Untitled

Είμαι μέσα σε ένα αυτοκίνητο που όλο, όλο τρέχει και που θα σταματήσει;
Όλη μέρα σήμερα αυτό σκέφτομαι. Στη ζωή, λίγο πριν τα σαράντα, πρέπει να παίρνεις ότι σου δίνουν χωρίς πολλές ερωτήσεις και προβληματισμούς. Κι ύστερα... Ύστερα σκέφτομαι, πως αφού δεν μπορώ να έχω τα πράγματα όπως τα θέλω, μπορώ να έχω ότι θέλω.
Γιατί δηλαδή, οι αρχές που με τόση μεγάλη μανία υποστήριζα όλα αυτά τα χρόνια, τι καλό μου πρόσφεραν; Τις θεωρούσα ως υπέρτατη ένδειξη πολιτισμού, αλλά ανεχόμουν το καφριλίκι του καθένα αδιαμαρτύρητα, στερώντας από τον εαυτό μου, βασικές απολαύσεις, τηρώντας ένα σχεδόν μοναστηριακό κώδικα που με έβγαζε και στο τέλος πάντα χρεωμένη.

Η εσωτερική τούμπα που έφαγα ήταν ανάποδη τελικά. Τόσο ανάποδη που τρομάζω να με αναγνωρίσω. Από την άλλη όμως μου αρέσω έτσι. Μπορώ να κάνω ότι θέλω, όπως το θέλω και λογαριασμό έχω να δώσω μόνο στην πάρτη μου. Κι αν της δώσω κι αυτηνής, γιατί μου την έσπασε τόσα χρόνια, να αναμασάει τόση συναισθηματική αναπηρία που την νόμιζε για ευφράδεια...

Θα κάνω ότι θέλω και για το λογαριασμό, περάστε από το ταμείο...

Across

TUBERCULOSIS 9 Sin City

Χαίρετε!

Μερικά tips για αυτό το post...

1. Εδώ και κάνα δίμηνο έχουμε φτάσει στο σημείο παράκρουσης και σχιζοφρένειας με το θέμα των soundtracks! Η Mistress θέλει αυτό, εγώ θέλω το άλλο, καταλήγοντας για ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο, λογομαχώντας για το αν θα πρέπει εκείνη να συνεχίσει να τηγανίζει τις πατάτες μαζί με τα αυγά στο ίδιο λάδι και για το αν εγώ θα αφήσω τις φάρμες και τα κοτέτσια στο facebook και να βρω καμιά γκόμενα να ξελαμπικάρει το μυαλό μου (γιατί τα υπόλοιπα τα έχω υπό έλεγχο, τρομάρα μου)!

2. Ο καιρός το πήγαινε καλά στην αρχή και είχαμε ετοιμάσει ένα δυναμικό soundtrack. Μετά μας τα χάλασε και γίναμε Ταϋλάνδη λόγω βροχών, όπου και πάλι αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε soundtrack. Τελικά κάποιος εκεί πάνω, σε ΣΙΓΟΥΡΗ συνεργασία με κάποιον εκεί κάτω, έχει βαλθεί να μας κάνει τα νεύρα Moulin Rouge, καθιστώντας μας ανίκανους ακόμα και για να κάνουμε τσιχλόφουσκες!

3. Συνεχίζοντας την από πάνω φλυαρία, να σας ενημερώσω πως έχουμε κάβα καμιά 10αριά soundtrack, στην περίπτωση που μας τύχουν διάφορες ιδιάζουσες περιπτώσεις, ήτοι: "The Brain Dead" soundtrack, για άτομα που το έχουν «κάψει» εδώ και χρόνια αλλά κανείς δεν τους το έχει πει, "Cookie Diary" soundtrack, για εκείνες που ακόμα τα «γράφουν» όλα εκεί που δεν πιάνει μελάνι και το "F***K me, I'm Famous" soundtrack, όπου το F***K stands for FREAK, το οποίο είχαμε ετοιμάσει για την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου αλλά μάλλον το κόβω να το ακούω μόνο εγώ!

4. Δεν θα δικαιολογηθούμε γιατί δε γράψαμε τόσο καιρό. ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΑΜΕ! Εσείς κάντε λοβοτομή στο "ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΑΜΕ" κι απλά συμπληρώστε το κενό με το "ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΛΕΙΨΟΥΜΕ" (τα καλάμια που καβαλάμε είναι προσφορά των καταστημάτων Leroy Merlin, Εξοπλισμός Κήπου, περίπτερο 5, άνετο parking και τα σχτικά!)

5. Έχουμε ένα θέμα με τους file hosters, γι' αυτό και βλέπετε τα links μας μια εδώ, μια εκεί, μια στην Καραϊβική! Σκεφτόμεθα (ναι, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες) να ανεβάζουμε πλέον στο SkyDrive για να μην ψαχνόμαστε, αλλά πρώτον χρειαζόμεθα τη συναίνεσή σας και δεύτερον -από όσο φαντάζομαι- χρειαζόμαστε τα mail σας. Είδωμεν, ως τότε...

6. Αυτά. Πάω να μαγειρέψω, η Mistress θα πέσει ξερή από την κούραση σε λίγο, οπότε και θα της τηλεφωνήσω για να κάνω την ψυχοσύνθεσή της Angry Birds!

Καλή ακρόαση!

PS> Υπό κανονικές συνθήκες, θα ακολουθούσε tracklist, αλλά σκέφτομαι να κάνω τη ζωή της Mistress κόλαση (και τα δικά σας νεύρα ακορντεόν) και δε θα ποστάρω τη λίστα- καθαρά για άσχετους λόγους (τους οποίους ακόμα δεν έχω σκεφτεί). Κατεβάστε κι ακούστε. Όλα εγώ θα τα κάνω πια;

Download Here

Post It

"Όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Αντρέα στη ζωή μου, τους υπόλοιπους τους έχω γραμμένους στ'αρχίδια μου."

Είναι κανας μήνας που θέλω να το γράψω αυτό, κι όλο ξεχνιέμαι...

The Wild Ones

- "Τα σημερινά παιδιά δεν στρώνουν πετσετάκια!"
- "Για να μην ξεσκονίζουν, πλένουν και σιδερώνουν το κάνουν..."
(Παδιά, τα πετσετάκια δεν πάνε με τη μίνιμαλ επίπλωση!)

Περιμένω 15η στην ουρά για να με δει γιατρός του ΙΚΑ. Μια εβδομάδα άρρωστη το παλεύω χωρίς φάρμακα γιατί σε δέκα μέρες έχω αιμοδοσία και δεν πρέπει να έχω πιεί χάπια. Σήμερα δεν άντεξα. Έχω εξαντληθεί. Σέρνομαι, δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου και το πιο πιθανό είναι στα χάλια που είμαι, τόσο αδύναμη, να μην μου πάρουν αίμα τελικά. Οπότε περιμένω στην αυλή μιας μονοκατοικίας που χτίστηκε γύρω στο 1950, τον αξιότιμο Ιατρό -που μας έστησε 1 ώρα- παρέα με ένα σωρό χαριτωμένα γεροντάκια που καθώς περιμένουν έχουν πιάσει ψιλοκουβέντα. Η αυλή είναι σαν ζούγκλα από τη βλάστηση και γεμάτη κουνούπια. Μέρα μεσημέρι και μου έχει επιτεθεί ήδη ένα ολόκληρο σμήνος. Τα γερόντια δεν τα τσιμπάνε. Δεν ξέρω γιατί.

- "Έβγαλα τα μάτια μου μια ζωή να πλέκω και τελικά, ο γιός μου με πληροφόρησε πως δεν τα θέλει τα πετσετάκια!"
- "Έτσι είναι οι νέες νοικοκυρές! Βαριούνται να κάνουν δουλειές και τα πετσετάκια είναι μπελάς!"
Σκοτώνω ένα κουνούπι που έχει κάνει έφοδο στο μπράτσο μου.
(Παιδιά τα πετσετάκια δεν είναι πια της μόδας...)
- "Ο γιός μου δεν είναι νοικοκυρά!"
(Καλά τη σήμερον ημέρα μην παίρνεις και όρκο...)
- "Ε καλά! Αλλά οι νέες νοικοκυρές δεν το θέλουν το ωραίο..."
- "Τα πετσετάκια του γιατρού πάντως από μέσα τα κλέψανε. Τώρα έχει βάλει πλαστικά."
(Παναγία μου μεγαλόχαρη θα κάνω εμετό!)
- "Ε καλά είναι και τα πλαστικά!"
(Τα ακουστικά μου ρε γαμώτο τα έφερα ή τα ξέχασα στο σπίτι;)
- "Και τα πλαστικά θα τα κλέψουνε!"
(Μα τον Άγιο Νεκτάριο... Υπάρχει κάποιος που να θέλει να κλέψει πλαστικά πετσετάκια;)
- "Και τι να τα κάνουν τα πλαστικά πετσετάκια;"
(Άει γειά σου!)
- "Ξέρω γω; Πάντως ο γιατρός έβαλε κάμερα και τώρα μας καταγράφει!"

Κοιτάζουν όλοι επάνω. Κοιτάζω κι εγώ το κουτί του συναγερμού που καθόλου δεν μοιάζει με κάμερα και σκοτώνω άλλο ένα κουνούπι. Μέχρι να φύγω από δω, δεν θα μου έχει μείνει αίμα για την αιμοδοσία.

- " Και τι; Η κάμερα γράφει ότι λέμε;"
- "Αμέ!"
(Ευτυχώς όχι!)

Ψάχνω για ένα χαρτομάνδηλο μέσα στην τσάντα μου για να φυσήξω τη μύτη μου και βλέπω το μαύρο στυλό μου. Χαμογελάω αδύναμα, ανάβω ένα τσιγάρο (κάπου άκουσα ότι ο καπνός διώχνει και τα κουνούπια), πνίγομαι στο βήχα και απλώνω ένα τσαλακωμένο κομμάτι χαρτί που έχω στην τσάντα μου. Σταματούν να κοιτάζουν την "κάμερα"΄και στρέφονται όλοι προς το μέρος μου. Με κοιτάζουν καθώς ξεκινάω να γράφω τις πρώτες γραμμές, λες και έχω βγει από το ίδρυμα. Με τόσο πυρετό φοβήθηκα πως θα ξεχάσω τις ατάκες. Κακώς καλώ γιατρό στο σπίτι όταν αρρωσταίνω. Χάνω πολύ μεγάλα γλέντια...

Just Murder

Ο έρωτας είναι η τελευταία επαναστατική πράξη που έχει απομείνει στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Κι ο έρωτάς μου τόσα χρόνια για τη "φυλή" ήταν μια επαναστατική πράξη διαπιστώνω. Κι όπως όλες οι επαναστάσεις, έφτασε σε ένα ανέλπιδο τέλμα. Για χρόνια, βλέπεις τη σκουριά της ανθρώπινης βλακείας να διαβρώνει το ιδεατά ιδανικό αλλά το παλεύεις όσο το αντέχεις. Μέχρι που φτάνεις σε ένα σημείο που δεν θες να συμμετέχεις πια σε όλο αυτό, ούτε καν ως παρατηρητής γιατί η πίστη στο διαφορετικό που σε κρατούσε τόσα χρόνια, έχει κλονιστεί. Αυτό μπορεί να λέγεται και διαύγεια. Να βλέπεις δηλαδή το προφανές, που ήταν τόσο καιρό μπροστά στα μούτρα σου. Γίνεσαι ένας "Λύκος της Στέπας" και είναι νομίζω, η πιο σοφή απόφαση που μπορείς να πάρεις... Άλλωστε ξέρεις πως καμία μα καμία επανάσταση δεν είναι αναίμακτη.

Pic

Murder in the graveyard

Όταν είδα το αυτοκίνητό μου βανδαλισμένο, γαμημένο για την ακρίβεια, με τα καθίσματα ξεβιδωμένα, τα φανάρια να λείπουν και στη θέση του λεβιέ ταχυτήτων να μην υπάρχει τίποτα απολύτως, δεν ήμουν καθόλου μακριά από το να διαπράξω ειδεχθή φόνο. Ούτε καν στο νεκροταφείο, αλλά μέσα στη μέση του δρόμου. Η αστυνομία ήρθε, είδε, και απήλθε μεγαλοπρεπώς. Ο Αντρέας παρέμενε σιωπηλός. Ευτυχώς υπάρχουν και μερικοί άνθρωποι που ξέρουν πότε να το βουλώνουν γιατί μερικοί άλλοι...
Μετά την τσαντίλα, με έπιασε το μαλακισμένο πείσμα που με πιάνει συνήθως και έπραξα τα δέοντα παρέα με τον Αντρέα που με έτρεχε υπομονετικά από δω κι από κει Πασχαλιάτικα και τελικά το αυτοκίνητο έγινε του κουτιού. Ευτυχώς υπάρχουν επίσης άνθρωποι που με εκτιμούν πάρα πολύ στη γειτονιά που μένω -περίεργο αν σκεφτεί κανείς ότι από πιτσιρίκα ήμουν εξωφρενική- και μου το σενιάρισαν, το φρόντισαν με όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος και μου το έδωσαν χτες λαμπερό και όμορφο σαν καινούργιο.

Εν τω μεταξύ όμως, είχα μάθει τα νέα για τον άλλο φόνο. Αυτόν που είχε ως κίνητρο κάτι λιγότερης αξίας από ένα αυτοκίνητο. Σκέφτηκα πως όταν το παιδάκι που γεννήθηκε το ίδιο βράδυ που σκότωσαν τον μπαμπά του, θα έχει, όταν μεγαλώσει με το καλό, γεννέθλια, θα θυμάται πάντα τον νεκρό πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ και που τον σκότωσαν μέσα στη μέση του δρόμου σαν σκυλί για μία ψωροκάμερα...

Δεν μιλάω τόσο καιρό. Αποφεύγω να κάνω βαρύγδουπες κοινωνιολογικοπολιτικές αναλύσεις. Δεν μου αρέσουν. Άσε που υπάρχουν τόσοι πολλοί για να το κάνουν αυτό, που εγώ περισσεύω νομίζω...

Τώρα όμως θα πω απλά πως είμαστε γελοίοι. Σαν κράτος, σαν χώρα, σαν άνθρωποι. Γιατί φταίμε κι εμείς. Τους καραγκιόζηδες που μας κυβερνούν και κυβερνούσαν τη χώρα τόσα χρόνια και τελικά την έκαναν πουτάνα, εμείς τους ψηφίσαμε.

Δεν μπορύμε να ζούμε σε μια χώρα όπου θα φοβόμαστε να κατέβουμε να πάρουμε τσιγάρα από το περίπτερο. Είναι ανεπίτρεπτο και τα παιδιά μας δεν μπορούν να μεγαλώσουν έτσι. Οι βανδαλισμοί και οι φόνοι και οι κλεψιές, θα ενταθούν γιατί η χώρα και το κράτος καταρρέουν.

Είμαστε γελοίοι σας λέω!