάλη βροχή.  Τους χρειαζόμουν όλους αυτούς τους ανθρώπους και γιατί;  Για την παρέα απλώς;  Για να κάνω μπουρζουά εκδηλώσεις και μικροαστικά δείπνα και μετά να ποστάρω στο διαδίκτυο τα "επιτεύγματά" μου;  Για να λέω πως έχω πολλούς φίλους;  Για να νιώθω πως, όσο διευρύνεται ο κύκλος μου, είμαι αποδεκτή και συμπαθής;

Κοιτάζω το σπίτι, όπως το φτάξαμε με τον καλό μου.  Λευκοί καθαροί τοίχοι, τακτοποιημένα τα βιβλία μου στα ράφια που με τόση φροντίδα μου έφτιαξε, μυρωδιά από αιθέρια έλαια πορτοκάλι... και σκέφτομαι πως δεν χρειάζομαι καμία αγέλη για να ανήκω.  Ανακαλύπτω, τόσο αργά, γιατί οι άνθρωποι θα έπρεπε να αποφασίζουν να είναι μαζί. 

Όταν έχεις βρει κάποιον που έχει κοιτάξει με απόλυτη προσοχή μέσα σου, που αναγνωρίζει από την ανάσα σου εάν είσαι κουρασμένη, από τη στάση του σώματός σου εάν είσαι καλά ή όχι.  Κάποιον που να καταλαβαίνει με την αμυδρή αλλαγή στον τόνο της φωνής σου ότι κάτι τρέχει, πριν ακόμα το καταλάβεις εσύ η ίδια, τότε παύουν να σου αρέσουν οι άνθρωποι οι περαστικοί, που έχεις γνωρίσει.  Μετατρέπονται σε σκελετούς, κόκαλα σκόρπια θαμένα και ξεχασμένα.

Όπως όμως λέει κι εκείνος, όλα έγιναν έτσι όπως έπρεπε να γίνουν για να φτάσουμε στο εδώ και στο τώρα.  Αν γινόταν αλλιώς, ίσως να μην είχαμε καν γνωριστεί.  Είναι πιο σοφός από μένα.

 

Howling

 

Το πέτυχα στους τίτλους τέλους ταινίας που διάλλεξε ο καλός μου για να δούμε.  Την κατέβασε επειδή ξέρει ότι μου αρέσει ο Liam και μου το κράτησε για έκπληξη όση ώρα εγώ, με άκομψα δυστυχισμένο ύφος, προετοιμαζόμουν να υπομείνω ταινία πολεμικών τεχνών και κρατούσα τη Λουκρητία στην αγκαλιά μου για παρηγοριά...

Το ότι μου βάζει να δω ταινίες με τον Liam -που ξέρει ότι μου αρέσει- δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω.  Ακομπλεξάριστη μεγαλοψυχία;  Αδιαφορία; Μπορεί.  Μπορεί όμως και να είναι η απλή βεβαιότητα πως είμαστε τώρα εδώ.  Μαζί.  Ακόμα.  Κι όλα τα άλλα είναι απλώς ασήμαντα.  Περιττά. Και δεν μπορούν να μπουν ανάμεσά μας.

Η ταινία δεν άξιζε και πολλά.  Το σενάριο δηλαδή, απουσίαζε παντελώς και οι σκηνές γυρισμένες ασύμμμετρα, γρήγορα με σκοπό να γίνουν καταιγιστική δράση, σε ζάλιζαν όπως σε ζαλίζουν τα τρενάκια του λούνα πάρκ.  Μόνο η παρουσία του Liam την έσωζε.  Και η συνειδητοποίηση πως ο καλός μου σε μια δεκαπενταετία θα είναι εμφανισιακά ίδιος με τον Liam, αν και έχει πιο κομψή και ίσια μύτη και το μπλε των ματιών του είναι πολύ πιο εκτυφλωτικά μπλε από του Liam. 

Στους τίτλους τέλους όμως, ανακαλύψαμε αυτό :

... και το βρήκαμε, εγώ θαυμάσια ατμοσφαιρικό και ο καλός μου με ενδιαφέρον beat. 

 

Η μανία του "κυνηγιού" δεν θεραπεύεται ποτέ και η χαρά της ανακάλυψης είναι πάντα ίδια.  Μερικές φορές, συνοδεύεται και από απρόσμενη ανακούφιση, όταν η αναζήτηση, το κυνήγι διαρκούν για χρόνια...  Πάντα έβλεπα τον εαυτό μου όσον αφορά τη μουσική, ως μανιώδη κυνηγό.  Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κυνηγάω τον όμορφο ήχο.  Αυτόν που θα με χτυπήσει κατευθείαν στην καρδιά από το πρώτο άκουσμα και θα μου προκαλέσει ένα συναίσθημα δύναμης, υπεροχής, ανώτερης αντίληψης του κόσμου και του εαυτού μου.  Μερικές φορές άμα έβλεπα άλλους κυνηγούς, καλύτερους από μένα, ζήλευα, προσπαθούσα πιο πολύ και πιο σκληρά.  Κι ένιωθα πως ποτέ δεν τους έφτανα.  Τώρα, μετά από 37 χρόνια που ακούω μουσική (ξεκίνησα στα πέντε μου με ένα ραδιόφωνο Philips με λυχνίες που είχε η μαμά μου, στην οδό Αριστείδους στην Καλλιθέα), μπορώ να πω απλώς πως συνεχίζω να κυνηγάω - το ένιωσα πάλι απόψε- αλλά με πιο μπλαζέ στυλ.  Επειδή απλώς θέλω να ακούω τον καλό μου να μου ζητάει να φτιάξω play list για να ακούμε στο αυτοκίνητο (όταν δεν γκρινιάζω για τη δουλειά μου).  Επειδή φτιάχνω soundtrack -όπως πάντα- με τις στιγμές μας και τις εικόνες και τα αρώματα κι εκείνου του αρέσουν.  

 

Κι όταν το κυνήγι δεν έχει αποφέρει κανένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα, μπορούμε να αρκεστούμε να ακούμε ηχογραφημένους ήχους από το δάσος, κλείνοντας τα παράθυρα και αφήνοντας τους άλλους απέξω.

I burst out, I'm transformed

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν την Sioux, μα δεν θα γίνω ποτέ μα ποτέ γιατί ούτε τα υπέροχα μάτια της έχω, ούτε μου πάνε τα μαύρα μαλλιά και δεν μπορώ να βαφτώ όπως εκείνη.  Για τη φωνή δεν το συζητώ... μια τραγωδία είμαι...

Εξηνταρίζει, ομορφαίνει όλο και πιο πολύ, τραγουδάει, μεταμορφώνεται, παντρεύεται τον Budgie για να τον χωρίσει, αλλάζει χτενίζσματα, γκαρνταρόμπα και γίνεται περισσότερο μεγαλειώδης από το κοριτσάκι που μεγάλωσε στα αγγλικά προάστεια με τον αλκοολικό μπαμπά, την γραμματέα μαμά, και που παρακολουθούσε συναυλίες των Sex Pistols...

Do I glow?

I was broken, battered, bruised all over
But I was never one to cry
Shattered, torn apart, forsaken
Felt more that than alive

Embraced the pain, buried the hatchet
Learned to sleep with an opened eye
They can waste me, hate me, refuse to save me
But I'm not letting go

For I know
You have to be a light to yourself
Be a spark
In the dark
Shine and be a light to yourself
Watch me glow

I was madly in love with the devil
On those lonely winter nights
I would kiss their lips of an angel
No, I'm not letting go

For I know
You have to be a light to yourself
Be a spark
In the dark
Shine and be a light to yourself
Watch me glow

No, I'm not letting go
For I know
You have to be a light to yourself
Be a spark
In the dark
Shine and be a light to yourself
Watch me glow

You have to a light to yourself
Watch me glow
Shine and be a light to yourself
Watch me glow

Watch me glow
Shine and be a light to yourself

WILDBEEST

Δεν μου αρέσει να αντιγράφουν την Sioux στην εμφάνιση.  Τη θεωρώ ένα έργο τέχνης που δεν αντιγράφεται, δεν αναπαράγεται, και όπως όλα τα έργα τέχνης, διαχρονικό μέσα στη μοναδικότητά του.  Ούτε μου αρέσει να αντιγράφουν σκηνές από την αγαπημένη μου ταινία The Crow και οι Wildbeest τα κάνουν και τα δύο στο βίντεο που ακολουθεί.  Για το μόνο λόγο που μπορώ να γίνω μεγαλόψυχη και να τους συγχωρήσω αυτό το ατόπημα, είναι επειδή το κομμάτι είναι καλό.  Έχει μια δυναμική που σε κάνει να θέλεις να βάλεις τα ψηλοτάκουνα, να βγεις έξω και να πιείς.  Σε "ανεβάζει" χωρίς καν να το καταλάβεις.  Αν σκεφτείς ότι είναι εντελώς ανεξάρτητοι,  self-produced και self-published, τότε δεν μπορείς παρά να τους αναγνωρίσεις τουλάχιστον την προσπάθεια.

Το κομμάτι το ανακάλυψε ο καλός μου και αγόρασα το cd.  Πολύ προσεγμένο παρά το γεγονός ότι δεν "παίζει" καμία μεγάλη δισκογραφική από πίσω.  Είπαμε self-produced και self-published...

Sounds Of Revelation

 

 

Αυτά κάνει το overdose.  Παίρνεις μεγάλη δόση από τη "φυλή" και γυρίζεις την πλάτη σου και φεύγεις, χωρίς να κοιτάξεις ξανά πίσω...  Παίρνεις μεγάλη δόση από λευκό και αποζητάς το μαύρο κι άραχνο, διερωτώμενη τι στην ευχή σε έπιασε εξ'αρχής με το άσπρο...  Παίρνεις μεγάλη δόση από τη δουλειά και νιώθεις τον εγκέφαλό σου τόσο πυρακτωμένο που λαχταράς διακαώς μια βόλτα στα παλιά, καλά, decadence Εξάρχεια -που τώρα με την κρίση ξαναβρήκαν επιτέλους τον κακομοιριασμένο, γραφικά eighties cult χαρακτήρα τους- έτσι για να ξαναθυμηθείς ποιά είσαι κάτω από τη "στολή" εργασίας...

Σε μια τέτοια βόλτα στα παλιά λημέρια βρήκα προς μεγάλη μου ευχαρίστηση το δίσκο των Cinemascope και με την πρώτη νότα που ακούστηκε στο κλειστοφοβικών διαστάσεων δισκάδικο, ένιωσα αυτό το παλιό, αγαπημένα γνώριμο συναίσθημα που σηκώνονται οι τρίχες στο σβέρκο σου και θέλεις να αρπάξεις στα χέρια σου το cd και να μην αφήσεις να το πιάσει ξανά, ποτέ, κανένας άλλος...  Γιατί είναι δικό σου!

Πίσω από τους Cinemascope βρίσκεται ο Λεωνίδας Σκιαδάς.  Χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες.  Δεν περίμενα κάτι άλλο, το ομολογώ.  Μετά από τόσα χρόνια που έχει φάει τη ζωή του να παλεύει τη "φυλή", τα ατελείωτα ξενύχτια πίσω από τα πλατώ και πάνω από όλα την αδιάκοπη, αέναη εξερεύνησή του στη μουσική, περίμενα ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα.  Ένα ζεστό, σαν καλοκαιρινή βροχή, δίσκο.  Γεμάτο συναίσθημα, λυρισμό, καθησυχαστικές μελωδίες -τουλάχιστον μέχρι να διαβάσεις του στίχους- αναμενόμενα λυπημένο, τρυφερό, μεστό και άρτιο (αφού έχει βάλει το χεράκι του και ο Πρινιωτάκης).  

Περίεργος άνθρωπος αυτός ο Σκιαδάς.  Μάλλον μετά από τόσα χρόνια συναναστροφής με τη "φυλή", βούτηξε ένα συρματόπλεγμα, τυλίχτηκε με αυτό ένα γύρο και αυτό ήταν.  Μπορεί να κάνω λάθος.  Σάμπως ξέρω;  Σάμπως ήξερε ποτέ κανένας πραγματικά κανένα μέσα από τη "φυλή";  Δεν έχει σημασία όμως.  Μοναδικό, αδιαμαρτύρητα σοβαρό γεγονός, είναι αυτός ο δίσκος.  Έχει φτιαχτεί με σκόνες μοναξιάς, ψύγματα πόνου και μελαγχολίας, αλλά και κάπου στο βάθος ίσως και χαράς.  Γιατί είναι ωραίο να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να ξεκινάς με μεγάλα βήματα να πας μπροστά.  Να αλλάξεις μονοπάτι.  Να πας εκεί που δεν έχουν πάει άλλοι, αφήνοντας την ασφάλεια της πεπατημένης και να χαράξεις το δικό σου δρόμο.

Όχι δεν είναι ο μόνος που αποφάσισε να βγάλει δίσκο.  Φυσικά και όχι.  Έβγαλε όμως -όπως φαίνεται από τα ακούσματα- ένα δίσκο πρώτα από όλα για πάρτη του και όλως περιέργως ξεγυμνώνοντας διακριτικά το μέσα του.  Μπορεί και πάλι να κάνω και λάθος αλλά ακόμα κι έτσι να είναι, το ψεύτικο συναίσθημα που χαρίζει είναι τουλάχιστον αξιοπρεπές ψεύτικο.  Θαρρώ όμως, πως όταν αποφασίζεις να εκτεθείς -γιατί όλες οι μορφές τέχνης είναι έκθεση- ειδικά μέσα στη σκληρή, κουτσομπόλα, θλιβερά δήθεν επιλεκτική "φυλή", θέλει θάρρος και λεβεντιά.  Δεν έχεις περιθώρια να είσαι ψεύτικος.  

Είχα καιρό να πιάσω δίσκο στα χέρια μου που μου έχει κολλήσει ένα κομμάτι συγκεκριμένο και το παίζω συνεχώς μέχρι να λιώσουμε παρέα.  Είχα ξεχάσει πως είναι αυτό το συναίσθημα.   Εύχομαι να είναι αληθινός αυτός ο δίσκος, γιατί αν είναι θα ακολουθήσουν κι άλλοι.  Όχι σύντομα, όχι για να ικανοποιήσουν μια αδηφάγα ματαιοδοξία, αλλά για να προβάλουν από μέσα προς τα έξω, ένα μυστικό, καινούργιο κόσμο.

Εύγε.

This is the sea...

 

Πολύ χάρηκα που ξαναείδα την θάλασσα.  Στο μυαλό μου ποτέ δεν με αναγνώριζα ως θαλασσινό άνθρωπο.  Πιο πολύ του βουνού με είχα.  Να όμως που άμα σου λείψει κάτι πολύ, το πεθυμείς, το λαχταράς και το θέλεις...  Μας πήγε στη θάλασσα λοιπόν και ήταν τόσο όμορφα γαλάζια και ζεστή που άλλος άνθρωπος έγινα.

... Κι ύστερα με έπιασε μια μελαγχολία για όλα τα καλά πράγματα που έχω στη ζωή μου, γιατί σκεφτόμουν πως θα μου είναι πολύ δύσκολο να ξεσυνηθίσω χωρίς αυτά έτσι και χρειαστεί...  Περίεργα πράγματα που κάνει μερικές φορές η ζωή...  Τόσο περίεργα που δεν τολμάω να ανοίξω άλλο blog, πιο χαρούμενο, πιο φωτεινό για να γράφω συνταγές και να τραβάω καλλιτεχνικές φωτογραφίες δήθεν...

Καλύτερα να κάτσω στα αυγά μου....